Projelerinize doğru adımlarla başlayıp başarı şanslarını en üst düzeye çıkarıyor musunuz? Proje başlangıçları belirsiz ve kafa karıştırıcı olabilir—bu bölümde Suze Haworth, proje başlamadan önce netlik kazanmak, beklentileri belirlemek ve tüm hususların ele alındığından emin olmak için izlediği yaklaşımı anlatıyor.
Bu podcast, The Digital Project Manager’da yayımlanan bir makalenin parçasıdır.
Makalenin tamamını buradan okuyabilirsiniz.
Bu podcast, kurumsal projeler ve proje yönetimi yazılımları alanında lider olan Clarizen tarafından sizlere sunulmaktadır.
Clarizen hakkında daha fazla bilgi edinin
İlgili Bağlantılar:
- Clarizen | Proje Yönetimi Yazılımı
- Projelerinize Doğru Şekilde Nasıl Başlarsınız? Proje Başlatma İçin Eksiksiz Rehber
- Proje Başlatma Belgesi Nedir? Neden ve Nasıl Hazırlanır?
- Çevik ve Şelale Yaklaşımı Karşılaştırması
- Projeler Nasıl Tahmin Edilir: Proje Bütçesi ve Maliyet Tahmini İçin Eksiksiz Rehber
- Basitleştirilmiş 9 Proje Yönetimi Metodolojisi
- 10 Proje Yönetimi Yazılımı Aracı
- Proje Yönetimi Kaynakları
- The Digital Project Manager Okulu
- Proje yöneticileri Slack ekibimize katılın
Deşifreyi Okuyun:
Podcast yayınlarımızı bir yazılım programı kullanarak yazıya dökmeyi deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.
Ben Aston:
Daha iyi dijital projelere liderlik etmek için uzman proje yönetimi tavsiyeleri verdiğimiz DPM podcast’ine hoş geldiniz. Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Ben, The Digital Project Manager’ın kurucusu Ben Aston.
Hepimiz bir projenin başlangıcının başarısı için gerçekten kritik olduğunu biliyoruz; ancak bu dönem oldukça zorlu olabilir. Çok fazla belirsizlik, kafa karışıklığı, anlaşmazlık ve belirsizlik vardır. Proje yöneticileri olarak görevimiz projeyi başlatmak, ilerlemesini sağlamak ve mümkünse doğru yönde liderlik etmektir. Peki doğru yönde yola çıktığımızdan nasıl emin olabiliriz? İşte bugünkü podcast bununla ilgili. Projelerinize doğru şekilde nasıl başlayabileceğinizi öğrenmek için dinlemeye devam edin.
Bugün konuğum Suze Haworth. Merhaba Suze.
Suze Haworth:
Merhaba.
Ben Aston:
Suze, The Digital Project Manager’daki yerleşik DPM uzmanlarımızdan biri. Londra’da serbest çalışan kıdemli bir dijital proje yöneticisi olarak görev yapıyor. Suze, yakın zamanda üzerinde çalıştığın projelerden biraz bahseder misin?
Suze Haworth:
Evet. Aslında serbest çalışan bir proje yöneticisiyim. Birkaç hafta önce bir sözleşmeyi tamamladım; bu, bir ajansla oldukça uzun süreli bir sözleşmeydi. Orada iki temel rolüm vardı. Bunlardan biri, bir müşteri hesabı genelinde program yöneticiliğine daha yakın bir roldü. Bu müşteri, Birleşik Krallık’ta oldukça büyük bir perakende gözlük markası olan Specsavers’tı; ayrıca İskandinav ülkelerinde ve Avustralya’da da faaliyet gösteriyor. Tüm yaratıcı çalışmalar ve kullanıcı deneyimi çalışmaları boyunca kıdemli bir proje yöneticisini yönetiyordum. Oldukça büyük bir çalışma programıydı. Ayrıca Ikea için de bir projede çalıştım. Bu proje, marka için bir tasarım sistemi prototipi tasarlayıp oluşturmaya yönelik bir projeydi.
