Bureau versus intern PM: welke rol is het beste?

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts te transcriberen met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot is niet altijd 100% correct.

Michael Mordak: Hé, hier is Michael van The Digital Project Manager en welkom bij de Member Spotlight van vandaag! We zijn erin geslaagd de grootste en beste verzameling projectmanagers samen te brengen die verandering creëren en de bestaande paradigma's binnen projecten vandaag de dag uitdagen. Daarom delen we hun verhalen: de persoonlijke en professionele wendingen die we nemen terwijl we proberen antwoord te geven op de eeuwenoude vraag: "Wat wil je worden?"

Vandaag spreken we met gewaardeerd communitylid en principal consultant voor partner enablement bij Teamwork, Melody MacKeand. Melody heeft haar pad als PM heel bewust uitgestippeld. Ze heeft certificeringen behaald, gewerkt als projectcoördinator, directeur projectmanagement bij een bureau, interne PM, programmamanager, portfoliomanager en nu als consultant. Vandaag horen we van haar wat wel en niet heeft gewerkt, welke vaardigheden belangrijk zijn voor PM's en welk advies ze haar jongere zelf zou geven, nu ze weet wat ze nu weet.

Melody, ik ben echt enthousiast over dit gesprek met jou, omdat we in onze spotlights tot nu toe meestal mensen hebben geïnterviewd en hebben gesproken over hoe ze een passie volgden of een bepaald carrièrepad bewandelden. En vervolgens door een wending van het lot uiteindelijk uit noodzaak projectmanager werden, of doordat ze een bepaalde kans aangrepen en zichzelf die richting op leidden.

Maar jouw pad is een beetje anders, omdat je er daadwerkelijk op uit bent gegaan om PM te worden; je hebt bewust voor deze baan gekozen. Ik zou graag meer horen over wanneer en hoe je tot het inzicht kwam dat projectmanagement de carrière was die je wilde volgen.

Melody MacKeand: Het helpt zeker dat mijn beide ouders projectmanagers waren. Daardoor wist ik in ieder geval dat die baan bestond, hoewel ze me niet per se die richting op hebben geduwd. Na mijn studie heb ik een paar banen aangenomen die meer vanuit passie waren ingegeven, maar ik wist dat ik wilde uitzoeken waar mijn carrière naartoe ging. Ik was bekend met projectmanagement, dus dat was één mogelijke route. Ik keek ook naar bedrijfsanalyse, simpelweg omdat ik had gehoord dat dat destijds een mooie richting was om in te gaan.

Mijn aanpak was daarom om in beide gebieden certificeringen te behalen. Het doel was mezelf bij te scholen zodat ik überhaupt een functie in dat vakgebied kon krijgen, maar ook om een beeld te krijgen van hoe elk van deze gebieden eruit zou zien, zodat ik een beslissing kon nemen. Nadat ik voor beide certificeringen had behaald, besloot ik dat projectmanagement de richting was die ik wilde volgen.

Daarna vond ik een functie als projectcoördinator bij een digitaal bureau. Het was erg nuttig om zowel de opleiding als dankzij de certificering een voet tussen de deur te hebben. Vanaf daar kon ik nadenken: is dit het pad dat ik wil bewandelen? Is dit het pad waarop ik wil doorgaan? Vooral omdat ik meteen de digitale wereld instapte.

Michael Mordak: Als je het zo vertelt, hoor je echt dat je het product bent van twee PM's, omdat het klinkt alsof je het zo zorgvuldig hebt aangepakt, alsof je voor beide opties plannen had. Je behaalde certificeringen. En je behaalde niet alleen een certificering in projectmanagement, maar je had ook een noodplan. Een terugvaloptie, voor het geval dat.

En toen je opgroeide als kind van twee PM's: deden je ouders ooit iets waarvan je nu terugkijkt en denkt: o mijn god, ik werd al die tijd als een project gemanaged?

Melody MacKeand: Ik zal zeggen dat ik inderdaad het gevoel heb dat mijn hele leven door PM's is gemanaged en dat ik nu mijn eigen leven als een PM manage. Dat is iets wat ik waarschijnlijk meer ben gaan waarderen naarmate ik ouder werd; op het moment zelf misschien minder, maar achteraf des te meer. Zelfs dingen zoals dat ik op waarschijnlijk veel te jonge leeftijd in SAT-voorbereidingslessen zat. Ik deed veel buitenschoolse activiteiten, omdat mijn ouders onze schema's en de activiteiten die volgens hen nuttig zouden zijn voor onze opvoeding zorgvuldig planden.

