Waarom AI teamsamenwerking ondermijnt (en hoe je dat oplost)

Galen Low: Brainstormen met een declaratieve, jaknikkende AI die alles lijkt te weten, kan frustrerend zijn. Het als team doen klinkt als een nachtmerrie. Maar als we onze vooroordelen opzijzetten, onze psychosen achter ons laten en echt begrijpen wie waar beter in is, kan AI mogelijk een van de sterkste aanjagers van gezamenlijke creativiteit worden sinds de uitvinding van, ik weet niet, plaknotitieblokken op posterformaat.

Dus hoe komen we van het privé willen wurgen van onze taalmodellen naar AI in dezelfde ruimte als onze teams, waar het gedurende het samenwerkingsproces waarde toevoegt? Om dat te onderzoeken heb ik een voormalige hoofd AI en creatief leider van een bureau uitgenodigd, die zich inzet om de puzzel van AI-samenwerking op te lossen.

We bespreken hoe we de houding van ons team tegenover door AI ondersteund werk kunnen aanpakken, zodat samenwerking vrijer verloopt, hoe het eruit kan zien wanneer AI bij ons in de ruimte is terwijl we als team ideeën ontwikkelen, en hoe we AI nu al meer samenwerkend kunnen gaan gebruiken. Ik hoop dat je van de aflevering geniet.

Welkom bij de podcast van de Digital Project Manager — de show die deliveryleiders helpt slimmer te werken, soepeler op te leveren en hun teams met vertrouwen te leiden in het tijdperk van AI. Ik ben Galen en elke week duiken we in strategieën uit de praktijk, opkomende trends, beproefde raamwerken en zo nu en dan een waargebeurd verhaal uit de frontlinie van projecten. Of je nu enorme transformatieprojecten aanstuurt, AI-workflows beheert of gewoon probeert de chaos onder controle te houden: je bent hier aan het juiste adres.

En als je de laatste tijd graag naar ons luistert, overweeg dan om ons te volgen op het platform waar je ons vindt en misschien zelfs een beoordeling achter te laten. Goed, laten we beginnen.

Vandaag praat ik met Luke Alexander, oprichter van Supervenient en voormalig chief digital and AI officer bij Four Agency. Luke heeft zijn carrière doorgebracht als gepassioneerde digitale generalist, met een obsessie voor het snijvlak van mensen, technologie en creativiteit. Bij Four leidde hij de invoering van AI onder honderden medewerkers en onderzocht hij hoe generatieve AI waarde kon creëren, niet alleen door efficiëntie, maar ook door nieuwe manieren van denken en werken.

Nu onderzoekt hij met Supervenient wat de volgende stap is: AI weghalen uit solitaire chatbottoepassingen en toewerken naar iets dat veel meer aanvoelt als een gedeelde en gedemocratiseerde ervaring.

Luke, bedankt dat je vandaag bij me bent.

Luke Alexander: Galen, hartelijk dank voor de uitnodiging.

Galen Low: Ik ben ontzettend enthousiast dat je erbij bent.

We hebben een gemeenschappelijke vriend, Harv Nagra, die een geweldige podcast heeft: "The Handbook". Als je die nog niet kent, ga er dan zeker eens naar luisteren. Ik zet een link in de shownotities. Hij heeft ons met elkaar in contact gebracht en eerlijk gezegd dacht ik, toen ik je achtergrond bekeek: "Ik moet met Luke praten. Luke moet in de show komen."

Ik moet Luke misschien voortdurend achter in mijn hoofd hebben. Jij bent iemand die — ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je zo typeer — volgens mij creatief is en zich heel diep in AI heeft verdiept. Ik denk dat dat een mooie combinatie is. En met bureaus als Four en je andere werkervaring heb je bovendien met grote merken rond dit onderwerp gewerkt.

Ik dacht: "Oké, jij hebt waarschijnlijk verhalen te vertellen en ik wil ze horen." Om te beginnen wilde ik je een prikkelende vraag stellen waarvan mijn luisteraars graag je visie zouden horen. Daarna wil ik die vraag gebruiken als lens om naar drie dingen te kijken.

Ten eerste wil ik praten over je visie op hybride samenwerking tussen mensen en AI en wat die mogelijk maakt. Daarna hoopte ik een kijkje te kunnen nemen in de rafelranden die ontstaan wanneer AI en menselijke ego's elkaar raken. Tot slot wil ik onderzoeken welke dingen iedereen meteen kan gaan doen om AI meer samenwerkend te maken, in plaats van het alleen te gebruiken.

Hoe klinkt dat voor jou?

Luke Alexander: Ja, dat klinkt heel goed.

Galen Low: Voor veel mensen in mijn community en de teams waarmee zij werken zijn hun taalmodellen hun belangrijkste samenwerkingspartner geworden. Soms krijgen ze liever een antwoord van AI dan dat ze contact opnemen met collega's. Dat is vaak logisch wanneer het gaat om feiten of het verzamelen van informatie.

Maar in situaties waarin we nieuwe ideeën bedenken, voelen de meeste chatbotgesprekken die ik heb gezien alsof ze zich in een soort echokamer bevinden. Daarom wilde ik jou als creatief persoon en voorvechter van AI vragen: maakt onze huidige toepassing van AI ons minder creatief?

Luke Alexander: Ja. Dat is een geweldige vraag en je begrijpt meteen waarom het zo'n actueel onderwerp is.

Het is een prikkelend onderwerp, toch? Aan de ene kant kun je teruggaan naar een jaar geleden, toen mensen afbeeldingen maakten van mensen met zes vingers en allerlei vergelijkbare dingen, en dachten dat ze vooropliepen op creatief gebied. Het is makkelijk om op die periode terug te kijken en te zeggen: "Mijn hemel, AI is de creativiteit binnengedrongen en heeft een soort nucleaire explosie veroorzaakt."

Maar voor mij is de positieve kant altijd geweest dat we zagen dat mensen die niet noodzakelijk over specifieke vaardigheden beschikten, hun creativiteit op verschillende manieren konden uiten. Er is een vrij recente review uitgevoerd door een paar mensen van MIT, waarin ze recente onderzoeken naar creativiteit bekeken.

Het onderzoek heet The Hidden Cost of aiAI-Assisted Creativity, als je het wilt opzoeken. Het is erg goed. Ze bekeken vier onderzoeken en vonden behoorlijk veel bewijs dat AI de individuele creativiteit versterkt. Als je mensen een creatieve opdracht geeft en hen die met AI laat bespreken, laat brainstormen of hun ideeën laat schetsen — bijvoorbeeld mensen die niet goed kunnen tekenen maar hun ideeën toch visueel willen verkennen — zie je interessante effecten.

Dat heb ik zeker gezien. Aan de andere kant geldt het absoluut dat je vreselijke effecten krijgt zodra het werk de individuele persoon verlaat en een werkplek of project binnenkomt waarin creativiteit niet op zichzelf staat, maar als input of onderdeel van een project of resultaat dient.

Dan krijg je werkprut. Werkprut is, zoals ik zeker weet dat al je luisteraars hebben gehoord, het volgende: iemand zegt "Hoi, ik heb één idee nodig voor een brainstorm" of voor een creatief project. In plaats van één idee geeft die persoon er zevenhonderd die met AI zijn gegenereerd, plus twintig pagina's met beelden voor elk idee.

Dat is op zichzelf mooi. In het verleden zouden we zeggen: "Wauw, je hebt er zoveel moeite in gestoken." Maar wat het volgens mij in dit geval werkelijk laat zien, is dat mensen niet de tijd nemen om de creatieve filters toe te passen die nodig zijn. Welk proces je voor creatief management ook gebruikt, de meeste mensen die creatieve processen beheren hebben een soort ingebouwde filter, bijvoorbeeld het dubbele diamantmodel of een vergelijkbaar raamwerk.

