Jouw pad naar projectmanagement

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts uit te schrijven met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot heeft het niet altijd 100% bij het rechte eind.

Michael Mordak: Hé, dit is Michael van The Digital Project Manager en welkom bij de Spotlight op een communitylid van vandaag! We zijn erin geslaagd de grootste en beste verzameling projectmanagers bij elkaar te brengen die verandering creëren en de paradigma's die vandaag de dag in projecten bestaan ter discussie stellen. Maar deze mensen zijn niet geboren als de inspirerende en vooruitstrevende PM's die ze nu zijn. Daarom gaan we met hen zitten en delen we hun verhalen met jullie.

Vandaag praten we met DPM-expert en langdurig communitylid Robyn Birkedal. Robyns carrière begon bij een klein marketingbureau in Alaska, nota bene, waar ze werk deed dat niemand anders op zich wilde nemen. Na verloop van tijd leerde ze haar natuurlijke nieuwsgierigheid te benutten om een rol te vinden waarin ze zich eindelijk thuis voelde. Laten we dus in haar reis duiken en ontdekken hoe ze van rebelse student via faxmedewerker voor inkooporders uiteindelijk digitale projectmanager werd.

Wat wilde je worden toen je groot was? Toen je op school probeerde te beslissen wat je wilde doen en dergelijke, wat had je dan voor ogen voor je toekomst?

Robyn Birkedal: Ja, dit is zo'n geweldige, rijke vraag, en ik denk dat het veel over iemand zegt. Helaas heb ik daar niets bijzonder spannends over te vertellen. Als klein kind wilde ik op een bepaald moment zeker choreograaf van muziekvideo's worden. Helaas heeft mijn levenspad er niet toe geleid dat dit mijn formele carrière werd.

Maar ik wilde altijd achter de camera staan of deel uitmaken van de leiding, en niet echt de ster zijn. Als dat helpt?

Michael Mordak: Ja. Had je een dansachtergrond? Deed je dat toen je jonger was?

Robyn Birkedal: Ja. Ik ben opgegroeid in Anchorage, Alaska, en dat is op zijn zachtst gezegd een wilde plek om op te groeien. Mijn danstraining was dus niet bepaald professioneel.

Ik denk niet dat ik gekwalificeerd zou zijn geweest. Als ik nadenk over mijn opvoeding, heeft vooral het feit dat ik opgroeide als kind van twee antropologen me gevormd in de richting van wat ik nu professioneel doe. We observeerden en hadden voortdurend contact met verschillende plaatsen, ruimtes en mensen.

En ik denk dat dat me behoorlijk open heeft gemaakt. Wat rebellie betreft richtte ik me zeker op reclame, toch? Consumentisme, de kwalen ervan. Het voelde als een goede manier om naar de donkere kant over te gaan. En hier ben ik dan, wat op een bepaalde manier neerkomt op mensen bestuderen.

Michael Mordak: Ja, dat klopt eigenlijk. Dus ik denk dat de mensen die luisteren zich afvragen: wat is je titel en rol, en waar werk je momenteel aan?

Robyn Birkedal: Ja, ik heet nog steeds Robyn en ik werk momenteel als senior technisch projectmanager of producent in de bureauwereld. Ik werk voor een middelgroot bureau in de VS en we werken aan webapps op ondernemingsniveau.

Michael Mordak: Dan kunnen we teruggaan naar die reis die we noemden. Je was dus een beetje rebels en probeerde tegen de wensen van je ouders als antropologen in te gaan. En op een bepaald moment ben je natuurlijk gekomen waar je nu bent. Was er een moment waarop je besefte dat je digitale projectmanager was? Of solliciteerde je op die rol? Hoe ben je daar terechtgekomen?

Robyn Birkedal: Ja. Naast het feit dat ik altijd nieuwsgierig en geïnteresseerd in mensen ben geweest, voelde ik me tijdens mijn studie echt thuis in veel van de bedrijfskundevakken. Ik denk dat dat voor een groot deel kwam doordat we veel groepsprojecten deden. De meeste mensen hebben daar echt een hekel aan, begrijp ik, maar in mijn lessen werkte ik altijd graag met mensen. Ik heb ook nooit meegemaakt dat iemand het hele project gewoon overnam, en ik was niet degene die het hele project zou doen.