Ik zie nu echt de voordelen daarvan. Het heeft een zeer sterke educatieve basis voor me gecreëerd. En ik ben niet alleen professioneel gezien een PM, maar ook persoonlijk. Ik ben nauwgezet als het gaat om planning, tijdmanagement en budgetbeheer. Al die gebieden komen inmiddels vanzelf uit me.

Michael Mordak: Ik kan me voorstellen dat veel daarvan uit je opvoeding voortkwam. Ik kan me alleen maar voorstellen dat je ouders behoorlijk streng waren wat betreft budgetten, planning, tijdmanagement en dat soort zaken.

Melody MacKeand: Absoluut, ja.

Michael Mordak: Oké. Je hebt dus je certificering als PM behaald en bent aan de slag gegaan als projectcoördinator. En sinds je daarin bent gedoken: vertel eens hoe je carrière zich vanaf dat moment heeft ontwikkeld en waar je daarna terechtkwam.

Melody MacKeand: Zeker. Ik ben nog een paar jaar in de bureausector blijven werken bij verschillende bureaus, en dat was ontzettend leuk. Ik werkte met geweldige bedrijven en naast veel zeer getalenteerde mensen. Ik voelde me dus erg gelukkig dat ik in die wereld zat en iets deed waar ik echt gepassioneerd over was: projectmanagement.

En ik deed dat in een wereld die erg creatief en interessant was. Ik heb die periode van mijn leven geweldig gevonden, maar wist dat er uiteindelijk opnieuw een verschuiving zou komen in de richting waarin ik mijn carrière in projectmanagement wilde sturen. Sommige mensen blijven hun hele carrière in de bureausector, en dat is geweldig. Anderen maken misschien de overstap naar een interne functie of naar een compleet ander gebied.

Ik werd benaderd door een voormalige klant, een grote non-profitorganisatie, voor een interne functie. Dat was een interessante carrièreswitch, omdat ik intern ging werken en dus de bureauwereld verliet. Het was een non-profitorganisatie waar ik sterk bij betrokken was. Bovendien ging het om werk dat aan projectmanagement grenst. Ik vond het een goede kans, omdat ik ervaring had opgebouwd in projectmanagement en nu kon onderzoeken: "Zijn er andere functies of gebieden die mij nog interessanter lijken?"

Ik kon een PM-platform voor de organisatie beheren; dat is overigens de organisatie waar ik nu werk. Ik beheerde ook creatieve en digitale middelen. Daarmee kon ik mijn bureau-ervaring inzetten voor middelenbeheer. Er was daar ook een portfoliomanager. Zo kreeg ik de kans verschillende rollen uit te proberen: van middelenmanager tot portfoliomanager. Daarnaast deed ik binnen die functies ook losse projectmanagementopdrachten om mijn vaardigheden op peil te houden.

Het was erg nuttig om te ontdekken welke onderdelen van het bredere projectmanagementvak ik wel en niet leuk vond en naar welk gebied ik wilde overstappen. In die periode ontwikkelde ik echt een passie voor verandermanagement en procesontwikkeling. Als ik specifiek in een PM-rol was gebleven, had ik daar misschien niet zoveel kansen voor gehad.

Daarna ben ik opnieuw overgestapt, dit keer naar de technologiesector en de productwereld bij Teamwork. Het is erg leuk om een andere kant van de wereld van projectmanagement en bureaus te zien. Nu help ik organisaties en bureaus om hun projecten efficiënter uit te voeren met behulp van het product zelf.

Michael Mordak: Dat is een heel interessant verhaal. Ik vind het mooi hoe het bijna een volledige cirkel vormt: je begon bij een bureau, ging intern werken en bevindt je nu in een soort hybride positie waarin je bureaus adviseert. Het is ook interessant, omdat dit onderwerp regelmatig in onze community ter sprake komt: het verschil tussen PM's bij bureaus en interne PM's.

Wat valt jou het meest op als het gaat om het onderscheid tussen die twee? Is er iets dat je aan de ene kant aantrekkelijker vond dan aan de andere? Geef je de voorkeur aan intern werken boven werken bij een bureau?

