Bu podcast, The Digital Project Manager’da yayımlanan bir makalenin parçasıdır.
Makalenin tamamını buradan okuyabilirsiniz.
Bu podcast size kurumsal projeler ve proje yönetimi yazılımlarında lider olan Clarizen tarafından sunulmaktadır.
clarizen.com adresinden daha fazla bilgi alın
İlgili Bağlantılar:
- Vaka Çalışması: Şelale Modelinden Süre ve Fiyat Sözleşmelerine Geçiş
- Clarizen | Proje Yönetimi Yazılımı
- Çevik ve Şelale Modeli. Projeniz İçin Hangisini Kullanmalısınız?
- Etkili Bir Proje Yönetimi Ekibi Nasıl Kurulur ve Ölçeklendirilir?
- Müşterilerinizle Projelere Daha İyi Nasıl Başlanır?
- Proje Yönetimi İçin 7 Temel Beceri
- İşe Yarayan Notlar Nasıl Alınır – Not Alma Stratejileri
- The Digital Project Manager Okulu
- İşe Yarayan Bir Proje Bütçesi Oluşturun: Eksiksiz Maliyet Tahmini Rehberi
- Basitleştirilmiş 9 Proje Yönetimi Metodolojisi
- Son Derece Basit Bu Rehberde Scrum Törenlerini Öğrenin
- Sprint Planlama Toplantısı Nasıl Başarıyla Yürütülür?
- Ekibinizi Hayran Bırakacak Bir Sprint Retrospektifi Yürütün
- Başlangıç Toplantısı: Projelere Doğru Başlamanın Eksiksiz Rehberi
- Proje Kapsamının Kontrolsüz Genişlemesi Nasıl Belirlenir ve Önlenir?
- En İyi 10 Proje Yönetimi Aracı
- Çıkarılan Dersler Neden ve Nasıl Belgelenir?
- DPM Üyeliğine Katılın
- Apple Podcasts – The Digital Project Manager’ın Podcast’i
Deşifreyi Okuyun:
Podcast bölümlerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak hazırlamayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını bağışlayın.
Ben Aston:
Daha iyi dijital projeler yönetmeniz için işe yarayan tavsiyeler vermek üzere teorinin ötesine geçtiğimiz DPM Podcast'e hoş geldiniz. Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Ben, The Digital Project Manager'ın kurucusu Ben Aston. Projeler nadiren plana uygun ilerler ve planlar değiştiğinde bu çoğu zaman büyük bir stres yaratır. Kararlar alınmalı, toplantılar planlanmalı, planlar güncellenmeli, tahminler yeniden hesaplanmalı ve genellikle değişiklik talepleri oluşturulmalıdır. Peki, projelerinizdeki değişiklikleri yönetmenin başka bir yolu olsaydı? Bu podcast bölümünde, değişiklik yönetimine farklı bir yaklaşım olan çevik sözleşmeleri ele alacağız. Bu yaklaşımın sizin için işe yaramasını nasıl sağlayacağınızı ve faydalarıyla zorluklarını anlamak için bizi dinlemeye devam edin.
Bugün bana Tucker Sauer-Pivonka eşlik ediyor. Tucker, ürün yöneticilerinin gelişmesine ve büyümesine yardımcı olan bir ekibin Ürün Yönetimi Direktörü. Ayrıca en iyi uygulamalarını geliştirmekten de sorumlu. Merhaba Tucker.
Tucker Sauer-Pivonka:
Merhaba Ben, bugün senden haber almak güzel.
Ben Aston:
Benim için de öyle. Başlarken sana sormak istediğim şeylerden biri şu: Rolünün bir parçasının ekibi geliştirmek olduğunu biliyorum. Ekibinin gelişmesine ve evrilmesine yardımcı olurken nelerin gerçekten işe yaradığını paylaşabilir misin? Çalıştığınız veya denediğiniz sözleşmelerle ilgili olabilir. Ekibi nasıl besliyor ve büyümelerine nasıl yardımcı oluyorsun? Senin için işe yarayan ne oldu?
Tucker Sauer-Pivonka:
Erken fark etmeniz gereken ilk şey, herkesin biraz farklı öğrendiği ve herkesin biraz farklı koçluk yöntemlerine ihtiyaç duyduğudur. Bu nedenle ekip üyelerimle yaptığım ilk şeylerden biri onlarla oturup bunu değerlendirmektir. Nasıl öğreniyorlar? Geri bildirim almayı nasıl seviyorlar? Övgü almayı nasıl tercih ediyorlar? Tüm bunları takip ediyorum; böylece yaklaşımımı onların daha iyi tepki vereceği şekilde uyarlayabiliyorum. Bire bir görüşmelerimizde her bir ekip üyesiyle farklı konuları ve gelişim alanlarını ele alarak çok zaman geçiriyorum. O anda karşılaştıkları sorunlarla ilgili koçluk yapıyorum. Ayrıca Crema'da şu anda Multipliers adlı bir kitap üzerine kitap çalışması yürütüyoruz.
Bu, ekibimizin gelişiminin önemli bir parçası. Elbette konferanslara da katılıyoruz. Eylül sonunda, ürün yönetimiyle ilgili bir konferansa gideceğiz. Ekip olarak oraya yalnızca ekip oluşturma çalışması yapmak için değil, yeni konular öğrenmek için de katılacağız.
