Hoe 3 projectmanagers hun carrière opnieuw opbouwden na ontslag

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts te transcriberen met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot heeft het niet altijd voor 100% bij het rechte eind.

Kelsey Alpaio: Hé, ik ben Kelsey! En welkom terug bij The Retro op de podcast van Digital Project Manager, waarin we lessen uit het verleden, toekomstige trends en wat die betekenen voor je carrière bespreken. Ontslagen worden als projectmanager komt hard aan. Het gaat niet alleen om het verliezen van een baan. Het gaat om de onzekerheid. Om de vraag: wat nu? Hoe leg ik dit uit op mijn cv? Moet ik weer aan de slag of juist een stap terug doen? Moet ik proberen te freelancen? Er is veel om uit te zoeken, maar je hoeft dit niet alleen te doen.

En daarom zijn we vandaag hier. We delen een livegesprek dat we hebben georganiseerd met drie projectmanagers die zijn ontslagen en hun carrière opnieuw hebben opgebouwd.

Daar is Nicolassa Galvez, een anticarrièrecoach voor mensen die zich vastgelopen of ondergewaardeerd voelen in hun carrière. Ze heeft gewerkt in zowel gestructureerde bedrijfsomgevingen als missiegedreven organisaties en brengt haar openhartige stijl mee in haar visie op wat het werkelijk betekent om moeilijke en onverwachte carrièreovergangen door te maken.

Daar is Thako Harris, een ervaren specialist in operations en resourceplanning met meer dan 11 jaar ervaring in projectmanagement. Op zijn klantenlijst staan herkenbare merken zoals Subaru, Noom, GNC en Comcast.

En daar is Nadaa Baqui, die meer dan 10 jaar ervaring als digitale projectmanager meebrengt. Ze heeft leidinggegeven aan baanbrekende mobiele en webapplicaties voor opkomende technologieën, waaronder AR, VR en AI.

Tijdens het gesprek deelden ze openhartige verhalen over hun ontslag, wat ze daarna deden, wat wel en niet werkte en advies voor mensen die hier momenteel doorheen gaan. Dus of je nu actief op zoek bent naar een baan, nieuwe mogelijkheden verkent of gewoon voorbereid wilt zijn op wat er ook komt, blijf luisteren.

Laten we, voordat we beginnen, al onze panelleden bedanken omdat ze hier zijn en bereid zijn hun ontslagverhalen met ons te delen. Dit is persoonlijk. Het kan emotioneel zijn en er is veel moed voor nodig om erover te praten, maar zoals iedereen in dit gesprek ongetwijfeld weet, komen ontslagen veel vaker voor dan we misschien denken. En hoe meer we erover praten, hoe minder eenzaam het zal voelen. Laten we erin duiken en bij het begin beginnen.

Ik hoop dat elk van onze panelleden zijn of haar ontslagverhaal wil delen. Wat gebeurde er? Waar ben je terechtgekomen en hoe lang duurde het voordat je weer "terugveerde"?

Nadaa, wil jij beginnen?

Nadaa Baqui: Dank je, Kelsey. Allereerst: hallo allemaal. Het is geweldig om iedereen uit al die verschillende delen van de wereld te zien.

Allereerst wil ik zeggen dat DPM door de jaren heen zo'n geweldige steun voor me is geweest. Ik ben echt blij dat ik hier vandaag mijn verhaal met jullie kan delen. Wat mijn ontslag betreft: het ging al een tijdje langzaam. Er kwamen geen projecten binnen en ik maakte me een beetje zorgen over mijn toekomst bij het bureau, maar ik had niet verwacht dat ik ontslagen zou worden toen dat gebeurde.

Het was de zomer van 2024. Ik was net op dit nieuwe en spannende project gezet en plotseling, boem, kreeg ik het nieuws. Het bleek dat het bureau een ontslagronde doormaakte. Ik was een van de teamleden die daardoor werd getroffen. Het was mijn eerste ervaring met ontslag. En eerlijk gezegd was ik er kapot van.