Melody MacKeand: Goede vraag. De bureausector is leuk, spannend en chaotisch. Vaak kan intern werken aantrekkelijk lijken vanwege de normaliteit en het mogelijke gebrek aan chaos.

Maar wanneer je intern werkt, besef je dat dit gewoon de realiteit van projectmanagement in het algemeen is. Ik denk dus dat beide kanten kunnen denken dat het gras aan de overkant groener is, maar dat er in deze wereld meer overeenkomsten dan verschillen zijn. Zelfs bij de organisatie waar ik intern werkte, behandelden we onze projecten alsof onze programmatische teams klanten waren.

Alsof onze middelen — de creatieve en digitale middelen — over die klanten werden gedeeld. In zekere zin functioneerde het intern dus bijna als een bureau. Ik waardeerde dat, omdat ik die ervaring en achtergrond had, maar ook kon zien hoe dat werkt in een wereld waarin er geen klanten met een budget binnenkomen.

Je hebt programmateams die op veel manieren met je samenwerken en verzoeken bij je neerleggen. Ik heb dus het goede en het slechte van beide kanten gezien en zou niet per se zeggen dat ik voor de ene of de andere kant zou kiezen. Ik denk dat de bureauwereld vooral geweldig is wanneer je jong bent en net begint, omdat je veel contacten opdoet.

Ik heb nog steeds professionele contacten en ben bevriend met voormalige klanten. Ik heb er uiteraard een functie aan overgehouden en ben daardoor naar de andere kant van het land verhuisd. De bureauwereld biedt dus veel interessante mogelijkheden, omdat je met veel verschillende organisaties werkt. Wanneer je intern werkt, krijg je dat soort kansen niet vanzelf.

Michael Mordak: Ik denk dat je dit op een heel praktische manier benadert door het inzicht mee te nemen dat je intern werken bijna als een intern bureau kunt behandelen. Dat sluit direct aan bij gesprekken die we onlangs in ons Slack-kanaal hebben gevoerd over precies deze vraag.

Het is een waardevol inzicht waar volgens mij niet alleen mensen uit onze community veel aan hebben, maar iedereen die hiernaar luistert.

Melody MacKeand: Ja. En ik denk dat er in de interne wereld ook een eigen reeks risico's en problemen bestaat die je kunt helpen oplossen door je team als een bureau te managen.

Een van de grootste problemen die we intern zagen, was het idee dat middelen direct beschikbaar en in feite gratis zijn, omdat het je collega's zijn. In de bureauwereld heb je beperkte contracten, scope en budget, en houd je je daaraan. Een intern team runnen als een bureau kan daarom echt bijdragen aan beter scopebeheer, beter tijdmanagement en beter beheer van middelen.

Zo voorkom je dat mensen te veel worden ingezet en opgebrand raken. Het kan namelijk altijd voelen alsof er altijd werk te doen is en er altijd mensen zijn om dat werk uit te voeren, maar zonder beperkingen loopt dat snel uit de hand. Werken vanuit een bureau-mindset kan intern om die redenen erg nuttig zijn.

Michael Mordak: Ik wil het weer wat breder trekken, want ik heb het gevoel dat we er bijna te diep induiken.

Ik wil me vooral richten op meer algemene onderwerpen. Je hebt natuurlijk al veel verteld. Omdat je twee ouders had die projectmanagers waren, ben je waarschijnlijk opgegroeid met veel kennis van vaardigheden en concepten die je later in je rol als projectmanager zouden helpen.

Maar waren er nog andere eigenschappen of dingen die je tijdens je jeugd of misschien in eerdere banen hebt meegemaakt, die je kon meenemen naar projectmanagement om daarin uit te blinken toen je begon?

Melody MacKeand: Wanneer mensen aan projectmanagement denken, voelt het vaak erg abstract. Je hebt termen als projecten, scope en planning, maar de kern van projectmanagement gaat over mensen. Het gaat erom dat mensen uitstekend werk leveren. Het gaat erom dat mensen hun eigen organisatiedoelen proberen te behalen. En we komen allemaal aan tafel met angsten, frustraties en meningen. Ik denk dat een groot deel van projectmanagement gewoon mensenmanagement is. Veel van wat ik vóór mijn tijd in projectmanagement heb meegemaakt, was samenwerken met heel verschillende mensen die uitgesproken meningen hadden en hun persoonlijke frustraties konden meenemen naar gesprekken op het werk.