Helaas was ik wel die irritante persoon die insprong en zei: oké, wat kun jij doen? Dan pak ik dit deel, en dan was ik eigenlijk al projecten aan het managen voordat ik wist dat het een beroep was. Ik had geen rolmodellen die echt zeiden: dit is een carrièrepad, en wat voor jou gemakkelijk voelt, is eigenlijk bijzonder bevredigend.

Tijdens mijn studie zat ik dus in een soort reclamegroep, die competitief en erg extravert was. Inmiddels ben ik niet meer zo extravert. Maar destijds bracht mijn pad me terug naar Anchorage, Alaska, en daar leerde ik de kneepjes van het vak bij een heel klein reclamebureau. Ik werd daar bijna ontslagen.

Michael Mordak: Ik weet zeker dat we daarop moeten ingaan. Wat gebeurde er?

Robyn Birkedal: Het was je eerste baan na je studie. Persoonlijk had ik niet gedacht dat ik naar mijn geboorteplaats zou terugverhuizen. Ik werd geplaatst op de media-afdeling van het kleine bureau. Ik zat dus inkooporders te faxen en werkmappen te maken, voor degenen die misschien weten wat dat zijn.

Ik was gewoon niet enthousiast over gedrukte advertenties en het sjouwen met materiaal. Het paste niet. Maar juist door die ervaringen vond ik uiteindelijk mijn weg naar het worden van een digitale projectmanager. Destijds kreeg ik de taak om te helpen bij het beheer van de productie van de website van het bureau. Zij zagen dat als een soort onbelangrijke klus.

We werkten met een externe technische derde partij die dat uitvoerde. Ik weet nog precies wanneer ik aan de telefoon zat met iemand die digitale producent werd genoemd. Ik dacht: ik wil die baan van die persoon. Ik stak al mijn energie in dit stomme, niet-tastbare project waar niemand om gaf, maar waar wel allerlei bewegende onderdelen in zaten.

Het was een welkome onderbreking van al die moeilijke persoonlijkheden die me vertelden dat ik niet succesvol was in wat ik een verrassende werkomgeving vond. Uiteindelijk nam ik ontslag en verhuisde ik terug naar Portland. Daar ben ik sindsdien met succes digitale projectmanager.

Michael Mordak: Je noemde dat er dingen waren waar je van nature erg goed in was, zoals het organiseren van je groepsleden tijdens je studie. Waren er nog andere onderdelen van het werk waarin je bijzonder goed was en die je naar die functie trokken toen je hoorde over het vak van digitale producent?

Robyn Birkedal: Ja, dit is iets wat ik als persoon in dit vakgebied nog steeds ontdek en verken. Ik ontdek voortdurend nieuwe dingen waar ik misschien goed in ben, maar ook andere sterke punten die minder bij mijn talenten passen of waaraan ik niet wil blijven deelnemen. Een paar jaar geleden zag ik een TED-talk van Emilie Wapnick. Ik weet de naam niet precies meer, maar zij introduceerde de term multipotentialist.

Dat is in wezen iemand die heel goed is in nieuwe dingen leren, snel ergens in falen en intens nieuwsgierig is. Het zijn mensen die niet ontzettend veel hobby's hebben, of juist heel veel kleine hobby's. Ik voelde me enorm herkend toen ik die TED-talk zag. Ik herkende mezelf er diep in en ik denk dat dit een belangrijke persoonlijkheidseigenschap of kenmerk is van echt succesvolle digitale projectmanagers: we zijn ongelooflijk en intens nieuwsgierig. We leren graag snel en houden van een bepaald soort chaos die ons blijft intrigeren.