Ik was verdwaald. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat ik in de eerste dagen voortdurend mijn e-mails ververste en me zo vreemd voelde omdat ik Slack niet hoefde te controleren en geen vergaderingen bijwoonde. Ik voelde me leeg en maakte me zorgen over mijn financiën. Ik ben moeder, ik heb een hypotheek die betaald moet worden en ik had gehoord dat de arbeidsmarkt verschrikkelijk was.

Ik was ontzettend gestrest. Het was echt heel veel. Ik had tijd nodig om alles te verwerken. Dat heb ik gedaan. Ik heb die tijd voor mezelf genomen. Dat zou ik aanraden. Als je het je kunt veroorloven, neem dan alsjeblieft die tijd voor jezelf. Ik denk dat het je later zal helpen. Dus dat heb ik gedaan.

Ik nam die tijd en daarna heb ik aan mijn cv en portfolio gewerkt. Ik solliciteerde niet echt, omdat ik me er nog niet klaar voor voelde. Uiteindelijk vond ik later in de herfst een functie bij Skillshare en ik denk dat die hier staat. Het was een contractfunctie. Het team was geweldig en dat hielp me echt om mezelf weer terug te vinden.

Ik denk dat ik nu op een betere plek ben.

Kelsey Alpaio: Ja. Bedankt dat je dat hebt gedeeld.

Nicolassa, kun je ons wat meer vertellen over jouw ontslagverhaal?

Nicolassa Galvez: Ik ben eigenlijk twee keer ontslagen en één keer boventallig verklaard, dus ik wil mijn verhaal over ontslag delen omdat het om een functie in projectmanagement ging. Mijn werkgever wist dat ik moeite had met de rol, mede omdat ik door het middenmanagement besefte dat ik van de theorie en het proces van projectmanagement hield.

Maar het is werk met mensen en het gaat meer om het managen van mensen dan om het managen van het project, en ik beschikte gewoon niet over die vaardigheden. Ik wist dus niet dat ik ontslagen zou worden. Ik was een collega aan het opbeuren zonder te weten dat mijn baas meeluisterde. Zij vatte dat op als een steek naar haar, die peptalk. Een week later riep ze me na een personeelsvergadering virtueel bij zich.

Ze ontsloeg me. En we waren bevriend, dus het werd misschien een gesprek van drie uur. Het was echt zwaar. Daarna barstte ik in tranen uit en belde ik mijn partner. Gelukkig was zij er om ons financieel te ondersteunen. Maar ik weet nog dat één ontslag zo pijnlijk was. Ik had mijn huurappartement opgezegd. Mijn moeder haalde al mijn spullen op en bracht ze naar een opslagruimte, omdat ik wist dat ik niet meteen een voltijdfunctie zou kunnen aannemen.

Dus sliep ik bij vrienden op de bank. Uiteindelijk werd ik een paar jaar dakloos. Maar het was zo pijnlijk dat ik wist dat ik niet terug kon naar de werkvloer, en toen ik bij mensen op de bank ging slapen wist ik niet dat ik dakloos zou worden. Ik wist wel genoeg om mijn appartement op te zeggen zodra ik ontslagen was, omdat ik dacht: ik kan dit niet betalen. Ik weet niet wat ik voor geld moet doen, maar het wordt in ieder geval geen voltijdbaan waarmee ik een woning kan betalen.

Kelsey Alpaio: O ja. Bedankt dat je dat verhaal ook hebt gedeeld.

Thako, kun je ons wat meer vertellen over jouw ontslagverhaal?

Thako Harris: Ik ging van lesgeven naar projectmanagement. Uiteindelijk komt het erop neer dat we de klant verloren en daarna hoopten dat we een andere klant zouden binnenhalen. Ondertussen deed ik allerlei administratieve kantoortaken, zoals de opslagruimte opruimen, en het was gewoon vreemd. Ik vermoedde waarschijnlijk dat er iets stond te gebeuren.