Dat vertaalt zich volgens mij sterk naar de PM-wereld, omdat mensen die projectmanagement binnenkomen denken: ik moet dit vak bijna bestuderen. Ik moet weten hoe ik een project goed uitvoer, hoe ik een perfecte planning maak en hoe ik onder budget blijf. Die zaken bestaan en kunnen worden aangeleerd.

Maar de kern is: hoe werk ik met mijn middelen en mijn team? Hoe werk ik samen met collega's die tegenstrijdige prioriteiten hebben? En hoe werk ik met klanten die heel specifieke behoeften hebben en niet bang zijn die te uiten? Veel daarvan — of het nu uit je opvoeding komt of uit eerdere banen — draait uiteindelijk om hoe je met mensen omgaat en hoe je je opstelt.

Michael Mordak: Dat is een heel goed punt. Het wijst op die zachte vaardigheden: een ruimte kunnen aanvoelen, weten met wie je te maken hebt en begrijpen wat er bij iemand speelt en hoe die persoon communiceert, of hoe jij goed met die persoon kunt communiceren. Je hebt dus een zeer brede achtergrond, maar ik ga proberen enkele zwakke plekken te vinden, want er zijn altijd wel ergens tekortkomingen.

Op welke gebieden wist je misschien dat je jezelf moest bijscholen toen je in dit vakgebied kwam, begon te werken of zelfs daarvoor al? Aan welke punten moest je werken om je carrière vooruit te helpen en het volgende niveau te bereiken?

Melody MacKeand: Veel mensen gaan ervan uit dat projectmanagers van nature erg georganiseerde mensen zijn. Helaas leef ik misschien in meer chaos dan de gemiddelde projectmanager — tot ongenoegen van mijn ouders.

Een belangrijk ontwikkelgebied voor mij in het begin was dat ik in mijn hoofd precies weet hoe al mijn projecten ervoor staan, wat ik moet bereiken en wat mijn dagelijkse taken zijn. Ik kan dat allemaal beheren in de chaos van mijn eigen brein. Maar daardoor weten anderen niet wat er gebeurt. In het meest extreme voorbeeld kreeg ik een paar jaar geleden midden in een project een auto-ongeluk. Iemand moest precies weten wat er in dat project speelde om het snel te kunnen overnemen.

Ik moest dus leren om niet alleen voor mezelf georganiseerd te zijn, maar ook te erkennen dat ik deel uitmaak van een grotere structuur van projecten die goed moeten worden beheerd. Ook moest ik interne ritmes voor mezelf creëren. En ik moet zeggen dat dit iets is waar ik waarschijnlijk de rest van mijn leven aan zal moeten werken.

Ik heb zoveel verschillende hulpmiddelen geprobeerd. Ik had plakbriefjes op mijn bureaublad die me eraan herinnerden georganiseerd te zijn. Veel daarvan komt niet vanzelf bij me op, maar ik heb echt moeten werken aan documentatie en ervoor moeten zorgen dat ik alle informatie direct beschikbaar heb op manieren waarop anderen die kunnen zien. Ook moest ik mijn werk goed beheren.

Michael Mordak: Ja, documentatie is belangrijk. Ik moest meteen denken aan iemand die bij ons kwam spreken over wat volgens mij de blikseminslagregel werd genoemd, vergelijkbaar met wat je net beschreef. Als je het kantoor uit zou lopen, op straat door de bliksem zou worden getroffen, zou het project dan doorgaan?

Zouden anderen alles kunnen vinden wat ze nodig hebben? Zouden ze weten waar ze staan en wat de volgende stappen zijn, zodat ze verder kunnen gaan — uiteraard na een passende periode van rouw? Het is gewoon een belangrijk punt. Fijn dat je het noemt, want ik herken dat zelf ook.

De chaos begrijpen die zich in mijn hoofd afspeelt, en vervolgens proberen een plek te vinden om die vast te leggen en te ordenen zodat anderen het kunnen begrijpen en erbij kunnen wanneer dat nodig is: dat is een enorm belangrijk onderdeel.