Ben Aston:
Güzel. Konferansın adını biliyor musun?
Tucker Sauer-Pivonka:
Adı Industry: The Product Conference. Yanlış hatırlamıyorsam Cincinnati'de düzenleniyor.
Ben Aston:
Tucker ve ekibe katılmak isterseniz Cincinnati'de parti var. Ancak ekiple farklı konuları ele alacağınızı söyledin. Ekibin üstesinden gelmesine yardımcı olduğun konulardan veya alanlardan bazılarını paylaşabilir misin? Ekibin karşılaştığı ve aşmasına yardımcı olduğun zorluklar neler?
Tucker Sauer-Pivonka:
Her bireyin beceri seviyesi farklı olduğu için bu herkes açısından biraz farklı görünüyor. Ancak grup ortamında yaptığımız çalışmaların çoğu müşteri yönetimi etrafında şekilleniyor. Örneğin, “Müşterim bunu söyledi veya bunu yapmamızı istiyor ama bu konuyu daha önce konuşmadık. Nasıl yaklaşmalıyım?” gibi sorular geliyor.
Müşteri yönetimi, birine öğretmesi en zor konulardan biri. Bu nedenle konuşmalarımız genellikle “Bu konuda kendimi rahatsız hissettim, bunu ele almanın doğru yolu bu muydu bilmiyorum. Doğru mu yaptım, yoksa bir dahaki sefere farklı mı davranmalıyım?” şeklinde ilerliyor.
Ben Aston:
Çok doğru. Müşteri Yönetimi ve Ekip Yönetimi konusunda yumuşak beceriler var, değil mi? Ancak hiçbir zaman tek bir doğru cevap yok; her şey duruma bağlı. Yine de bu alanlarda her zaman gelişebiliriz. Ekip olarak bir konferansa gideceğinizden bahsettin. İlham almak ve olup bitenleri takip etmek için nereye başvuruyorsun? Güncel kalmayı ve ilham bulmayı nasıl başarıyorsun?
Tucker Sauer-Pivonka:
İlham almak için birçok farklı kaynaktan yararlanıyorum. Okuduğum kitaplar ve makaleler bunlardan bazıları. Özellikle ürün yönetimi, ekip yönetimi ve bunların nasıl olması gerektiği konusunda Medium'a sık sık başvuruyorum. Ancak Medium'un harika bir kaynak olduğunu hatırlamak gerekiyor; bazen okuduklarınızı temkinli değerlendirmelisiniz çünkü orada herkes makale yayımlayabilir. İnternette bir şey yayımlayabilmek, o kişiyi uzman yapmaz. Yine de bu bakış açısıyla kullanırsanız, belirli durumları nasıl ele alacağınıza dair bağlam sağlayabilir.
Ayrıca sektör genelindeki gelişmeleri takip ediyorum. Wired dergisini gerçekten seviyorum ve genellikle her sayısındaki makalelerin çoğunu okuyorum. Bu, yalnızca proje yönetimi dünyasının dışındaki farklı eğilimleri değil, genel olarak teknoloji alanında neler olduğunu da takip etmeme yardımcı oluyor.
Ben Aston:
Harika. Teknoloji açısından en yeni gelişmeleri takip eden biri misin? Aldığın en yeni teknolojik ürün ne?
Tucker Sauer-Pivonka:
Harika soru. Sana çok heyecan verici bir şey söylemeyi isterdim. Kendimi erken benimseyen biri olarak görüyorum ama teknolojinin en uç noktasında olduğumu söylemek istemem. Yeni ürünler çıktığında, mümkünse onları almaya çalışıyorum. Şu anda yeni bir iPad için can atıyorum. Bir iPad Pro'm var ve işimi görüyor ama yeni sürümü istiyorum; yine de bunu haklı çıkaramıyorum. Apple ürünlerinin güzel yanı da bu: Çalışıyorlar ve gerçekten değiştirmem gerekmiyor.
En son iOS ve iPadOS sürümleriyle WWDC'de duyurulan her şey de benim için çok ilginçti. Bunların bir bütün olarak sektör ve üzerinde çalıştığım bazı ürünler üzerindeki etkilerini düşünüyorum. Son zamanlarda en çok buna odaklandım. Ayrıca biraz Zelda hayranıyım; Breath of the Wild'ın devam oyunu duyuruldu ve onun için de oldukça heyecanlıyım.
Ben Aston:
Güzel. Benim şu anda ilgilendiğim şey DJI Rover. Rover mı deniyor bilmiyorum ama kendi yaptığınız küçük bir tankın üzerinde bulunan küçük bir kamera gibi bir şey duyurdular. Harika görünüyor. Alışveriş listemdeki bir sonraki ürün bu.
Tucker Sauer-Pivonka:
Kulağa eğlenceli geliyor.
Ben Aston:
Evet. Yine insanın kendine “Buna gerçekten ihtiyacım var mı?” diye sorduğu şeylerden biri. Gerçekten ihtiyacım yok ama çocuklar için iyi olur, hoşlarına gider. iPad Pro'nu sevdiğinden bahsetmişken merak ettim: Donanım veya yazılım açısından, son zamanlarda hayatını daha iyi hale getiren ve herkesin bilmesi gerektiğini düşündüğün başka bir şey buldun mu?