Ik denk dat er een bijzondere soort combinatie nodig is voor het werk met niet-tastbare digitale creatieve en technische oplossingen. Het is een doorlopende kunstvorm of output die we meestal niet zien wanneer we aan een traditioneel mediaproduct werken. Denk bijvoorbeeld aan een gedrukte advertentie of een landelijke televisiespot. Dat zijn allemaal geweldige uitvoeringen, maar ze blijven vaak lange tijd via meerdere kanalen bestaan.

Michael Mordak: Ik vind het geweldig dat je die TED-talk noemt. Hoe heette die persoon ook alweer?

Robyn Birkedal: Emilie Wapnick.

Michael Mordak: Ik vraag het omdat mijn vrouw me laatst letterlijk een video liet zien. Het moet Emilie zijn geweest. Ik heb het er vaak met haar over dat ik het gevoel heb dat ik altijd al die kleine dingen op me neem en hier en daar geobsedeerd raak door allerlei verschillende hobby's en interesses, maar nooit echt op één ding focus.

Robyn Birkedal: Ja.

Michael Mordak: Ze liet me die video zien en ik dacht: mijn god, dit ben ik. Ik ben het. Het was zo verhelderend en bevestigend, en ik voelde me er zo goed door.

Robyn Birkedal: Aansluitend op mijn opvoeding denk ik dat het voor sommige mensen heel gemakkelijk is om te zeggen: ik wil brandweerman of archeoloog worden, wanneer iedereen je vraagt wat je wilt worden als je groot bent. Zelf voelde ik me gewoon erg verloren.

Toen ik mezelf in deze wereld van digitale projectmanagers vond, kon ik alle kanten op. Ik kan werken aan websites over vaccinatie. Ik kan werken aan websites over sportleggings. Ik leer voortdurend over enorm veel onderwerpen.

Michael Mordak: Dat is geweldig. Oké, dan draai ik de vraag om.

Dat waren gebieden waarin je misschien al goed was of die bij je pasten. Maar het zou interessant zijn om te weten aan welke onderdelen van het werk je wist dat je moest werken en die je moest verbeteren om echt goed te gedijen in deze rol.

Robyn Birkedal: Dat is een goede vraag. Ik probeer natuurlijk voortdurend te verbeteren en te groeien op verschillende gebieden en in verschillende situaties.

Op dit moment probeer ik te oefenen met ruimte geven aan mijn teamleden. We werken vaak op afstand en geven iemand tijdens een videogesprek niet altijd even de tijd om te reageren. Bovendien springen we als producenten soms meteen in en proberen we een oplossing aan te dragen zodra er een stilte valt.

Cultureel gezien probeer ik dat echt te veranderen, zodat we die psychologische veiligheid ervaren, en dat ook vanuit respect doen. Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat het leren om een stap terug te doen ruimte geeft aan andere mensen om naar voren te stappen en te schitteren. Dat is geweldig geweest.

Ik probeer ook meer vrede te hebben met sommige dingen die we als PM's niet graag doen. Bijvoorbeeld gewoon doorbijten en deelnemen aan kwaliteitscontrole of contentmigratie als het project daarom vraagt. Gewoon je eroverheen zetten.

Michael Mordak: Ja, die onderdelen van het werk zullen er altijd zijn, denk ik. Het kan niet elke dag perfect zijn wanneer je binnenkomt.

Dat is geweldig. Zoals je zegt, blijf je je in deze rol ontwikkelen en verbeteren en breng je je vaardigheden op het niveau dat nodig is. Ik zou ook graag van je horen waar je jezelf vanaf hier naartoe ziet gaan. Je bent begonnen bij een bureau voor gedrukte advertenties en bent vervolgens in de rol van digitale producent terechtgekomen, waarin je je thuis voelt.

Is er iets waar je nu naar uitkijkt, waar je over mag vertellen? Wat is je doel voor de volgende stap?