Ja. En toen plande mijn baas een korte afspraak van 15 minuten zonder onderwerp. Ik wist toen nog niet dat dat vaak een teken is, dus ze vertelde me het nieuws en vervolgens troostte ik haar vreemd genoeg omdat zij verdrietig was. En ik dacht: ik zit zonder baan. Ik bedoel, ik weet niet... Hoe dan ook, het was krankzinnig, want lesgeven was heel stabiel en ik vond het lesgeven erg leuk.

Het betaalde alleen niet zo goed. En ik dacht: mijn god, ik heb een enorme fout gemaakt. Ze wilden daarna iets gaan drinken en ik dacht: hopelijk ga ik na dit gesprek niet gezellig drinken. Ik weet niet wat ik moet doen. Gelukkig ben ik fietser, dus ik had allerlei dingen waarbij ik ging hardlopen op het strand, naar muziek luisterde en door donkere tunnels reed.

Ik weet het niet, zoiets. Uiteindelijk had ik contacten opgebouwd in de reclamewereld en mensen waren ontzettend behulpzaam. Ik kende ontwerpers en tekstschrijvers en veel mensen die zeiden: ik houd mijn oren open en laat het je weten als ik iets hoor. Een bevriende ontwerper maakte mijn cv opnieuw op een heel coole manier.

Ik vond het geweldig en op de een of andere manier werkte het via een talentenbureau. Ik kreeg daardoor een andere functie, maar toen mijn contract bijna afliep, was dat volgens mij ook een factor waardoor ik ontslagen werd. Ze wilden namelijk niet betalen om het contract af te ronden met een vergoeding waardoor ik daar in vaste dienst kon komen.

Dus ze deden dat gewoon niet. En opnieuw dacht ik: is dit hoe het leven bij een reclamebureau elk jaar of elke twee jaar werkt, in de herfst, wanneer de prestaties van bureaus voor de bonussen van de leidinggevenden moeten worden gerapporteerd? Word ik eruit gegooid totdat ik een bepaald niveau bereik? Ik weet het niet. Dat was destijds mijn gedachte.

Maar opnieuw had ik veel contacten in de bureauswereld van Minneapolis en via het fietsen. Ik kende een creatief directeur en zijn vrouw plaatste mensen. Ze vroeg, voor zover ik me herinner, geen vergoeding en droeg me gewoon voor bij een directeur. Ik werd aangenomen en bleef uiteindelijk bijna zeven jaar bij die organisatie.

Dus op het moment zelf denk je iedere keer: o man. De eerste keer duurde het drie maanden voordat ik iets nieuws vond. De tweede keer had ik geluk en vond ik binnen een maand een andere functie. Maar die periodes zijn donker. Zoals jij zei: je ververst en zoekt, en het voelt als gokken.

Je gaat de digitale wereld in, stuurt deze dingen op en hebt geen idee of het iets oplevert of dat er iets terugkomt. Het voelt gewoon als vissen, terwijl mond-tot-mondreclame en echte contacten die je tijdens je werk opbouwt wel werken.

Kelsey Alpaio: Het klinkt alsof netwerken een belangrijk onderdeel was van het krijgen van die eerste functie.

En Nadaa, jij vertelde iets over het vinden van een contractfunctie kort nadat je was ontslagen. Kun je wat meer vertellen over de strategieën die je het meest hebben geholpen om die functie te krijgen? En vertelde je tijdens sollicitatiegesprekken over je ontslag? Hoe zag dat proces er voor jou uit?

Nadaa Baqui: Een van de eerste dingen die ik deed toen ik me er klaar voor voelde, was met mensen praten over mijn ontslag.

In het begin aarzelde ik. Ik schaamde me een beetje, als ik dat mag zeggen. Maar toen realiseerde ik me al snel dat ik op mijn netwerk moest vertrouwen. Zoals jij zei, Thako, ik sprak er gewoon met mijn vrienden over. Eerlijk gezegd bracht ik veel tijd door op LinkedIn. Zoals ik zei, ik stopte bij mensen om hun berichten te lezen. Het klopt. Een van die berichten was van iemand met wie ik eerder had gewerkt.