Tucker Sauer-Pivonka:
Yıllar boyunca el yazısıyla not almak, klavyeyle not almak ve görevleri takip etmek arasında bir denge bulmakta zorlandım. Bir şey yazdığınızda, onu yazmaya kıyasla farklı şekilde kavradığınızı söyleyen pek çok bilgi var ve bu benim ilgimi çekiyor. Bir süre Apple Pencil kullanarak iPad'imde not aldım. Bu beni oldukça ileri götürdü. Ancak son zamanlarda daha dengeli bir yönteme geçtim.
İşimle ilgili her şeyin son kaynağı olarak iPad'imi veya bilgisayarımı kullanıyorum. Bunun yanında yanımda küçük bir defter taşıyorum. Günlük notlarımı alıyor, görevleri ortaya çıktıkça yazıyor ve her şeyi fiziksel defterimde takip ediyorum. Günün sonunda bunları tüm yapılacak işlerimi takip etmek için Todoist adlı uygulamaya aktarıyorum. Notlarımı da oraya koyup günün sonunda işliyorum.
Bu yönteme yeni yeni alışıyorum ama iş akışımda yaptığım en büyük değişiklik bu oldu ve gerçekten faydalı. Ne yaptığımı daha iyi kavradığımı fark ediyorum. Ayrıca görevlerimi daha iyi takip etmemi sağlıyor; onlara hemen atlamıyorum. Zaman yönetimi açısından da çok yararlı oldu.
Ben Aston:
İlginç. Not almak ve hatırlatıcılar için fiziksel bir deftere dönmüşsün. Sistem kabaca böyle mi işliyor?
Tucker Sauer-Pivonka:
Evet. Ancak sonunda notlar dijital bir ortama aktarılıyor. Benim için defteri açmanın, kalemi tıklatmanın ve yazmaya başlamanın yerini hiçbir şey tutamıyor. iPad'de Apple Pencil ile not alırken yaşadığım en büyük sorun, doğru uygulamayı açmak, kullanmak istediğim doğru defteri bulmak ve Apple Pencil'ın şarjının olduğundan emin olmak için zaman harcamam gerektiğini fark etmemdi. Bunlar küçük görünen ama not yazmanın önünde engel oluşturan şeyler.
Bir sorun olduğunda yanımda iPad ve milyonlarca yapışkan not taşıdığımı fark ettim. Bir şey yapmaya başlamam gerektiğinde yapışkan nota yazıyordum ve bunun sürdürülebilir olmadığını düşündüm. Bu nedenle deftere geçtim.
Ben Aston:
İlginç. Ben de aynı sorunla uğraşıyorum. Son yaklaşımım Evernote kullanmak. Biri yapılacaklar listem, diğeri de taslak defteri olarak adlandırdığım iki defterim var. Taslak defteri her şeyi döktüğüm yer. Yapılacaklar listemin düzenli görünmesini istediğim için notlarımı fazla düzenlemeye çalışıyordum ve liste sürekli karışıyordu.
Artık tüm ham bilgileri taslak defterine yazıyor, sonra yapılacaklar listeme aktarıyorum. Bu, seninkine benzer bir sistem gibi görünüyor. Ayrıca not alamayacağım kadar küçük bir not defterim var. Hatırlatıcılar yazabiliyorum ama not yazamıyorum. Böylece sistemimi kullanmaya zorlanıyorum; yoksa farklı yerlerde farklı listeler oluşturmaya başlayıp büyük bir karmaşaya neden oluyorum.
Ancak makaleye geçelim. Bizim için yazdığın bu örnek olay gerçekten ilginç ve şelale modeli tarzı sözleşmelerden süre ve fiyat sözleşmelerine geçişi anlatıyor. Daha önce çevik sözleşmeler hakkında konuşmuştuk. Aslında DPM okulunda bu hafta biri “Bana bir çevik sözleşme örneği verin” diye sordu ve ben de ona bağlantıyı gönderdim. Alexa daha önce çevik sözleşmeler hakkında harika bir yazı yazmıştı. Çevik sözleşmelere aşina olmayanlar için süre ve fiyat sözleşmesinin ne olduğunu ve nasıl çalıştığını kısaca açıklayabilir misin?
Tucker Sauer-Pivonka:
Elbette. Crema'da bunu nasıl uyguladığımız bağlamında anlatacağım. Herkesin aynı formülü uygulaması gerektiği anlamına gelmez; sadece en aşina olduğum yöntem bu. Süre ve fiyat sözleşmesi, esas olarak bir projeyi özel bir ekibin etrafında yapılandırır. Bu ekip iki tam zamanlı geliştirici, yarı zamanlı bir test mühendisi, çeyrek veya yarı zamanlı bir tasarımcı, bir ürün yöneticisi ve belki de çeyrek zamanlı bir stratejistten oluşabilir.
Bu yaklaşım, kesin saat tahminleriyle birlikte tüm teslimatları ve özellikleri tek tek listelemek yerine ekibe ve ulaşmaya çalıştığınız hedeflere odaklanır. Yazılımın tamamını başlangıçta tahmin etmeye çalışmak ve her şeyin plana uygun ilerleyeceğini varsaymak fazla karmaşıktır. Her şeyi planlayıp tam olarak amaçladığımız şekilde gerçekleştirebilseydik harika olurdu ama bu açıkçası hiçbir zaman gerçekleşmez.