Ben Aston:
Güzel. Specsavers projesi daha çok e-ticaret ve dönüşüm optimizasyonu türünde bir proje miydi?
Suze Haworth:
Evet. Pazara göre değişiyordu; ancak çeşitli düzenlemeler nedeniyle genellikle internet üzerinden gözlük satmıyorlar. Çalışmaların büyük bölümü insanları randevu almaya ve mağazalara gitmeye yönlendirmeye odaklanıyordu. Dolayısıyla söylediğin gibi, dönüşüm optimizasyonu oldukça önemliydi.
Ben Aston:
Bu projelerde zor olan neydi? Projenin kendisi, müşteri veya ekip açısından hangi zorluklarla karşılaştın? Başkalarının da benzer sorunlar yaşadığını duymak her zaman ilgi çekici oluyor. Zor olan neydi?
Suze Haworth:
Specsavers çalışma programına başladığımda gerçekten ilginç bir dönemdi; çünkü mart ayında, yani yeni yılın başında başladım ve tamamen yeni bir çalışma biçimine geçtik. Daha önce bir geliştirme ajansıyla birlikte çalışan bir tasarım ajansı olarak faaliyet gösteriyorduk ve onların tüm Scrum ekiplerinin içinde yer alıyorduk. Her çalışma akışında tasarımcı ve kullanıcı deneyimi uzmanından oluşan bir ikilimiz vardı. Daha sonra tüm tasarımcılarımızı ve kullanıcı deneyimi uzmanlarımızı Scrum ekiplerinden çıkarıp kendi tarafımızda tek bir ekip hâline getirmeye karar verdik. Ardından ikili izleme sürecine geçtik. Teslimat izinin üzerinde, Scrum tabanlı geliştirme ekibinin yanında, keşif izi olarak adlandırdığımız bir çalışma yürütüyorduk.
Bu sayede kullanıcı testleri yapmaya, araştırmaya, hipotezler oluşturmaya, varsayımları kullanıcılarla test etmeye ve bunları destekleyecek daha fazla araştırma ile veri toplamaya zaman ayırabildik. Böylece kullanıcıların gerçekten istediği şeyleri teslim etmek için daha fazla hareket alanımız oldu. Bu yeni çalışma biçimini uygulamak, işler hâle getirmek ve sürdürülebilirliğini sağlamak oldukça zorluydu; ama aynı zamanda çok heyecan vericiydi.
Ben Aston:
O zaman senin rolün neydi? Ürün sahibi rolü müydü? İki paralel çalışma akışınız vardı. Biri strateji, kullanıcı deneyimi ve tasarım içindi. Kullanıcı ihtiyaçlarını belirlemek için kullanıcı testleri yaptıklarını, bu ihtiyaçları önceliklendirdiklerini ve bazılarını kullanıcı deneyimi ile tasarım akışına aktarıp daha sonra geliştirmeye indirdiklerini varsayıyorum. Süreç böyle mi işliyordu?
Suze Haworth:
Evet. Tasarım ve kullanıcı deneyimi ikilisi Scrum ekibinin içinde olduğunda, iki haftalık döngüler içinde çalışmak ve teslimat yapmak onlar için oldukça sınırlayıcı oluyordu. Zamanlarının önemli bir bölümü teknik konulara ayrılıyordu. Uzun sprint planlama toplantılarına katılıyor, toplantıların küçük bir bölümünde yer alıyor veya hataların konuşulduğu günlük toplantılara katılıyorlardı. Gerçek müşteri ihtiyaçlarını düşünmek yerine süreç daha teknik bir yöne kayıyordu.