Het was iemand uit mijn netwerk die me uiteindelijk aan mijn huidige functie hielp. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om contact op te nemen met je netwerk. Het is echt een uiterst nuttige hulpbron. Ik had zoveel cv's verstuurd en hoorde nooit iets terug. Of als ik wel iets hoorde, was het: hé, we zijn geïnteresseerd in jou, maar spreek je Duits, Italiaans, Frans én Engels?

En ik dacht: ik ben Google Translate niet. Het voelde alsof er zoveel verwachtingen waren. Daarom heb ik het gevoel dat je netwerk en je LinkedIn hier echt je vrienden zijn.

Kelsey Alpaio: Dat is echt nuttig advies.

En Nicolassa, ik wil jou ook iets vragen, want ik weet dat je de wereld van projectmanagement hebt verlaten en nu iets anders doet. Je werkt als subsidiebeheerder en coach. Kun je wat meer vertellen over de beslissing om niet voor een nieuwe PM-rol te gaan? Hoe kwam je erachter wat je wilde doen en hoe ben je daarna verdergegaan?

Nicolassa Galvez: Ik had officieel in projectmanagement gewerkt, omdat ik er zo veel van hield.

Het maakte altijd deel uit van mijn functie. Ik begon me alleen te realiseren dat het veel meer om mensen draaide en dat ik de beste systemen kon bouwen, de beste tickets kon maken en de beste processen kon creëren, maar als ik niet goed kon omgaan met de leidinggevende die de projecten toewijsde, laat staan met mijn collega's, dan was dat een probleem.

Het ging vooral om omgaan met leidinggevenden. Ik moest tegenover mezelf toegeven dat ik verder moest gaan vanuit die rol, omdat ik niet bereid was de vaardigheden met mensen te leren waarvan ik denk dat ze projectmanagers zo succesvol maken. Bij de laatste plek waar ik werd ontslagen, wisten ze dat. Ik was daar al begonnen aan een coachingscertificering.

Maar toen ik was ontslagen, keek ik verder. Ik gebruikte hetzelfde cv. Ik heb een vaardigheden-cv dat verwijst naar mijn chronologische cv, omdat ik nu eenmaal niet iemand ben die mijn cv kan bijwerken. Bovendien had een bevriende ontwerper het ontworpen en het was prachtig. Veel mensen accepteerden het vaardigheden-cv en wilden naar mijn LinkedIn gaan, waarvan ik vond dat ik die gemakkelijk en snel kon bijwerken met de chronologische informatie en vervolgens de vaardigheden eronder.

Ik keerde terug naar het schrijven van subsidieaanvragen, een functie die meestal rustiger en geïsoleerder is. Ik had die rust nodig, evenals autonomie en afzondering. Het is niet zo autonoom als ik zou willen, omdat de non-profitsector erg hecht is, maar ik moest mezelf eerlijk onderzoeken en beslissen of ik naar die rol wilde terugkeren. Niet omdat ik was ontslagen, maar omdat ik me afvroeg of het bij me paste.

Kelsey Alpaio: Ja, dat is logisch. Het klinkt inderdaad alsof een bevriende ontwerper inschakelen zeker op je lijstje moet staan.

Nicolassa Galvez: Eén snel advies: als je niet klaar bent voor het intensieve sollicitatieproces, was mijn huidige baan in het schrijven van subsidieaanvragen één druk op de knop. Ik stuurde mijn cv op, geen motivatiebrief, en het cv van mijn bevriende ontwerper viel op. Als je het solliciteren echt zat bent, is de functie voor solliciteren met één klik een redding. En het werkt. Eén keer is genoeg, weet je.

Kelsey Alpaio: Goed advies. Dat leidt een beetje naar mijn volgende vraag, over het proces van opnieuw opbouwen. Dat zit vol afwijzingen en tegenslagen. Nadaa, jij noemde dat je na de ene afwijzing de volgende kreeg. Welk advies hebben jullie om je zelfvertrouwen tijdens dat proces te behouden? Thako, ik stel deze vraag eerst aan jou.