Bu sözleşmeler, en yüksek önceliğe sahip işe yönelmemize olanak tanır. Böylece sürenin sonunda ve yinelemeli döngüler boyunca, işletmeye en yüksek değeri sağlayan şeyi teslim ederiz. Sabit kapsamlı bir sözleşmede öncelikler zaman içinde değişebilir. Örneğin altı aylık bir sözleşmenin sonunda artık işletme için geçerli olmayan özellikleri teslim etmiş olabilirsiniz. Bu model, müşterinin ihtiyaçlarına uyum sağlamak için gerektiğinde yön değiştirmemize olanak tanır.
Ben Aston:
Çok iyi. Çevik sözleşmeler ve yazılım geliştirme için uygun proje türlerinden, özellikle de proje boyunca yön değiştirebilme esnekliğinin önemli olduğu ürün geliştirmeden bahsettin. Ancak bu tür sözleşmeleri uygulamaya çalışırken, çevik süre ve fiyat sözleşmesinin iyi çalışmadığı proje türleriyle karşılaştın mı?
Tucker Sauer-Pivonka:
Birkaç örnek var. Bu modelin işe yarayıp yaramadığını değerlendirirken yapılan işin türünü incelemek gerekiyor. Bizim için işe yaramasının nedeni, her ayrıntısını önceden tanımlamanın zor olduğu ve belirli bir risk içeren ürünler geliştirmemiz. İşin türünü mutlaka değerlendirmelisiniz.
Tekrarlanabilir bir işse, örneğin aynı sayıda sayfaya ve aynı tür düzene sahip standart web siteleri oluşturuyorsanız, daha öngörülebilir bir sözleşme yaklaşımı kullanılabilir. Burada asıl mesele yaptığınız her şeyin öngörülebilir veya öngörülemez olmasıdır.
Ben Aston:
Bence ortaya çıkan başka bir tartışma da değer bazlı fiyatlandırma fikri. Bu, daha öngörülebilir bir proje için kullanılan değer bazlı fiyatlandırmadan oldukça farklı. “Bu işin işletmenize sağlayacağı değer 50 bin” diyerek 50 bin ücret talep ediyorsunuz. Buradaki fikir, işi 50 binden daha düşük bir maliyetle üretmeniz ama saat satmak yerine değeri satmanız.
Değer bazlı fiyatlandırmanın, saat karşılığında ödeme yapılan bu açık ve dürüst süre ve fiyat sözleşmeleriyle nasıl örtüştüğünü merak ediyorum. Bu durum genel kârlılığı nasıl etkiledi? İşler daha basit ve daha kârlı hale mi geldi, yoksa maliyeti üstlenmek zorunda kaldığınız durumlarla karşılaştınız mı?
Tucker Sauer-Pivonka:
Bence temelde iki farklı şeyden bahsediyoruz. Yazılım geliştirirken ve süre-fiyat modeli uygularken, nihai sonucun ne olacağını her zaman bilmiyoruz. Sonuç öngörülebilir olmadığı için başlangıçta fiyat belirlemek zor olabilir; çünkü müşterinin fikrini değiştirmesi gibi nedenlerle sonuç değişebilir. Değer bazlı fiyatlandırma, işletmeye belirli bir değer sağlayacak şeyi teslim edeceğinizi söyleyebildiğiniz durumlarda iyi çalışır. Bir tasarım çalışması buna örnek olabilir. Ancak büyük bir ürün geliştirirken bunu yapmak daha zordur.
Kârlılık açısından bu modelin güzelliklerinden biri, her şeyin yöntemin içine yerleştirilmiş olmasıdır. Müşteri bir ekibin belirli bir tahsisini satın alır ve aldığı şey esasen budur. İki tam zamanlı geliştiriciniz varsa, saat aşımı yaşanmış gibi değerlendirmezsiniz. O kişilerin tahsisinin ne olduğunu ve yineleme üstüne yineleme yoluyla hangi değeri teslim ettiğinizi izlersiniz. Bu nedenle kârlılık konusunda aynı şekilde endişelenmeniz gerekmez; sistem saat bazında kurulmamıştır.
Ben Aston:
Yani belirli bir süre için bir ekip satın alıyorlar. Müşterinin bir veya birkaç yinelemeden sonra “Üç yinelemedir bunun üzerinde çalışıyorsunuz ama istediğimiz değeri aldığımızı düşünmüyorum” dediği bir durumla hiç karşılaştınız mı? Böyle bir durumda ne yaparsınız?
Tucker Sauer-Pivonka:
Bu çok sık karşılaştığımız bir durum değil. Bunun nedenlerinden biri müşterilerimizle uyum sağlamak için titizlikle çalışmamız. Yalnızca her yinelemenin başlangıcında değil, yinelemeler boyunca da onları değişikliklerden haberdar ediyoruz. Bence bunu yönetmenin en iyi yollarından biri iyi iletişim ve müşteri yönetimidir.
İnsanlara dürüstçe “Bunun iki yineleme süreceğini düşünüyorduk ama öğrendiklerimiz nedeniyle aslında üç veya dört yineleme sürecek gibi görünüyor” diyebilmek gerekir. Nedenini açıklarsınız ve isterlerse geri dönüp başka bir işe geçebileceklerini söylersiniz. Tüm gerçekleri müşterinin önüne koymak, kararları daha sağlıklı vermelerini ve duygusal etkenleri azaltmalarını sağlar.
Her yinelemeden önce müşteriyle hangi işleri dahil ettiğimizi netleştiririz. Ekip de bu işlerin teslim edilebilir olduğundan emin olur. Yinelemenin sonunda elde ettiğimiz sonucu gösteririz. Devreden işler veya yeni bilgiler varsa bunları konuşur, nedenlerini açıklarız. Böylece müşteri daha sonra “Bir dakika, bunun böyle olacağını düşünmemiştik” demez.
Ben Aston:
Örnek olayda ilk etapta en az yedi aylık iş olacağını bildiğinizi söylüyorsunuz. Tam olarak ne inşa ettiğinizden emin değilseniz bu tahmine nasıl ulaştınız? Yedi aylık bir zaman çizelgesi azımsanmayacak bir proje demek. Bu ilk tahmini prototip oluşturma aşamasından önce mi, sonra mı yaptınız?
Tucker Sauer-Pivonka:
Bu örnekte ve projelerimizin çoğunda, prototip oluşturma veya test çalışmasından sonra bu tahmine ulaştık. Bu, genellikle altı haftalık daha kısa bir çalışma ve bu örnekte mevcut sistemin teknik denetimini de içeriyordu. Bu çalışma, hedeflere ulaşmak için gereken zaman aralığını anlamamıza yardımcı oldu.
Tahmin yapmak biraz deneyimle gelişir. Daha fazla proje yaptıkça belirli bir işin ne kadar süreceği ve ne kadar karmaşık olacağı konusunda daha iyi bir fikir edinirsiniz. Ayrıca üretim ekibinin değerlendirmesi de önemlidir. Prototip ve test çalışmasını tamamladıktan sonra üretim ekibi olarak oturup hedeflerimizi, iş parçalarını ve her birinin karmaşıklığını değerlendirdik. Bunlara kabaca tişört bedenleri verdik ve ardından ekip büyüklüğü konusunda öneri oluşturduk.
Süre, teslimat odaklı bir anlaşmadan çok iş hedeflerine dayanıyordu. Yedi ay sürecek önemli miktarda iş olduğunu biliyorduk ve ekibin bu süre içinde hedeflere odaklanarak teslimat yapabileceğini düşündük. Müşterinin ne aradığı ve bütçe iştahının ne olduğu da önemliydi. Yazılım hiçbir zaman tamamen bitmez; üzerinde her zaman çalışılacak yeni şeyler vardır. Bu nedenle ihtiyaç duydukları asgari sürenin yedi ay olduğunu düşündük ancak daha fazlasına ihtiyaç duyabileceklerini de biliyorduk.
Ben Aston:
İlk değerlendirmede müşterinin yalnızca yedi aylık bütçeye sahip olup olmadığını veya yazılımın yedi ayı aşacağını biliyor olsanız bile devam edebilecek bütçesinin bulunup bulunmadığını da belirlediğinizi tahmin ediyorum.
Tucker Sauer-Pivonka:
Örneğin müşteri yalnızca üç aylık sözleşme isteseydi bu da tamamen uygun olurdu. Üç aylık bir sözleşme yapar ve bu süre içinde en yüksek öncelikli işe odaklanırdık. Üç ayın sonunda en önemli işi tamamlamış olurduk.
Bunu bir ekibi kiralamak gibi düşünmek gerekiyor. Üç ay, altı ay, bir yıl veya iki yıl içinde ekibin üretebileceği şeyi alırsınız. İstediğiniz zaman aralığı neyse onunla çalışırız. Önceliğe odaklandığımız için bu yalnızca bir planlama konuşmasına dönüşür.
Ben Aston:
İlk aşamanın prototip oluşturma ve doğrulama çalışması olduğunu söyledin. Bu sabit fiyatlı mıydı? Altı haftadan bahsettin; üç adet iki haftalık yineleme olarak mı planlandı? Bu altı haftanın sonunda teslim edilecekler ne kadar iyi tanımlanmıştı?
Tucker Sauer-Pivonka:
Teknik olarak bu da süre ve fiyat modelimizin içinde yer alıyor. Ancak normal sözleşmemizle karşılaştırıldığında biraz daha sabit fiyatlı görünebilir. Belirli teslimatları oluyor: yüksek doğruluklu bir prototip, eskiz dosyaları, kullanıcı görüşmeleri, notlar ve ilgili araştırma.
Ancak teknik olarak hâlâ süre bazlı. Üç hafta sonra konuştuğumuz şeyin kullanıcıların istediği şey olmadığını fark edersek başa dönüp yeniden tasarlayabiliriz. Bunun nedeni “tam olarak şu şeyi, şu kadar ekranla teslim etmelisiniz” yaklaşımı değil. Yine süre ve fiyat esasına dayanıyor.
Ben Aston:
Bu iyi çünkü işler genellikle prototip oluşturma aşamasında bile bozulabiliyor. Bir prototip geliştiriyorsunuz ve müşteri daha kullanıcılarla test etmeden “Bunun doğru olduğundan emin değilim” diyerek değişiklik istemeye başlıyor. Hızlı bir süreç ve geri bildirim almak için yaptığınızı söylüyorsunuz ama bunu hesaba katmamış oluyorsunuz. Süre ve fiyat esaslı olduğunda bu yaklaşım işe yarıyor.
Altı haftadan sonra prototipi üretiyor, kullanıcı testi yapıyor ve geri bildirim alıyorsunuz. Sonrasında “Yaklaşık yedi aylık iş var” diyorsunuz. Bu yarım milyon ile bir milyon arasındaki rakama yukarıdan aşağıya mı, aşağıdan yukarıya mı ulaştınız? Müşteriye ne kadar bütçesi olduğunu mu sordunuz, yoksa ürün geliştirmenin boyutunu ve kapsamını başka şekilde mi değerlendirdiniz?
Tucker Sauer-Pivonka:
Bu durumda kabaca tişört bedenleriyle karmaşıklığı değerlendirdik, teknik plan hakkında fikir edindik ve bir yol haritası oluşturduk. Bunun zaman içinde değişebileceğini açıkça belirttik ama ilk yedi aylık tahmine bu şekilde ulaştık.
Teknik ekibin, stratejistin ve benim birlikte değerlendirme yapmamız, yedi ayın nasıl görüneceğini tanımlamamıza yardımcı oldu. Uygulamanın belirli bir bölümünün yaklaşık bir buçuk ay süreceğini biliyorduk. Tüm parçaları yol haritasında bir araya getirdik ve yedi aylık süreye ulaştık.
Ben Aston:
Güzel.
Tucker Sauer-Pivonka:
Teklif aşamasında müşteriye, bunun kendileri için uygun olmaması halinde planı değiştirebileceğimizi açıkça söyledik. Üç ay içinde neye ihtiyaç duyacaklarını konuşabilir ve oradan başlayabilirdik. Müşteriyi yeterince tanıyorduk; hedefledikleri asgari uygulanabilir ürünün ne olduğunu biliyorduk. Bu nedenle ona uygun bir yol haritası oluşturduk ve yedi aya böyle ulaştık.
Ben Aston:
Sırada metodoloji var. Bu örnekte çevik ve Scrum yaklaşımını benimsediğinizi söyledin. Scrum kılavuzundaki oldukça kuralcı yaklaşımdan neleri alıyor, neleri geride bırakıyorsunuz? Yaklaşımınız standart Scrum yaklaşımından nasıl farklı? Özellikle ürün sahibi rolünü merak ediyorum. Bu kişi müşteri mi, ekibinizden biri mi? Scrum yöneticileriniz var mı?
Tucker Sauer-Pivonka:
Burada sık duyacağınız bir ifade “süreçten önce insanlar”dır. Scrum'ı küçük s ile uyguluyoruz. Yani süreçte insanların kısıtlanmaması için yeterli esnekliğin olmasını sağlıyoruz. Bir ekibin müşterisiyle daha iyi çalışmak için süreci değiştirmesi gerekiyorsa bunu yapma konusunda tam yetkiye sahip oluyor.
Ajans yapısında her şey için özel roller belirlemek daha zordur. Örneğin Apple gibi gerçek bir yazılım şirketinde, finansman ve işleyiş biçimi nedeniyle roller farklı olabilir. Ajanslarda ise her zaman böyle çalışmaz. Ürün sahibi rolünde genellikle müşterinin günlük iletişim kurduğu kişi bulunur.
Projede bir stratejist varsa, bu kişi müşteriye koçluk yapan ortak ürün sahibi gibi davranabilir. Bazı müşteriler yazılım sahibi olmanın veya sürekli yazılım geliştirmenin ne anlama geldiğini bilmez. Stratejist, ürünün genel stratejisi ve yönüyle ilgili kararlar almalarına yardımcı olur.
Bazen bu sorumluluklar ürün yöneticilerimize de düşebilir. Müşteri tarafında ürün sahibi vardır ancak bizimle günlük iletişim kuramayabilir. Böyle durumlarda ürün yöneticisi bazı ürün sahibi sorumluluklarını üstlenir ve bunları müşteriye raporlar.
Ürün yöneticisi ile Scrum yöneticisini tek bir rolde birleştiriyoruz. Bunun geleneksel, kitaptaki Scrum metodolojisine aykırı olduğunu biliyorum ama bizim için işe yarıyor. Henüz bozulmadı; bozulduğunda uyum sağlarız. Tüm seremonileri yürütüyoruz. Günlük toplantılarımızın çoğu otomatik olsa da bunları kuruyor, her gün kontrol ediyor ve engelleri kaldırıyoruz.
En çok bu iki noktada büyük harfle Scrum yaklaşımından ayrılıyoruz. Geri kalan çoğunlukla aynı. Yineleme planlaması, tahminler, retrospektifler ve ürün demoları yapıyoruz. Bunları genellikle Çarşamba Başlangıç Toplantısı adı verilen tek bir toplantıda birleştiriyoruz.
Ben Aston:
Bazen müşterinin ürün sahibi, bazen de ekibinizdeki ürün yöneticisi olduğunu söyledin. Değişiklik yönetimine değinmek istiyorum. Örnek olayda çakışan önceliklerden bahsediyorsunuz. Yeni bir şey geliştirmek istiyorlardı ancak mevcut sistemi çalışır durumda tutmak giderek zorlaşıyordu. Ödeme işlemleri duruyor veya durmak üzereydi.
Bu durumda müşteri hem yeni şeyi geliştirmenizi hem de eski şeyi düzeltmenizi ister ve kapsam genişler. Bu öncelik çatışmalarını nasıl yönetiyor ve müşteriyi iş listesini yönetme konusunda nasıl eğitiyorsunuz? Scrum'da iş listesi vardır ve ürün sahibinin rolü, öğelerin doğru öncelik sırasına sahip olduğundan emin olmaktır.
Tucker Sauer-Pivonka:
Öncelikler değiştiğinde ilk olarak bunun nedenini anlamalısınız. Özellikle ajans ortamında, bu değişikliğe neden olan duruma karşı empati kurmalısınız. Çoğu zaman müşteri öncelikleri değiştirmek istemez; başlangıçta istediği şeyi teslim etmenize odaklanmanızı ister. Ancak gerçekten ihtiyaç duymadıkları sürece sizden bunu istemeyeceklerini anlamalısınız.
Değişikliğin nedenini öğrenin. Bu gerçekten yüksek öncelikli mi? Acil bir talep mi? Bir paydaşın istediği bir şey mi? Bunların hepsi geçerli olabilir; önemli olan nereden geldiklerini anlamaktır. Bu, iletişim şeklinizi belirlemenize yardımcı olur.
İletişim kurarken, öncelikleri değiştirmenin planı tamamen değiştirdiğini açıkça anlatmalısınız. Ekip büyük bir özellik üzerinde çalışırken yeni ve acil bir talep gelebilir. Bu durumda ekibin de neden değişiklik yapıldığını anlaması gerekir. Önce durumu ekiple paylaşır, ardından müşteriye her kontrol noktasında bir işten diğerine geçmenin planı nasıl değiştirdiğini açıklarım.
Örnek olayda çalışmanın ne zaman biteceğini bildiğimizi düşünüyorduk ama aslında bilmiyorduk. Müşteriyle süreç boyunca çok fazla iletişim kurmamız gerekti. “Bu değişiklik uygun ama bizi ulaşmaya çalıştığımız daha büyük iş hedefinden uzaklaştırıyor” dedik. Bu, müşteri ne anlama geldiğini biliyorsa sorun değildi.
Araçlar açısından, elinizdeki her türlü görselleştirme yardımcı olabilir. Jira gibi araçlar, müşteriye durumun nasıl göründüğünü anlatmayı kolaylaştırır. Bazen bir şeyi sözlü olarak açıklayabilirsiniz ancak görselleştirildiğinde farklı şekilde anlaşılır.
Ben Aston:
Müşterilerinize Jira'ya erişim veriyor musunuz? Jira kullanıyorlar mı?
Tucker Sauer-Pivonka:
Müşterilerimizle yaptığımız her işte tam şeffaflık yaklaşımını benimsiyoruz. Kullandığımız araçlara erişimleri var ve Slack ekibimize konuk olarak katılıyorlar. Jira'ya da erişiyorlar. Önceliğin doğru olup olmadığını, gereksinimlerin doğru tanımlanıp tanımlanmadığını ve doğru yönde ilerleyip ilerlemediğimizi kontrol etmeye yardımcı oluyorlar.
Ben Aston:
Örnek olayda güvene dayalı bir konuma ulaşmaktan bahsediyorsun. Şeffaflık buna yardımcı oluyor. Ayrıca çıkarılan derslerde yol haritasını ve ilerleme grafiğini güncellemenin öneminden bahsetmişsin. Müşterinin tamamen bunalmamasını nasıl sağlıyorsunuz? Özellikle teknik olmayan bir müşteri Jira'ya girdiğinde iş listesini ve devam eden çalışmaları görmek zorlayıcı olabilir. Güven ilişkisini nasıl koruyor ve önemli bir şeyin bir biletteki yorumun altında kaybolmadığından nasıl emin oluyorsunuz?
Tucker Sauer-Pivonka:
Bunun bir parçası, yaptığınız hataları dürüstçe kabul etmektir. Müşteriyle bunu sık yaptığınızda kısa sürede güven oluşturabilirsiniz. Hata yaptığınızı ve bunu nasıl düzelteceğinizi açıkça söylediğinizde size güvenebileceklerini görürler.
Araçlara erişim konusunda müşterilerin sisteme girmesini zorunlu tutmuyoruz; isterlerse kullanabilmelerini sağlıyoruz. Ayrıca aracı nasıl kullanacaklarını, aradıklarını nerede bulacaklarını ve hangi alanları dikkate almamaları gerektiğini anlatan kişiselleştirilmiş ekran kayıtları hazırlıyoruz. Kendilerini bunalmış hissederlerse bize söyleyebilecekleri açık bir iletişim politikamız var.
Bazen özellikle büyük ürünlerde çok sayıda tasarım ekranı olduğunda bunalmış hissedebiliyorlar. Bu nedenle araçlara ihtiyaç duyduklarında erişebilmelerini sağlıyor, işleri küçük parçalar halinde ve yinelemeli biçimde teslim ediyoruz. Her şeyi bir anda önlerine bırakmıyoruz.
Ben Aston:
Müşteri bir ekip için belirli bir süre ödeme yapıyor. Harcanan zaman ve zaman çizelgeleri hakkında raporlama yapıyor musunuz, yoksa “Ekibi satın alıyorsunuz, projede çalıştığımıza güvenin” mi diyorsunuz?