Bu nedenle onları Scrum ekibinden çıkarıp üstte yer alan ayrı bir akışta çalıştırmaya başladık. Böylece mevcut verileri ve araştırmaları inceleyebiliyor, varsayımlar belirleyebiliyor ve müşterilerin sorunlarını nerede çözebileceğimize dair hipotezler oluşturabiliyorduk. Daha sonra hızlı kullanıcı deneyimi tasarımları veya prototipler hazırlayıp bunları müşterilerin önüne çıkarıyorduk. Böylece çalışma teslimata girmeden önce doğrulanabiliyordu. Bu yaklaşım geliştirme sürecini sadeleştirdi; müşterilerin istemediği şeyleri inşa etmiyorduk. Teknik ekipleri de keşif sürecine dâhil ediyorduk, ancak yalnızca teknik uygulanabilirliği doğrulamaları için değil, müşterilerin ne istediğini ve tasarladığımız özelliği beğenip beğenmediklerini değerlendirmek için. Amaç süreci sadeleştirmek ve yapılabilecek şeylerden ziyade müşterinin ihtiyaç duyduğu şeyi teslim etmekti.
Ben Aston:
Bence bu, Scrum uygulamaya çalışan birçok ajans için önemli bir zorluk. Scrum, çevik bir proje yürütmenin tek yolu değil; ancak genellikle kabul gören yaklaşım Scrum kullanmak. Ajans içinde Scrum uyguladığınızda karşılaşılan büyük sorunlardan biri, kullanıcı deneyimi ve tasarım ekiplerinin sprint sırasında ne yapması gerektiğidir. Bir seçenek, onların geliştirmeden birkaç sprint önde olmasıdır; ancak bu durumda hiçbir şey gerçekten tamamlanmış olmaz. Sprint’in amacı, sonunda kabul kriterlerini karşılayan, teslim edilebilir bir şey geliştirmektir. Stratejiden kullanıcı deneyimi ve tasarıma, oradan da bir özelliğin geliştirilmesine iki haftalık bir sürede geçmek oldukça zordur.
Bu nedenle iki paralel çalışma akışı yürütme fikrini beğeniyorum. Unsurlar doğrulandıkça ürün sahibi bunları geliştirme iş listesine aktarabilir. Böylece iki farklı iş listesi olur: Birinde “Bu doğru şey mi?” sorusunu sorarız; diğerinde ise doğrulandığı için doğru şey olduğunu bildiğimiz unsurları geliştiririz. Bunun bazı zorlukları çözdüğünü düşünüyorum.
Suze Haworth:
Kesinlikle. Böylece müşterilerin istediğini doğruladığımız özellikleri inşa ediyoruz ve çok daha az israf oluşuyor. Süreç daha yalın hâle geliyor; bunun da iyi bir şey olduğunu düşünüyorum.
Ben Aston:
Güzel. Proje başlatma ve projelere gerçekten başlama konusuna geçelim. Ikea veya Specsavers projelerinden herhangi birinin başlangıcında yer aldın mı?
Suze Haworth:
Specsavers’ta yeni çalışma biçimi ve yıllık kapsamı belirlenmiş, ekip yapısı tanımlanmış sürekli bir ekip vardı. Bu nedenle çalışma biçimi kabaca tanımlandıktan ve iş kapsamı yazıldıktan sonra projeye katıldım. Başka birinin başlattığı veya kapsamını belirlediği bir projeyi devralmak, makalemde de bahsettiğim zorluklardan biri. Proje kapsamı belirlendikten kısa süre sonra dâhil oldum; ancak çalışma biçimi kabaca tanımlanmıştı ve uygulanmaya başladığında bazı değişikliklere ihtiyaç olduğunu gördüm. Gerçek hayatta çalışmaya başladığınızda bazı şeylerin işlemediğini, uyarlama yapmanız ve ilerledikçe değişikliklere gitmeniz gerektiğini fark ediyorsunuz.
Ikea projesi de aşamalar hâlinde ilerliyordu. Ben yine projenin birinci aşamasında değil, ikinci aşamasında göreve başladım. Yani proje ben başlamadan önce yürürlüğe girmişti.
Ben Aston:
Bence proje yöneticileri olarak devraldığımız projelerde bu sık sık yaşanıyor. Genellikle projenin tam başında değil, bir süre ilerledikten sonra dâhil oluyoruz. Bu da kafa karışıklığını artırabiliyor. Bir proje yöneticisi olarak projeye getiriliyorsunuz; proje iş geliştirme, müşteri yönetimi veya satış ekibinden devrediliyor ve tam olarak planlanmamış bir planı devralıyorsunuz. Proje başlatmadan söz ederken, bunun projenin en başında olabileceği gibi proje içinde size devredildiği anda da gerçekleşebileceğini düşünüyorum.
Makalenizde bahsettiğiniz; insanları, süreci ve ürünü yönetmek ve bunlar üzerinde uyum ile netlik sağlamak gibi konulara değinelim. Yani kim, nasıl ve ne. Öncelikle bu projeleri devralırken, ister ilk kez başlatıyor ister sonradan dâhil oluyor olun, insanlarla ilgili olarak ne yapmaya çalışırsınız?
Suze Haworth:
Öncelikle proje ekibini düşünmek gerekir. Projede kim çalışacak? Proje başlatma aşamasında insanları projeye ayırmaya ve kimin çalışacağını belirlemeye çalışırsınız. Yalnızca kimin müsait olduğunu değil, proje için kimin doğru kişi olduğunu da düşünmek önemlidir. Becerilerine, çalışma biçimlerine, sahip olduğunuz proje türlerine ve çalışacağınız müşteriye bakmalısınız.
Ekip üyelerinizi tanıyorsanız, kimin projede en iyi çalışacağını ve kimin kiminle iyi anlaşacağını anlamak önemlidir. Bu her zaman mümkün olmayabilir ve elinizdeki kişilerle çalışmanız gerekebilir; ancak başlangıçta onların nasıl çalıştığını bilmek, ileride ortaya çıkabilecek sorunları yönetmenize yardımcı olur.
Ayrıca projede çalışacak kişilerin başlangıçtan itibaren sürece dâhil olmasını sağlamak çok önemlidir. Yıllarca tasarımcılar, geliştiriciler ve kalite güvence uzmanlarıyla çalıştım. Projelerde insanların en sevmediği şeylerden biri, başlangıçtan itibaren projeye dâhil edilmemeleri, proje hakkında hiçbir şey bilmemeleri ve her şey tanımlanıp kararlaştırıldıktan sonra kendilerine “Bunu tasarlayabilir misin?” veya “Bunu geliştirebilir misin?” denmesidir. Özerklikleri ellerinden alınıp yalnızca ne yapmaları gerektiği söylendiğinde sorunlar ortaya çıkar.
Yeterli zamanınız ve bütçeniz varsa, insanları en baştan, en azından sınırlı ölçüde dâhil etmek iyi bir fikirdir. İlk iç başlangıç toplantısından sonra onlarla proje hakkında ne düşündüklerini, nasıl çalışmak istediklerini ve beklentilerinin ne olduğunu konuşun. Böylece başlangıçtan itibaren sürece katılmış olurlar.
Ben Aston:
Bunun kaynak planlamayla da ilgili olduğunu düşünüyorum. İhtiyaç duyduğunuz ve birlikte çalışmak istediğiniz ekibi mümkün olduğunca erken belirlemek ve projeye mümkün olduğunca erken dâhil etmek, onların desteğini kazanmanızı sağlar. Proje yöneticileri olarak başka birinin düşündüğü ancak yeterince iyi planlamadığı bir şeyi devraldığımızda insanlar doğal olarak tepki gösterebilir. İnsanların “Evet, bu benim projem” diye düşünmesini isteriz. Sahiplenme duygusu oluştuğunda çok daha iyi sonuçlar elde ederiz.