Dat verdwijnt zodra er zoveel snelheid en generatiemogelijkheid is. Daarnaast is er het punt waar je eerder op doelde. In mijn vorige leven als AI-consultant zag ik dit vaak binnen organisaties. De meest senior mensen zijn hier vaak vatbaar voor: een soort AI-psychose, omdat ze met een AI praten.

De AI antwoordt: "Dit is geweldig. Dit is slim. Dit is ongelooflijk. Ga door. Ga door. Ga door." Vervolgens verdwijnen ze in konijnenholen. Individueel weten ze volgens mij dat ze niet noodzakelijk hun beste werk leveren, maar het is verslavend. En wanneer ze het vervolgens in een groep brengen, ontstaat er een gevoel van ongemak en ontevredenheid omdat ze weten dat ze het niet goed hebben aangepakt.

Ze brengen het naar een groep en worden vervolgens extreem defensief. Je krijgt dan het verschijnsel dat mensen iets meenemen, aan een opdracht beginnen en een echte zijweg inslaan, misschien iets doen waar ze maar voor vijftig procent zeker van zijn. Maar wanneer ze terugkomen in de groep, willen ze zo graag laten zien dat het nog steeds hun werk is dat ze overcompenseren.

Als je dus geen samenwerkingsruimtes bouwt die rekening houden met de manier waarop mensen met AI werken, breek je uiteindelijk alleen maar teams af. Ik heb helaas een paar echte gevallen gezien van teams die heel goed samenwerkten en vervolgens uit elkaar vielen — alsof ze gingen scheiden.

Het voelde alsof AI hun creatieve proces had stukgemaakt. Daarom probeer ik dat misschien op te lossen met Amble, het product dat we bouwen. We willen dat resetten en zeggen: "We moeten op andere manieren gaan samenwerken, en dit kan goed werken."

Galen Low: Dat vind ik erg interessant. Er is zoveel om uit te pakken, maar het eerste wat mij opvalt is het thema van democratisering. Nu krijgt iedereen de kans om creatief te zijn, maar we moeten nog steeds leren hoe we moeten beoordelen, selecteren en verfijnen wat eruit komt.

Luke Alexander: Daar heb je helemaal gelijk in. Ik ben enorm gepassioneerd over AI als technologie die mensen in staat stelt. Het speelveld wordt op allerlei manieren gelijker. Als je tien mensen in een ruimte zet en iedereen een kans geeft, is de kans groter dat er uiteindelijk een geweldig idee uit die ruimte komt.

Galen Low: En dat is volgens mij de optimistische mogelijkheid: we moeten nog steeds leren hoe we daar komen. AI mag niet leiden tot hyperdefensieve mensen of teams die in een soort scheiding belanden. Het moet een manier worden waarop we daadwerkelijk samenwerken.

Luke Alexander: Precies. Daarom bouwen we Amble: AI in het midden van de samenwerking plaatsen, zodat iedereen kan zien wat er gebeurt. Mensen kunnen van elkaar leren, verschillende vaardigheden meebrengen en gezamenlijk prompts maken. Dat verhoogt automatisch het niveau. Omdat iedereen ziet wat er gebeurt, wordt niemand defensief.

AI moet bovendien proactief zijn. Het moet begrijpen wat het project is, wat iedereen moet weten en wanneer het nuttige suggesties kan geven. Het moet niet het project overnemen, maar tijdens het proces helpen.

Galen Low: Ik vind dat geweldig. Het is niet alleen een teamgenoot en zeker niet alleen een hulpmiddel. Als AI in het midden staat, kunnen mensen samen leren hoe ze het moeten gebruiken in plaats van dat iedereen afzonderlijk probeert uit te zoeken hoe AI werkt.