Thako Harris: Ja. Het is gênant om te delen, maar ik luister graag naar technomuziek voor tijdens het sporten of iets dergelijks, echt harde muziek om zware gewichten bij te tillen. Daarna ga ik fietsen en voel ik me meestal beter en opgeladen.

Want het wordt zwaar. Het wordt zwaar wanneer mensen je negeren, vooral als je vroeger nog een antwoord kreeg. Nu krijg je eerst een automatisch antwoord met: we nemen contact met je op als... en daarna gebeurt er gewoon niets. Daar word je snel somber van. Maar terug naar het netwerken: ik heb gemerkt dat LinkedIn connecties van de derde, vierde en vijfde graad heeft.

Als je die persoon kunt vinden en die ertoe kunt bewegen om de weg voor je vrij te maken, helpt dat enorm. Ik heb LinkedIn gebruikt om mensen aan te nemen en het werd me gewoon te veel. Ik raakte overweldigd en kon het niet gebruiken. Maar als iemand zei: hé, ik ken iemand, dan dacht ik: wauw, godzijdank. Dat maakt een wereld van verschil.

O mijn god, hier is iemand die iemand kent, iemand met wie die heeft gepraat. Het is een echt persoon. Die persoon is niet gek. Ik ken diegene. Diegene is niet gek. Het maakt dus een enorm verschil. Daarom denk ik dat je, zoals jij zei, Nadaa, met die mensen moet praten en een beetje verstandhouding moet proberen op te bouwen via LinkedIn.

Begin misschien niet meteen met: wil je mijn cv doorsturen? Je moet waarschijnlijk wat diplomatieker zijn, wat tijd investeren en je er zo naartoe werken.

Kelsey Alpaio: Ja, absoluut.

En Nadaa, welke tips heb jij om voorbij die afwijzingen en nee's te komen?

Nadaa Baqui: Ik ga niet liegen: ik had het gevoel dat ik een heel eigen cheerleaderteam nodig had dat tegen me zei: ja, je kunt dit en je gaat dit doen.

En er waren natuurlijk momenten waarop je je heel slecht voelt. Je hoort gewoon niets terug of de reacties zijn heel beperkt en je raakt echt gedemotiveerd. Het is anders wanneer je al een baan hebt en naar een andere baan solliciteert. Dan heb je dingen die je bezighouden.

Maar wanneer je geen baan hebt en je gewone werk niet meer hebt, is het moeilijk. Ik zou dus zeggen dat het belangrijk is om te steunen op je netwerk van familie en vrienden. En onthoud ook dat je veel goed werk hebt geleverd.

Eén afwijzing bepaalt niet wie je bent. Dat vergat ik soms, maar ik moest mezelf er steeds aan herinneren: nee, je hebt jarenlange ervaring, je hebt veel goed werk geleverd. Je kunt dit. Blijf consequent en veerkrachtig en kom elke dag opdagen.

Uiteindelijk klikt er dan iets.

Thako Harris: Geen enkel aantal afwijzingen bepaalt wie je bent.

Kelsey Alpaio: Absoluut.

Ik wil het ook nog even hebben over de destabiliserende gevolgen van ontslag voor zowel je carrière als je leven. Een ontslag kan ongelooflijk ontwrichtend voelen en ik heb dat in al jullie verhalen gehoord.

Ik vraag me daarom af wat jullie hebben gedaan om dat gevoel van stabiliteit terug te krijgen. Of verdwijnt dat gevoel van onzekerheid eigenlijk nooit helemaal?

Nicolassa Galvez: Nee, ik denk niet dat het ooit helemaal verdwijnt. De eerste keer dat ik werd ontslagen was in 2012. En het is een kwestie van persoonlijkheid. Het ging niet om vaardigheden. Het was niet alsof ik iets verkeerd had gedaan. Ik worstel er dus nog steeds mee om van mijn persoonlijkheid te houden en te erkennen dat die ervoor zorgt dat een werkplek voor mij uitdagend kan zijn.

Daarom voelt dat verdriet heel persoonlijk, omdat het om karakter gaat. Ik ben ook erg actief in de gemeenschap en heb dus een goede reputatie. Vaak word ik aangenomen via mijn netwerk vanwege mijn reputatie, mijn resultaten of wat ik heb opgebouwd. Maar het dagelijkse samenwerken met mij, iemand die oplettend, nieuwsgierig en oplossingsgericht is, kan anders zijn.

Mensen willen wat ik voor hen kan doen, maar niet noodzakelijkerwijs wie ik ben. Dat blijft moeilijk om te accepteren en ik moet mezelf er voortdurend aan herinneren. Vooral als vrouwen worden we gesocialiseerd met het idee dat onze waarde ligt in wat we doen en niet in wie we zijn. Iedereen worstelt met gevoelens over zijn of haar waarde. Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar het wordt wel beter, alleen verdwijnt het niet.

Het blijft een uitdaging.

Kelsey Alpaio: Absoluut.

En Thako, ik weet dat we hier ook al wat over hebben gesproken. Je doet nu een beetje freelance-PM-werk, wat weer zijn eigen vormen van instabiliteit en onzekerheid kent. Kun je daar iets over vertellen?

Thako Harris: Ik probeer voor mezelf een schema aan te houden. Ik bouw een routine op die ik gewoon uitvoer.

Elke dag is hetzelfde en ik beperk de verschillende dingen die ik doe. Want je kunt eindeloos ronddolen op LinkedIn. Je kunt maar blijven zoeken, dit en dat najagen en vervolgens elk gevoel verliezen dat je ook nog dingen voor jezelf moet doen. Je moet gezond blijven.

Je moet je leven zoals het is blijven onderhouden. Ik heb het gevoel dat dat helpt. Ook als ik niet weet wat ik aan het doen ben, zorgen de structuren die ik heb opgezet ervoor dat ik de productieve dingen in mijn leven blijf doen. Opstaan, dan dit doen, daarna dat doen, eten, vervolgens weer iets doen, controleren, wandelen, teruggaan en nog wat meer controleren, daarna weer iets anders doen en opnieuw controleren.

Er zijn korte periodes waarin je je intensief concentreert en daarna wisselt en het opnieuw doet. Ik merk dat dit helpt om een gevoel van productiviteit te behouden, ook al komen de antwoorden misschien niet. Dan kun je gaan wandelen en denken: hé, de zon schijnt.

Of er zijn van die kleine dingen die het leven prettig maken, ongeacht of je een baan hebt. Probeer die dingen dus in je leven te blijven zien. Dankbaarheid helpt je uiteindelijk echt om door te gaan. Mensen zeggen soms: het maakt ruimte voor betere dingen. En als je dat hoort, denk je: ik weet het, maar jij zegt dat omdat je een baan hebt.

Het is in zekere zin waar, maar ik weet niet precies wat ik daarmee probeer te zeggen. Het voelt gewoon als een van die clichés die mensen zeggen en waar je vervolgens mee moet omgaan totdat je een baan hebt. Achteraf klinkt het geweldig, maar als je nog niet aan de andere kant bent, denk je: ik weet niet waar je het over hebt.

Dus ja, routines helpen mij.

Kelsey Alpaio: Absoluut. Helaas zijn we nu aan het einde van onze tijd. De tijd is echt voorbijgevlogen. Ik wil alle panelleden nogmaals bedanken omdat ze vandaag hun tijd hebben gegeven en hun verhalen hebben gedeeld.

Dat was de Retro van vandaag. Volg de show zodat je nooit een aflevering mist. En als je het gesprek wilt voortzetten met een groep van meer dan duizend projectmanagementprofessionals die begrijpen hoe het is, kom dan bij ons op thedpm.com/membership. Bedankt voor het luisteren.