Tucker Sauer-Pivonka:
Raporlama, esas olarak sonuçları teslim ettiğimizden emin olmaya dayanıyor. Her yinelemede ölçtüğümüz göstergeler var. Yinelemenin sonunda tamamlanan ve tamamlanmayan işleri, hızımızı ve bunun neden artmış veya azalmış olabileceğini konuşuyoruz.
Saatleri raporlamıyoruz. Müşteri bir ekip satın alıyor ancak bir özelliğin tam olarak kaç saat süreceğini söylemiyoruz. Bu düzeyde raporlama yapmıyoruz. Raporlamayı, ekip tahsislerinin doğru olup olmadığını kontrol etmek için kullanıyoruz.
Bir kişi bir projede yarı zamanlıysa ve bundan daha fazla zaman harcıyorsa müşteriye dönüp bazı işleri kaldırmamız veya tahsisi artırmamız gerektiğini söyleriz. Bazen işlerin yavaşladığı dönemlerde tahsisi azaltabiliriz. Ancak genellikle tahsisler oldukça isabetlidir.
Ben Aston:
Bu süre ve fiyat sözleşmeleri ne zaman işe yaramaz? Hiç her şeyin tamamen dağıldığı bir durum yaşadınız mı? Müşteri ilerlemeden memnun kalmadığında nelerin ters gidebileceğine dikkat etmelisiniz?
Tucker Sauer-Pivonka:
İşler kesinlikle ters gidebilir. Müşterinin ilerlemeden memnun olmadığını hissetmeye başladığınızda bunu erken ele almanız gerekir. İletişimi sık tutuyorsanız söylenmeyen bir şeyler olduğunu fark edersiniz. Açıkça “Bir konuda aynı noktada olmadığımızı hissediyorum. Bunu konuşabilir miyiz?” deyin. Neyin bunalmış hissetmelerine neden olduğunu anlamaya çalışın.
Sonuna kadar beklerseniz iyi sonuçlanmaz; müşteri sözleşmeyi yenilemeyebilir ve güveni yeniden kurma şansınız kalmayabilir. Bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsanız sezginiz muhtemelen doğrudur ve bir görüşme yapmanız gerekir.
Bir keresinde yenileme öncesinde müşterinin ilerlemeden memnun olmadığını fark ettik. Onlarla konuştum ve nereden geldiklerini anlamaya çalıştım. Öncelik değişikliği nedeniyle başka bir işe geçtiğimizi ve yaklaşık iki ay boyunca bu işe odaklandığımızı gördük. Bu, onların işletmesi için gerekliydi ancak ana çalışmanın iki ay geriye düşmesine neden olmuştu. Bunu açıkladığımda durumu anladılar.
Bu konuşmalar üst üste eklenerek güven oluşturur. Müşteriye hedefleri her zaman değiştirebileceğimizi, direksiyonun kendilerinde olduğunu ve bize hangi yöne ilerlememiz gerektiğini söylemeleri halinde bunu gerçekleştireceğimizi anlatırız.
Şimdiye kadar tamamen dağılan bir proje görmedim. Sorunların çoğu uyumsuzluktan kaynaklanıyor. Müşteri sizinle aynı hizaya gelmeye istekli değilse belki de birbiriniz için en iyi ortak değilsinizdir. Bunu satış sürecinin başlarında anlamaya çalışıyoruz.
Ben Aston:
Hikâyeni dinlediğimde benim için en büyük öğrenme noktalarından biri, bunun işe yaraması için doğru müşteriye ihtiyaç olduğuydu. Müşterinin bazı şeylerin zaman aldığını, öncelikler değiştiğinde zaman çizelgesinin ve maliyetin de değişeceğini anlayacak kadar olgun olması gerekiyor.
Yeni iş sürecinin ve müşterileri bu süreç boyunca eğitmenin önemli bir parçası bu. Prototip oluşturma ve doğrulama aşamasında beklentileri yönetmek, çalışmanın nasıl görünebileceğini anlatmak gerekiyor. Bunun sonucunda müşteri tarafından önceliklendirilen değeri süreç boyunca teslim ediyorsunuz. Böylece ajansın bütçeye uymak veya zamanında teslim etmek için kestirme yollara başvurması yerine müşteri daha iyi bir sonuç alıyor.
Süre ve fiyat sözleşmeleri kesinlikle ilginç bir kavram. Bugün bize katıldığın için çok teşekkürler Tucker.
Tucker Sauer-Pivonka:
Ben teşekkür ederim. Harika bir sohbetti.
Ben Aston:
Siz ne düşünüyorsunuz? Daha önce çevik bir sözleşme denediniz mi? Nasıl sonuçlandığını bilmek isterim. Düşüncelerinizi paylaşın. Bu gönderiye yorum yapın ve Slack ekibimize katılmak için TheDigitalProjectManager.com adresini ziyaret edin. Proje teslimiyle ilgili her konuda ilginç sohbetler bulacaksınız. Bu konuyu tartışabileceğimiz bir çevik kanalımız da var.
Bugün duyduklarınızı beğendiyseniz lütfen abone olun ve DPM podcast'i için Apple Podcasts'te birkaç dakikanızı ayırarak dürüst bir değerlendirme bırakın. Puanlar ve değerlendirmeler bizim için gerçekten yararlı ve bunu çok takdir ediyoruz. Bir sonraki bölüme kadar bizi dinlediğiniz için teşekkürler.