Luke Alexander: Tegelijkertijd kan AI ook in de weg zitten. Er is geen magische oplossing waarbij je AI toevoegt en alles vanzelf beter wordt. Tijdens brainstorms ontdekten we bijvoorbeeld dat mensen snel naar AI gaan luisteren, terwijl je dat juist niet wilt. Een brainstorm moet diversiteit van gedachten stimuleren, geen automatische instemming.

Daarom kan AI helpen als facilitator. Het kan ideeën vastleggen, ze categoriseren, iedereen bij de opdracht houden en bijvoorbeeld aangeven wanneer er nog maar drie ideeën zijn en het tijd is om door te gaan. Het kan ook verschillende doelgroepen of persona's simuleren, zodat je ziet hoe ideeën mogelijk worden ontvangen.

Galen Low: Dat is interessant, want een menselijke facilitator probeert neutraal te zijn, mensen zich gehoord te laten voelen en tegelijk te voorkomen dat elk idee de eindselectie haalt. AI kan die rol ondersteunen zonder menselijke relaties onnodig onder druk te zetten.

Luke Alexander: Zeker. Er blijft een belangrijke rol voor menselijke facilitators, maar in de meeste dagelijkse werkomgevingen zijn geen getrainde facilitators beschikbaar. Technologie kan dan een deel van de voordelen bieden zonder dat je het hele proces opnieuw hoeft in te richten.

Galen Low: Wat kunnen teams die Amble niet gebruiken meteen doen om AI meer samenwerkend te gebruiken?

Luke Alexander: Deel je scherm tijdens een gesprek. Laat niemand rechtstreeks een Word-document of PowerPoint bewerken. Voer alles via de AI in, waarbij één persoon typt en iedereen samen formuleert. Dan praat je over het gezamenlijke resultaat in plaats van je te ergeren aan iemands schrijfstijl of typsnelheid.

Omdat iedereen kan zien wat er gebeurt, ontstaan er gesprekken die anders niet zouden plaatsvinden. Iemand ziet bijvoorbeeld dat een risicoregister onderdelen mist, dat een klantbehoefte niet is meegenomen of dat niemand iets over beveiliging heeft gezegd. Dat is een eenvoudige manier om met samenwerkende AI te beginnen.

Galen Low: Dat vind ik mooi, want je zou een menselijke collega ook niet zonder context in een project zetten. Je zou uitleggen wat de rol is, context geven en die persoon gaandeweg bijpraten. Hetzelfde geldt voor AI: de context is essentieel.

Luke Alexander: Inderdaad. Mensen zijn heel goed in het bepalen welke informatie relevant is voor het moment. AI is daar minder goed in. Gebruik daarom het menselijke vermogen om vooraf context te filteren en geef de AI alleen wat nodig is.

Galen Low: Luke, enorm bedankt voor dit gesprek. Waar kunnen mensen meer over jou, Supervenient en Amble te weten komen?

Luke Alexander: Ga naar www.supervenient.ai. Daar vind je meer informatie. We zitten nog in de MVP-fase en werken met een wachtlijst. We zoeken een klein aantal alfatesters. Je kunt het een paar maanden gratis gebruiken, feedback geven en aangeven hoe nuttig het is. We betalen je tokens, dus je krijgt ook wat gratis tegoed. Volg me daarnaast op LinkedIn voor meer nieuws.

Galen Low: Luke, nogmaals bedankt.

Luke Alexander: Jij ook bedankt, Galen. Het was een geweldig gesprek.

Galen Low: Goed, mensen. Dat was deze aflevering van de podcast van de Digital Project Manager. Als je van dit gesprek hebt genoten, abonneer je dan op het platform waarop je luistert. Wil je nog meer praktische inzichten, casestudy's en draaiboeken, maak dan een gratis account aan op thedigitalprojectmanager.com. Tot de volgende keer, bedankt voor het luisteren.