Goed, als je nu alles weet wat je weet en terugkijkt op deze reis — je bent opgegroeid met ouders die je als kind al als een PM managden, je behaalde certificeringen in projectmanagement, bouwde je carrièrepad uit en leerde onderweg veel lessen — welk advies zou je nu geven aan je jongere zelf die net begon?

Melody MacKeand: Ik heb veel advies en ook veel genade voor de versies van mezelf die in het verleden bestonden. Ten eerste zou ik zeggen: zet jezelf altijd op de eerste plaats. Ik heb die les steeds opnieuw geleerd, vooral toen ik jonger was in mijn carrière.

Je bent een middel voor je bedrijf, voor je klanten en voor je projecten, maar uiteindelijk ben jij de enige die voor jezelf opkomt. Je levert je beste werk wanneer je duidelijke grenzen stelt. Als je jong bent, voelt het alsof je iets moet bewijzen.

Maar er is altijd werk te doen en er zijn altijd klanten met wie je moet communiceren. Het is heel gemakkelijk om dat je persoonlijke leven te laten beïnvloeden. Ik heb mijn professionele carrière persoonlijk mijn privéleven, lichamelijke gezondheid en mentale gezondheid laten beïnvloeden. Daarom ben ik me nu zeer bewust van het belang van grenzen. Als ik mezelf op de eerste plaats zet, kan ik vollediger op mijn werk verschijnen en ben ik uiteindelijk een betere werknemer en collega.

Dat kan betekenen dat je 's avonds of in het weekend je e-mail niet controleert, of dat je een harde eindtijd voor je werkdag instelt. Ik ben nu geobsedeerd door boksen en vind het heerlijk om met een training de overgang van werktijd naar privétijd te maken. Mijn jongere zelf had veel gehad aan zulke grenzen.

Michael Mordak: Dat is geweldig. Ik denk dat het zo belangrijk is. Soms heb ik het gevoel dat je rechtstreeks tegen mij praat, omdat dit precies de dingen zijn waaraan ik mezelf elke dag moet herinneren: grenzen stellen en mezelf eraan herinneren om bijvoorbeeld lunchpauze te nemen.

Ook proberen op een bepaald tijdstip te stoppen wordt moeilijker wanneer je op afstand werkt. Veel van ons werken nu vanuit huis. Het is zo gemakkelijk om te blijven zitten om nog één e-mail of Slack-bericht te beantwoorden, en voor je het weet beland je in een konijnenhol.

Dus nog een zeer belangrijke boodschap. Fijn dat je die noemt.

Melody MacKeand: Ik zou ook zeggen dat een belangrijke les die ik in de loop der jaren heb geleerd — en waarvan ik wou dat mijn jongere zelf die vanaf het begin had gekend — is dat je dingen niet persoonlijk moet opvatten en moet uitgaan van de beste bedoelingen van anderen. Projectmanagement draait in de kern tenslotte om mensen.

We brengen ons volledige zelf mee naar ons werk, het goede en het slechte. Als je jonger bent, vat je dingen heel persoonlijk op. Een project dat mislukt, voelt als een persoonlijke mislukking. Een boze klant of collega voelt als een persoonlijke aanval. Maar als we onszelf uit die positie halen, onszelf in de situatie wat genade gunnen en ervan uitgaan dat mensen willen samenwerken, samen willen werken en het probleem willen oplossen, worden we niet alleen beter in wat we doen, maar beleven we er ook meer plezier aan.

Met mijn huidige ervaring heb ik veel meer plezier op het werk. Toen ik jonger was, voelde het veel meer als een strijd, omdat ik al die zaken persoonlijk maakte, terwijl ze beter achtergelaten konden worden.

Michael Mordak: Dat is geweldig. Ik vind het punt over dingen persoonlijk opvatten erg goed.

Als iemand iets op een bepaalde manier zegt of je feedback of kritiek geeft, kan dat raken. In je werk doe jij misschien precies hetzelfde met iets dat iemand anders heeft gemaakt, bijvoorbeeld met een oplevering. Je doet dat niet noodzakelijk om onbeleefd of gemeen te zijn of iemand eruit te pikken. Je doet het omdat je het beste voor het project wilt.

Je wilt samenwerken, zoals je zei. Het is grappig hoe persoonlijk we dingen kunnen opvatten wanneer de rollen zijn omgedraaid en hoe we feedback over iets kunnen zien als een weerspiegeling van ons werk. Fijn dat je dat ook noemde. Dat is een goed punt.

Melody MacKeand: Het is heel gebruikelijk om bij een harde e-mail of een kort chatbericht aan te nemen dat je iets verkeerd hebt gedaan en dat iemand boos op je is. Tegelijkertijd kun jij hetzelfde bij iemand anders doen omdat je een frustrerende dag hebt gehad of de nacht ervoor slecht hebt geslapen.

Je moet jezelf daar dus uit halen en ook erkennen dat feedback je helpt een betere werknemer te worden en je werk beter te doen. Ik heb in de loop der jaren ook veel geleerd over het geven van feedback. Toen je jonger was, kan dat agressief aanvoelen, vooral als vrouw op de werkvloer, omdat je niet per se bot of direct tegenover collega's wilt zijn.

In de loop der jaren heb ik de waarde leren kennen van iemand de kans geven feedback te horen en iets te veranderen. In een beoordelingsproces had ik eerder een manager die de regel hanteerde dat je feedback aan een collega alleen in diens jaarlijkse beoordeling mocht opnemen als je die feedback al rechtstreeks tegen die persoon had uitgesproken.

Dat was belangrijk voor mij om te horen. Als ik iets met een collega moet bespreken, moet ik dat rechtstreeks doen en die persoon de mogelijkheid geven iets te veranderen voordat het wordt geëscaleerd. Opnieuw gaat het erom dat we allemaal mensen zijn, dat we allemaal genade verdienen in de manier waarop we samenwerken.

We verdienen allemaal de kans om te veranderen. Ik heb in de loop der jaren veel genade gekregen om te veranderen. Ik heb veel veranderd in de manier waarop ik mijn werk en mezelf manage. Ik ben dankbaar dat mensen de tijd hebben genomen om me die feedback te geven en ik wil anderen diezelfde mogelijkheid bieden.

Michael Mordak: Het is zo'n belangrijk punt en wordt volgens mij enorm onderschat. Als je mensen die ruimte en mogelijkheid geeft, zal het enige wat er gebeurt zijn dat ze die aan jou teruggeven. Ze staan dan veel meer open voor jou, je meningen en dergelijke.

Daarmee bouw je relaties op. Je kunt een betere werkrelatie met collega's hebben in plaats van onrust tussen jullie te laten ontstaan, want dat is niet goed voor je mentale gezondheid. Als je wrok koestert op je werk, wil je er niet zijn en beïnvloedt dat je leven in het algemeen.

Het is dus altijd beter om je open te stellen en bewust te zijn van het effect dat dit op hen en op jezelf heeft. Dit was een geweldig gesprek en een mooi inzicht in een wat ander pad. Niet iedereen rolt toevallig het projectmanagement in. Sommige mensen kiezen er bewust voor en benaderen het doelgericht.

Ik denk dat de manier waarop je je carrièrepad hebt opgebouwd — certificeringen behalen, een rol als coördinator uitproberen, eerst bij een bureau werken en vervolgens geleidelijk overstappen naar intern werk — een zeer interessant pad is en iets waar iedereen die hiernaar luistert veel aan kan hebben. Hopelijk kunnen zij zich herkennen in jouw reis en in veel van de lessen die je onderweg hebt geleerd.

Idealiter horen ze die lessen, nemen ze die ter harte en vermijden ze enkele fouten die kunnen ontstaan wanneer je steeds alles opnieuw moet uitproberen.

Melody MacKeand: Absoluut. Ik waardeer de tijd van vandaag echt.

Michael Mordak: Geweldig. Ik ben blij dat je er was, Melody. Ik kijk ernaar uit om met je te blijven praten in de community en te horen welke inzichten en ervaringen je met de andere leden wilt delen. Ik weet dat je altijd vanuit kennis spreekt en, zoals we bespraken, ruimte creëert en mensen de beste kans geeft om te leren en vooruit te komen. Dank je wel.

Bedankt voor het luisteren naar onze Member Spotlight met Melody MacKeand. Ze heeft nog veel meer kennis en inzichten met je te delen. Kom dus met ons chatten in het Slack-kanaal, samen met onze volledige community van digitale projectmanagers. We zouden het geweldig vinden als je erbij komt. Je kunt meer lezen over het lidmaatschap op onze website via thedigitalprojectmanager.com/membership.

Bedankt voor het luisteren!