Robyn Birkedal: Als eeuwige multipotentialist, zoals we bespraken, weet je het maar nooit. Ik ben momenteel best tevreden in mijn rol als digitale projectmanager. Ik denk dat we moeten normaliseren dat je tijd in deze rol mag doorbrengen. Het is prima om te blijven in de omgeving waarin je je prettig voelt. Je hoeft niet een paar jaar hier te zijn en dan naar iets anders door te gaan. Op dit moment probeer ik dat ook echt te doen. Maar als PM's zijn onze gedachten druk en hebben we altijd een plan B.

Soms fantaseer ik over werken bij een Safeway of een supermarkt, gewoon een normale franchisewinkel. Ik wil niet achter de kassa werken, ik wil alleen de schappen vullen. En ik ben er heel specifiek in dat ik niet bij een chique supermarkt wil werken; het moet gewoon een normale zijn.

Michael Mordak: Geweldig. Als iemand die eerder als vakkenvuller in een normale supermarkt heeft gewerkt, vind ik het grappig dat iemand die rol bewondert en er ooit naar opkijkt.

Robyn Birkedal: Het lijkt me meditatief.

Michael Mordak: Het is ook prettig, want het is een soort baan waarbij je inklokt, komt opdagen en weet wat je gaat doen. Er zijn geen verrassingen. Niemand gooit ineens een enorme puinhoop voor je neus en verwacht dat je die opruimt. Aan het einde van de dag klok je uit en krijg je een stabiel salaris.

Robyn Birkedal: Precies. Dat is natuurlijk niet het echte doel, al heb ik me weleens afgevraagd of ik het ooit zou willen proberen.

Als alternatief denk ik er graag over na om misschien ooit relatietherapeut te worden. Het lijkt me erg leuk om mensen te helpen hun eigen onderlinge relaties te navigeren. En wie weet? Een paar vrienden zijn weer gaan studeren en verpleegkundige geworden. Dan denk ik: tja, wie weet?

Michael Mordak: Interessant. Ik heb het gevoel dat relatietherapie in zekere zin aansluit bij veel van het werk dat projectmanagers doen, maar dan met een team: het vormen en normeren ervan, ervoor zorgen dat mensen goed met elkaar overweg kunnen in hun rollen en kunnen samenwerken.

Robyn Birkedal: Ja, het is interessant dat je die link ook legt. Ik heb hier onlangs over nagedacht. We praten momenteel veel over emotionele intelligentie op de werkplek en over psychologische veiligheid. Ik denk dat wij, digitale projectmanagers, veel van die hulpmiddelen al jarenlang toepassen.

En nu beginnen we anderen daarin op te leiden en die werkwijze te normaliseren, toch?

Michael Mordak: Ja, daar ben ik dol op. Het is leuk om te horen wat de volgende stap zou kunnen zijn. Dat is namelijk een vraag die ik voortdurend in onze community hoor en zie: wat is je volgende plan na digitaal projectmanagement?

Waar zie je jezelf naartoe gaan en hoe kun je die vaardigheden overbrengen naar een nieuwe rol? Er zijn dus veel verschillende wegen die je kunt bewandelen. Dat zou een heel mooi pad zijn om te volgen.

Robyn Birkedal: Ik heb het gevoel dat ik, wanneer ik klaar ben met DPM, als er al zo'n moment komt, in een andere categorie terechtkom.

Michael Mordak: Mooi. Ik denk dat we vandaag veel hebben besproken. Ik wil niet alle tijd van de wereld in beslag nemen, want ik weet dat je nog veel te doen hebt. Maar misschien kunnen we voor we afsluiten nog twee korte vragen doen. Wat is momenteel je favoriete aspect van projectmanagement?

We hadden het voor deze opname een beetje over de mastermindgroep waarin je via de DPM-community zit. Ik zou graag horen welke dingen je echt naar deze rol toe trekken en ervoor zorgen dat je elke dag terugkomt.

Robyn Birkedal: Een van mijn favoriete dingen op dit moment is zeker mijn mastermindcommunity hier binnen de DPM-Slackgroep.