Suze Haworth:
Kesinlikle.
Ben Aston:
Süreç konusuna geçelim. Ekibimizi biliyoruz; şimdi bu ekibi projeyi teslim etmek için nasıl kullanacağımızı belirlememiz gerekiyor. Projenin nasıl yürütülmesi gerektiği, kullanılacak süreç, metodoloji ve araçlar konusunda ekip içinde genellikle anlaşmazlıklar yaşanıyor. Ekibi nasıl hizalar ve kaçınılmaz olan bu anlaşmazlıkları nasıl yönetirsin?
Suze Haworth:
Herkese her açıdan uyan ideal bir süreç bulmak muhtemelen mümkün değil. Proje ilerledikçe gerilimler yaşanacaktır. Bazen ajansınızın veya kuruluşunuzun projede kullanmanız gereken hazır bir süreci olur; bazen de süreci müşteri belirler. Süreci kendiniz belirleyebiliyorsanız bu iyi bir fırsattır; çalıştığınız projeye ve müşteriye uygun bir şey bulabilirsiniz.
Proje süreci zaten belirlenmişse, iç başlangıç toplantısında süreci ekibe anlatmak ve neden bu süreci kullandığınızı açıklamak yararlıdır. En azından başlangıçta onların desteğini kazanmaya çalışın. Ancak süreç çalışmıyorsa ona katı biçimde bağlı kalmamak da çok önemlidir. Ekibiniz kullandıkları araçlarla, iletişim biçimiyle veya süreçle ilgili sorunları açıkça dile getirebilmeli; siz de bunları azaltmanın ve süreci uyarlamanın yollarını aramalısınız.
Ben Aston:
Bence burada başarının anahtarı esneklik. Proje yöneticileri veya ekip üyeleri “Scrum böyle çalışmaz”, “Bu çevik değil” ya da “Bu fazla şelale yöntemi” diyebilir. Ancak önemli olan bunun ne olduğu değil, ekip, proje ve müşteri için en iyi olanın ne olduğudur. Tek bir yönteme dogmatik biçimde bağlı kalmamak gerekir. Elimizdeki ekip ve yapmamız gereken iş için bunu en iyi nasıl teslim edebiliriz?
Yani bir bakıma tekerleği yeniden icat ediyoruz; ancak yaptığımız projeler birbirinden farklı. Her şeye tek bir süreç veya yöntem uygulamak oldukça zor. Bakım çalışmaları veya küçük ve sürekli özellik güncellemeleri yapıyorsanız standardizasyon mantıklı olabilir. Ancak yeni bir müşteri için yeni bir projeye dâhil olduğunuzda farklı bir yaklaşım denemek mümkündür.
İnsanlardan, ekipten ve paydaşlardan; süreç ile metodolojiyi yönetmekten söz ettik. Projenin başında neyi yönettiğimiz, yani gerçekte ne yaptığımız ve ne teslim ettiğimiz, en zorlu konulardan biri olabilir. Satış ekibinden çok genel bir iş kapsamı veya müşteriden belirsiz gereksinimler devralabilirsiniz. Proje ya da ürün çevresindeki belirsizliği nasıl ortadan kaldırıyor ve “Bu şeyi teslim edeceğiz” noktasına nasıl geliyorsun?
Suze Haworth:
Bu, proje türüne bağlıdır. Projenin başında her şeyin çok kesin ve değişmez olmasını istemezsiniz; çünkü koşullar çok değişebilir ve ileride tamamen farklı bir şey ortaya çıkabilir. Değişime izin veren, teslimatların başlangıçta tamamen sabit olmadığı kapsamları tercih ediyorum. Ancak başlangıçta çok kesin projeler de olabilir. Bunu belirlemek için müşterilerle konuşmaya ve net gereksinimler elde etmeye başlamanız gerekir. Kullanıcı ihtiyaçlarını ve iş ihtiyaçlarını anlamalı, projenin bağlamını kavramalısınız.
Daha sonra bu gereksinimleri ekibinizle ayrıntılandırmalısınız. Bu da ekibi erken dâhil etmekle ilgilidir. Ekibiniz henüz belirlenmemişse disiplin liderlerini, belirlenmişse ekip üyelerinden birkaçını sürece katın. Proje kapsamını ve gereksinimleri onlarla konuşun ve projenin neleri içerebileceğine dair bazı sınırlar belirleyin.
Ben Aston:
Ne yaptığımızı tanımlamaya çalıştığımız ilk oturumlarda insanları bir odaya toplamanın ve beyaz tahta, yapışkan notlar ve benzeri araçlarla yarım günlük bir çalışma düzenlemenin çok yararlı olduğunu gördüm. Çözümü üst düzeyde tasarlamaya çalışıyoruz. Amacım ortak bir anlayış ve uyum sağlamak. Projenin başında insanların aynı şeylerden farklı anlamlar çıkarması normaldir. Bir şeyleri çizmeye ve duvara asmaya başladığınızda, “Ben bunun şu anlama geldiğini sanıyordum” veya “Hayır, öyle değil” gibi konuşmalar ortaya çıkar. Böylece belirsizliğin bulunduğu alanları belirleyip müşteriyle farklı yaklaşımları değerlendirebilirsiniz.
Projenin büyük resmini görmek, herkesin aynı sayfada olmasını sağlamak ve başlangıçta oluşturduğunuz beyaz tahtanın fotoğrafını saklamak çok değerlidir. Herkes bu fotoğrafa dönüp parçaların nasıl bağlandığını ve ne teslim ettiğimizi görebilir.
Genel çözüm mimarisini oluşturmak ve “Bunu yapmanın bir yolu şu olabilir” diyerek bir başlangıç noktası belirlemek, projenin sınırlarını netleştirmeye yardımcı olur. Ne kadar ileri gideceğimiz ve ne kadar iş yapacağımız konusundaki belirsizliği azaltır. Projenin parametrelerini ve mevcut anlayışımızı ortaya koyup keşif sürecine geçmek, herkesin projenin neye dönüşebileceği konusunda hizalanmasını sağlar.
Suze Haworth:
Kesinlikle. Böyle atölyeler harika olur. İnsanları bir odaya alıp konuları tartışmak ve tanımlamak çok faydalıdır. Tanımlar değişse bile, en azından başlangıç noktası oluşturursunuz. Bunu müşteriyle birlikte yapmak da çok yararlıdır. Projeyi başlatmanın iyi bir yoludur; müşterinin proje hakkındaki düşüncesini daha iyi anlarsınız ve o da sizin bakış açınızı görür. Önce iç toplantı yapıp daha sonra müşteriyle yarım günlük oturumlarda çalışabilirsiniz.
Ben Aston:
Yöneteceğimiz konuların kim, yani insanlar ve ekip; nasıl, yani süreç ve metodoloji; ve ne, yani çözüm ile mimari olduğunu konuştuk. Bunun yanında bütçeyi, zamanlamayı ve başarı ölçütlerini de taslak hâlinde belirleyebiliriz. Projenin başında bütün bunları tek bir büyük beyaz tahtada görmek, daha sonra değişecek olsalar bile çok yararlıdır.
Ancak bazen proje henüz onaylanmadan çözümü tasarlamaya çalışıyor oluruz. Ne kadar ileri gitmemiz gerektiği konusunda bir gerilim oluşur. Elimizden gelen her şeyi mi yapmalıyız, yoksa projeyi biraz ilerletecek kadarını mı? Tam onay alınmamış olabilir; fakat yeterince ilerlemezsek teslim tarihine yetişemeyebiliriz. Öte yandan fazla ileri gidip yanlış yola sapma riski de vardır.
Suze Haworth:
Ben daha temkinli tarafta olma eğilimindeyim. Müşteri onayı geciktiriyorsa veya kapsam konusunda gidip geliyorsa, bunun zaman planını ve genel projeyi nasıl etkileyebileceğini açıkça anlatmak gerekir. Bir şeylerin kesinleşmemesinin risklerini bilmelerini ve daha resmî bir başlangıç yapmanın ne zaman mümkün olacağını anlamalarını sağlamak önemlidir.
Yine de işleri ilerletmeye ve düşünmeye başlamak iyidir. Temkinli yaklaşım, projeyi biraz hareket ettirmek için yeterli işi yapmak anlamına gelebilir. Projenin başında ivmeyi korumak önemlidir. Ekibiniz projeye dâhil olup ne tasarlayacakları veya geliştirecekleri konusunda heyecanlandığında, süreç yavaşlar ve durursa ekip üyeleri ya da müşteri başka şeylere yönelebilir. Bu nedenle bir şeyleri sürdürmek ve ivmeyi korumak gerekir.
Ben Aston:
Başlangıçta ivme eksikliği, karşılaştığımız tipik sorunlardan biri. İnsanlara bir proje anlatılır ama proje gerçekten başlamaz. Belirsizlik veya yanıtlanması gereken sorular nedeniyle proje durur. Böyle bir durumda ne yaparsın?
Suze Haworth:
Zordur; çünkü insanlar projeye ayrılmış olabilir, ancak resmî onay alınmadığı için onları tam zamanlı çalıştıramazsınız. Yine de kullanılabilecek bir zamanınız varsa, proje ekibinin bazı başlangıç çalışmalarını yapması için küçük bir süre ayırmak önemlidir. Arka plan araştırması yapmak, mevcut verileri ve rakipleri incelemek gibi çalışmalarla düşünme sürecini başlatabilirsiniz. Böylece resmî olarak başlayana kadar ekibi daha düşük düzeyde de olsa sürece dâhil tutarsınız.
Ben Aston:
Ekiple kısa bir toplantı yapmak bile yardımcı olabilir. “Bu hafta başlayacağımızı düşünüyorduk; başlamıyoruz ama son durum şu” diyerek onları bilgilendirmek, projenin tamamen gündemlerinden çıkmasını engeller.
Suze Haworth:
Bir konu hakkında tamamen sessiz kalıp üç hafta veya bir ay sonra “Harika, şimdi başlayabiliriz” demekten daha kötü bir şey yoktur. Müşteriyle arka planda yaptığınız konuşmalar hakkında ekibi bilgilendirin. Gecikmenin nedenini, projenin ne zaman başlayacağını ve bu arada neler yapılabileceğini anlatın. Konuşmayı sürdürün.
Ben Aston:
Birçok proje yöneticisinin karşılaştığı başka bir konuya, projenin ortasında devralınmasına değinelim. Başka birinin insanlar, süreç ve ürün için hazırladığı planı devralıyoruz; ancak teslimat sorumluluğu bize geçiyor. Bu karmaşayı anlamlandırmak için önerilerin neler?
Suze Haworth:
Bu en büyük zorluklardan biri. Çoğu projede en baştan itibaren yer almazsınız; proje genellikle satış ekibinin tanımlama yaptığı veya teklif aşamasında şekillenir. Bu çalışmalar proje yönetimi ya da teslimat yöneticileri tarafından yürütülebilir. Bu nedenle üzerinde çalıştığınız birçok proje başka bir yerden gelir ve önceden belirlenmiş beklentiler içerir. Bazen üzerinde anlaşılmış maliyetleri ve çok genel bir kapsamı devralır, ardından bu kapsamı bütçeye uydurmanız gerekir.
Elinizdeki parametreleri alıp nerelerde esneklik bulunduğunu belirlemelisiniz. Maliyet önceden belirlenmişse kapsamı ve gerçekçi olarak ne teslim edebileceğinizi değerlendirin. Projenin gereğinden fazla satıldığını düşünüyorsanız bunu açıkça konuşun. Belirlenen maliyet için çok fazla iş varsa gerçekçi olmanız gerekir. Kapsam veya zamanlama konusunda değişiklik yapılması gereken noktaları belirleyin.
Proje ortasında görevi devralıyorsanız, mümkün olduğunca fazla bilgi toplayın: neler oldu, şimdiye kadar ne teslim edildi, müşteri kim, hangi beklentiler var? Daha sonra neredeyse bir sıfırlama yapın. Projenin ortasında olsanız bile küçük bir yeniden başlangıç toplantısı düzenleyin. Ekibinizi bir araya getirin, müşteriyle toplantı yapın ve yeni bir başlangıç noktası belirleyin. Bu, nelerin işe yaradığını, nelerin işe yaramadığını ve nelerin değişmesi gerektiğini anlamak açısından çok önemlidir.
Ben Aston:
Bu sıfırlamayı yapma cesaretine sahip olmak gerçekten güçlü bir şey. Projeye geldiğinizde başlangıçta hiçbir şey bilmiyor olabilirsiniz. Ancak zor ve belki de saçma görünen soruları sormaya başladığınızda, ekipteki diğer kişilerin de sahip olduğu birçok belirsizlik ortaya çıkar. Proje ilerledikçe insanlar belgelenmemiş varsayımlar yapmaya başlar ve ortak anlayış yeniden farklılaşır. “Bu şey nasıl çalışıyor?” veya “Bu, inşa ettiğimiz diğer şeyle nasıl bağlantılı?” gibi sorular sormak, henüz kimsenin düşünmediği sorunları ve gizli kalmış zorlukları ortaya çıkarabilir. Bu nedenle çok yararlı bir uygulamadır.
Suze Haworth:
Kesinlikle çok soru sormaktan korkmayın. Yeni proje yöneticilerine de bunu söylüyorum: Soru sormaktan çekinmeyin. Aptalca görünmekten korkmayın. İhtiyacınız olanı öğrenmek için soru sormak, sessiz kalıp daha sonra sürprizle karşılaşmaktan çok daha iyidir.
Ben Aston:
Bence bu, proje başlatma için genel olarak sağlam bir tavsiye. Projeleri iyi başlatma sanatı büyük ölçüde iletişimle ilgilidir. Kimsenin sormak istemediği zor soruları sormak ve bu soruları sorma cesaretine sahip olmak gerekir. Çünkü netlik böyle oluşur. Projeyi tanımlamaya başladığınızda süreç daha sorunsuz ilerler ve herkesin yöneldiği ortak hedef netleştiği için boşa harcanan iş ve çaba azalır. Suze, bize katıldığın için çok teşekkürler.
Suze Haworth:
Teşekkürler. Burada olmak harikaydı.
Ben Aston:
DPM uzmanlarımızdan biri olarak Suze, şubat ayında başlayacak yaklaşan kursumuzda da yer alacak. Kursun adı dijital proje yönetiminde uzmanlaşma. Etkileşimli video dersleri, panel tartışmalarını ve isteğe bağlı koçluk oturumlarını içeren yedi haftalık yoğun bir eğitim. Proje başlatmayı ve projelere doğru şekilde başlamayı daha iyi anlamak istiyorsanız DPMSchool.com adresine giderek kurs dolmadan kaydınızı yaptırın. Proje başlatma ve bunu daha iyi nasıl yapabileceğimiz hakkındaki sohbete katkıda bulunmak isterseniz gönderiye yorum yapın. Ayrıca The Digital Project Manager’ın kaynaklar bölümüne giderek Slack ekibimize katılabilirsiniz. Orada proje başlatma ve proje yönetimi hakkında birçok konuşma bulacaksınız. Bir sonraki bölüme kadar bizi dinlediğiniz için teşekkürler.