We zijn een zelfgeorganiseerde groep van ongeveer vijf mensen en komen twee keer per maand bijeen. Het is voor mij een nuttige, veilige plek geweest om te praten met mensen die net als ik zijn, begrijpen hoe dit soort banen zijn en veel steun en hulp bij het oplossen van problemen kunnen bieden. Ik heb het gevoel dat geen enkel onderwerp bij hen verboden terrein is.

Ze zijn zowel in praktische als in situationele kwesties heel behulpzaam. Dat is erg nuttig geweest. Ik waardeer het ook omdat ik dan niet het gevoel heb dat ik op mensen op mijn werk hoef te leunen. Dat zou mijn rol daar mogelijk in gevaar kunnen brengen of ervoor kunnen zorgen dat mensen anders naar me kijken. Dus zeker de mastermindgroepen.

Michael Mordak: Geweldig. Is er iets specifieks aan het werk of aan projectmanagement waar je echt van houdt? Stel dat er in de community een vraag over een bepaald onderwerp opduikt. Op welk onderwerp spring je graag in om te reageren?

Robyn Birkedal: Ik spring zeker graag in op onderwerpen over onderlinge conflicten binnen teams. Ik leef voor die pittige dynamiek: hoe je voor jezelf opkomt tegenover je creatief directeur of hoe je tegenspreekt wanneer je klant weer een beoordelingsronde wil. Ik draag graag bij aan die onderwerpen.

Daarnaast heb ik projecten geproduceerd die varieerden van een landelijke televisiespot tot websites, waar ik momenteel weer veel aan werk. Variatie is waar het om draait.

Michael Mordak: Geweldig. En de laatste korte vraag: wat is het enige aan de baan waar je zonder zou kunnen?

Robyn Birkedal: Het enige waar ik in de rol van digitale projectmanager zonder zou kunnen, zijn werkverklaringen. Ik vind het schrijven ervan, en zelfs het voorstel voordat je bij de werkverklaring komt, een soort hel. Ik heb geen idee hoe mensen ervoor kiezen om in het groeigedeelte van welk bedrijf dan ook te werken.

Michael Mordak: Ik weet zeker dat er nu veel mensen zijn die al die gevoelens herkennen.

Robyn Birkedal: Ik weet niet waarom, maar producenten houden zo'n presentatie of document vast en moeten het mensen onder de neus duwen, terwijl die mensen het niet willen doen. Vervolgens vertellen ze je dat wat je hebt gedaan verkeerd is, dus blijf je dit gedrag herhalen totdat het eindelijk wordt goedgekeurd. Het is gewoon een vreselijk ritueel.

Michael Mordak: Maar dan, zes maanden later, wanneer ze het eindelijk hebben ondertekend, kun je beginnen met werken.

Robyn Birkedal: Zodra je het ritme te pakken hebt en het proces staat, vind ik het wel prettig; dan kun je ze behoorlijk snel produceren. Maar meestal is er die eerste fase. Je moet de knelpunten eruit halen en de taal tussen bedrijven kan verschillen.

Michael Mordak: Robyn, hartelijk dank dat je tijd hebt genomen om hierover te praten en meer over je reis te vertellen. Iedereen heeft tenslotte een bizarre reis die hem of haar misschien van Portland naar Anchorage, Alaska en weer terug brengt, op zoek naar wat diegene wilde doen.

Ik denk dus dat dit erg nuttig zal zijn voor mensen om naar te luisteren en om te ontdekken wat er voor hen mogelijk als volgende stap komt als ze zich momenteel in dit vakgebied bevinden. Veel geweldige inzichten, en ik waardeer je tijd enorm.

Robyn Birkedal: Dank je, Michael. Het was leuk om met je te praten.

Michael Mordak: Bedankt voor het luisteren naar onze Spotlight op een communitylid met Robyn Birkedal.

Ze heeft nog veel meer kennis en inzichten met jullie te delen. Als je met ons wilt komen praten in het Slack-kanaal, samen met onze volledige community van digitale projectmanagers, dan heten we je graag welkom! Je kunt er meer over lezen op onze website via thedigitalprojectmanager.com/membership.

Bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer!