İlginizi Çeken Şeylerden Nasıl Kariyer Yapılır

Deşifreyi Okuyun:

Podcast'lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak oluşturmayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.

Michael Mordak: Merhaba, ben The Digital Project Manager'dan Michael. Bugünkü Üye Öne Çıkartması'na hoş geldiniz!

Projelerde var olan kabulleri sorgulayan ve değişim yaratan en büyük ve en etkileyici proje yöneticileri topluluğunu bir araya getirmeyi başardık. Bu nedenle, "Ne olmak istiyorsun?" şeklindeki kadim soruya yanıt ararken attığımız kişisel ve profesyonel adımları, onların hikâyelerini paylaşıyoruz; böylece siz de hedefinize ulaşabilirsiniz.

Bugün, topluluğumuzun değerli bir üyesi ve 256'da proje yönetimi direktörü olan Sara Fisher ile konuşuyoruz. Sara uzun zamandır hem grafik tasarıma hem de muhasebeye ilgi duyuyor; bunlar kariyer yelpazesinin birbirine tamamen zıt uçlarında gibi görünen iki yol. Bunların proje yönetimiyle hiçbir ilgisi yokmuş gibi de görünebilir, ancak çevresindeki fırsatların farkında ve onlara açık olarak, birçok tutkusunu tek bir alanda birleştirebildiği bir role tesadüfen adım attı.

Sara, konuya çok fazla girmeden önce kariyerin için ne düşündüğünü öğrenmek istiyorum. Belki daha gençken, büyürken, kesinlikle yapmak istediğini bildiğin bir şey var mıydı?

Sara Fisher: LS serisiyle başlayacak olursak, bu soru bana ilk sorulduğunda verdiğim yanıtın paten kayan bir diş hekimi olduğundan oldukça eminim.

Sadece dört yaşındaydım; dolayısıyla sorunun ne anlama geldiğini açıkça bilmiyordum. Muhtemelen kısa süre önce dişçiye gitmiş ve tesadüfen bir doğum günü partisine, paten pistine gitmiştim. Kendi kendime, dişçiye gitmek tuhaf ve sıkıcı ama paten kayarken dişçiye gitmek çok daha eğlenceli olur diye düşündüm. Daha ciddi bir yanıt vermem gerekirse, bu soruya sonraki ilk gerçek yanıtım kesinlikle sanatçı olmaktı.

Renk, tasarım ve yaratıcılığa her zaman ilgi duydum. Sanat ve el işi projelerinde ellerini kirletmeyi seven çocuklardan biriydim. Daha sonra lisede bu ilgi, grafik tasarımcı olma isteğine dönüştü. Üniversiteye başvuru yaptığımda, program tercihlerimi tamamen farklı iki bölüm arasında daraltmıştım: grafik tasarım veya muhasebe.

Bundan daha farklı iki alan olamazdı. Sonunda grafik tasarımı seçtim, ancak dürüst olmak gerekirse birçok arkadaşımın ve meslektaşımın anlamadığı bir şekilde muhasebeye hâlâ ilgim ve sevgim var. Sayıları düzenlemeyi garip bir biçimde sakinleştirici ve tatmin edici buluyorum. Şimdi bunu yönettiğim projeler için bütçe ve kapsam tablolarına aktarabiliyorum. Yani her şey yolunda gitti.

Michael Mordak: Bu çok ilginç, çünkü gerçekten beynin iki zıt tarafı gibi. Senin de söylediğin gibi bir tarafta renkleri ve yaratıcılığı ifade etmek var. Diğer tarafta ise sayıları analiz edip okunabilir bilgiler hâline getirmek.

Ayrıca diş hekimliğinden paten kaymaya, grafik tasarımdan muhasebeye kadar gerçekten çok geniş bir aralık var. Yani ilgi alanların oldukça çeşitli.

Sara Fisher: Her şey bende var. Daha ne isteyebilirsin ki?

Michael Mordak: Grafik tasarımı üniversitede seçtiğini söyledin. Peki oradan sonra ne yaptın? Bölümü bitirdikten sonra grafik tasarım alanına mı girdin?

Sara Fisher: Geriye dönüp baktığımda, yaratıcı işletmeler için proje yönetiminde uzmanlaşmam çok mantıklı geliyor. Lisans eğitimimin son yılında iletişim tasarımı bölümünü yeni bitirmiştim ve statik ve hareketli web banner'ları, e-postalar ve benzeri içeriklerin üretiminde uzmanlaşmış yaratıcı bir ajansta idari asistan pozisyonuyla ilgileniyordum.

Pozisyon için görüştüm. Görüşme sırasında tasarım portföyümü gösterdim ve açılması hâlinde tasarımcı pozisyonuna geçmekle ilgilendiğimi söyledim. Bu fikre açıktılar, ancak acil ihtiyaçlarının proje dosyalarını ve takvimlerini düzenli tutmalarına yardımcı olacak birini bulmak olduğunu belirttiler.

Ayrıca projeleri proje yönetim sistemlerinde oluşturmayı yönetecek birine ihtiyaçları vardı. Hayatımda proje yönetim sistemi terimini ilk kez muhtemelen o zaman duydum. İşi aldım ve şaşırtıcı biçimde tamamen uzaktan çalışıyordum; o zamanlar bu oldukça nadirdi. İlk hafta içinde, tasarım ekibine proje atamak için ortada hiçbir sistem olmadığını ve takvimin adeta herkesin istediğini yaptığı bir yer olduğunu öğrendim. Tasarımcılar her sabah takvime bakıp projeleri kendilerine atıyorlardı. Ekibin, tasarımcıların aynı projeler üzerinde aynı anda çalışması gibi sorunlarla karşılaştığını fark ettim.

Bu, projelerimizin çoğunun tamamlanmasının yalnızca birkaç saat sürdüğü hızlı teslimat gerektiren bir ortamdı. Dolayısıyla iş akışı açısından tam bir kâbustu. Sanırım gerçekten tesadüfen proje yöneticisi olduğum yer burasıydı. Yavaş yavaş işleri insanlara atamaya başladım. Sonunda bu, normal hâle geldi.

Müşterilerden varlıkların teslim alınmasını takip ediyor, tasarımcıların projelerinin ne zaman teslim edileceğini bilmeleri için düzenli kalmalarına yardımcı oluyordum. Belirsiz müşteri talimatlarını tasarımcılar için üretime uygun ve anlaşılır hâle getirerek tercüme ediyor, ardından aynı şeyi ters yönde de yapıyordum. Daha önce söylediğim gibi bu, sağ beyin ve sol beyin meselesine benziyordu.

Analitik düşünebiliyorum ama yaratıcı bir dille de konuşabiliyorum. Bunun bana gerçekten yardımcı olduğunu düşünüyorum ve bugün hâlâ kullanıyorum. O zamanlar farkında değildim ama şimdi çok net görüyorum ki bütün bu süre boyunca proje yönetimi yapıyormuşum. O zamandan beri, iş unvanımda proje yöneticisi ifadesi olmasa bile bu becerilerin üzerine ekledim ve bir yerlerde mutlaka proje yönetiminin bir yönü vardı.

Michael Mordak: Komik, çünkü senin de söylediğin gibi, pozisyon mevcut olduğu için başvurmuştun; küçük bir kasabada yaşıyordun. Ama aslında ilgi alanlarına bakınca neredeyse mükemmel biçimde örtüşmüş. Tasarımcılarla iletişim kurduğun ama aynı zamanda onları organize ettiğin bir roldü. Gerçekten hiç yönetim olmadığını anlayabiliyorsun.

Herkes aynı projeleri alıp aynı anda üzerinde çalışıyormuş. Bunun tam bir kaos olduğunu hayal edebiliyorum.

Sara Fisher: Evet, harikaydı çünkü tasarım da yapabiliyordum; sadece işimin ana işlevi bu değildi. Daha sonra proje türlerine ve yaptığımız işlere alışınca, ekibin işi az olduğunda bana yan tarafta tasarım projeleri vermeye başladılar. Sonunda da, “Sara teknik konularda da gerçekten iyi” demeye başladılar. O zamanlar hareketli banner'lar hazırlamak için hâlâ Flash kullanıyorduk. Dosyamla ilgili bir sorun olduğunda devreye girip tıklama etiketinin doğru yerde olup olmadığını kontrol ediyordum.

O dönemde başvurulacak kişi bendim. İnsanları eğitmeye, eğitim içerikleri ve üretim iş akışı kılavuzları oluşturmaya başladım. Çünkü bunlar hiçbir yerde gerçekten tutulmuyordu. Ben de dokümantasyonu, insanları eğitmeyi ve onlara yardımcı olmayı seviyorum. Böylece her şey yolunda gitti. Sonunda tasarımcı rolüne geçirilmek yerine, oradaki görevimin sonunda müdür yardımcısı oldum. Bu benim için iyi sonuçlandı ve bundan oldukça memnunum.

Michael Mordak: Analitik olman gibi geçmişinden gelen ve işe taşıdığın bazı deneyimlerin olduğunu söyledin. Bunun dışında, o role doğal olarak getirdiğin ve hemen başarılı olmana yardımcı olan başka özel beceriler veya kavramlar var mıydı?

Sara Fisher: Evet. Düzen ve netlik konusunda doğal bir eğilimim var; bu bana çok yardımcı oldu ve hâlâ oluyor. Nedenini anlamak isteyen biriyim. Belirli bir görevi tamamlamak için ne yapmam gerektiğini anlamasam bile düzen ve netlik çoğu zaman beni gitmem gereken yere yönlendirirdi.

Her zaman değil ama çoğu zaman. Lisede halk kütüphanesinde çalıştım; orada kitap raflarına yerleştirme görevlisi olarak başladım. Bu iş, düzen sevgim için harika bir alandı. İşin temel işlevi eşyaları yerlerine koymak ve düzeni korumaktı. Kurgu dışı kitapları raflara yerleştirmek için Dewey Ondalık Sistemi'ni kullanıyorduk. Bu, bir işte organizasyon sistemleriyle tanıştığım ilk resmî deneyim olabilir ve şimdi proje yöneticisi olarak bunu neredeyse her gün kullanıyorum.

Lisede ve üniversitede zaman zaman birkaç çiçekçide çiçek tasarımcısı olarak da çalıştım. Kesinlikle zaman yönetimi kavramını, bir aranjmanı veya görevi tamamlamamın ne kadar sürdüğünü bilmenin önemini ve işlerin dönemsel olarak artıp azalmasını öğrendim. Sevgililer Günü ve Anneler Günü gibi günlerde hepimizin erken başlayıp çok geç saatlere kadar çalıştığını öğrendim.

Bazen tüm siparişleri tamamlamak için ek yardım getirmemiz gerekiyordu. Siparişlerimizi tamamlamak için ihtiyaç duyduğumuz tüm malzemelerin bulunduğundan emin olmaya da yardımcı olurdum. Malzemeler azaldığında yöneticilerime haber verirdim; böylece her şeyin temin edildiğinden ve tüm sipariş fişlerini tamamlayabileceğimizden emin olurlardı.

Şimdi proje yönetimi terimleriyle bunun kaynak yönetimi olarak adlandırıldığını öğrendim. Bunu bugün işte günlük olarak kullanıyorum. Bu gerçekten faydalı oldu. Çiçekçilerde öğrendiğim bir diğer şey de müşterileri memnun tutmanın değeriydi; çünkü mutlu müşteriler olmadan ödeme almak imkânsızdır.

Bu, bugün yönettiğim projeler için de hâlâ geçerli.

Michael Mordak: Dewey Ondalık Sistemi'ni kullandığını ve bunun organizasyonla ilk tanışman olduğunu söyledin; bu gerçekten ilgimi çekti. İşte Dewey Ondalık Sistemi'ni kullanıyor musun? Yoksa onu günlük yaptığın işe uyarladın mı?

Sara Fisher: Buna Dewey Ondalık Sistemi demezdim ama dosya adlandırma kurallarında benzer bir şey var. Dosya adı bir tarih koduyla başlayabilir, çünkü ne zaman oluşturulduğunu kronolojik olarak bilmek gerekir. Uygulamaya bağlı olarak en önemli şey bu olabilir. Ardından alt çizgi, müşteri adı, tekrar alt çizgi ve reklam formatının kısaltması veya boyutları gelebilir. Yani evet, Dewey Ondalık Sistemi değil ama dosya veya klasör adlandırmaya bir örnek. Kesinlikle bazı organizasyon sistemlerini kullanıyorum.

Michael Mordak: Zaman içinde geliştirdiğin ve işe taşıdığın beceriler bunlardı. Peki çalışmaya başladıktan sonra hangi alanlarda kendini geliştirmen gerektiğini fark ettin? İşte pek iyi olmadığın noktalar nelerdi?

Sara Fisher: Daha önce bahsettiğim idari asistanlık işinde kişisel olarak zorlandığım en büyük konulardan biri, nihai hedefi aslında etkilemeyen ayrıntılara çok fazla zaman ayırmaktı. Ayrıca yapmak istediğim organizasyonel iyileştirmelerin tüm ekip için en iyisi olmayabileceğini fark etmekte zorlandım.

Bu değişiklikler, kendi iç tatminim dışında anlamlı bir fark yaratmayabilir; büyük resim açısından bu da önemli değildir. Bugün bile bazen yeni bir iş akışı veya organizasyon sistemi oluşturmaya aşırı odaklanırken kendimi yakalıyorum. Oysa zamanımı başka bir yere ayırmalı ve nihai hedeflere gerçekten katkıda bulunan şeylere daha fazla odaklanmalıyım.

Bu yola girdiğimde artık kendimi çok daha erken fark ediyorum, çünkü bu konuda öz farkındalık geliştirdim. Kusursuz değilim ama odadaki en düzenli kişi olsam ve bu kişiliğimin bir parçası olsa bile işte etrafımdaki her şeyi aşırı derecede düzenlemek için işe alınmadığımı kendime hatırlatmayı öğrendim. Her şeyin bir dengesi var ve bu açıdan sınırlar gerçekten sağlıklı olabilir. Örneğin bu enerjiyi dolabımı ROYGBIV renk sırasına göre düzenlemek için kullanabilirim; bundan başka kimse etkilenmez. Ben keyif alırım.

Başka kimse de bundan rahatsız olmaz; yani herkes kazanır. Müşteriler bir proje talebi veya teslim edilecek işin yönü hakkında fikirlerini değiştirdiğinde de hayal kırıklığına uğrardım. Bir proje talebi oluşturulmuş, talimatlar çok net verilmiş ve teslimatlar tam olarak hazırlanıp müşteriye gönderilmişken müşterinin, “Ben bunu hiç istememiştim” veya “Üzgünüm, farklı bir yöne gidiyoruz” diye geri dönmesi beni çok gererdi.

Zamanla, her şeyi baştan sona rayında ve doğrudan tutmak istesem de projelerin neredeyse hiçbir zaman plana göre ilerlemediğini öğrendim. Bu düşünceyle mücadele etmeyi bıraktığımda projelerin sürekli değiştiğini ve değişimin her projenin bir parçası olduğunu kabul etmeyi öğrendim. En iyi proje yöneticileri bu değişikliklere uyum sağlayabilir ve yine de gerçekten mutlu bir ekip ile memnun müşteriler ortaya çıkarabilir.

Bazı değişiklikler gerçekten tamamen öngörülemez olsa da açıklayıcı sorular sormak bazen bunların yaşanmasını önleyebilir. Deneme yanılma, bu gözden kaçan noktaları yönetmede kesinlikle en büyük yardımcım oldu ve hâlâ öyle. Bazı şeyler zamanla öğrenilir ve içinden geçmeden anlaşılması zordur. Bu alanda 12 yıldan uzun süredir çalışıyorum ve artık zihnimde dikkat edilmesi gereken şeylerden oluşan küçük bir kartvizitlik gibi bir arşiv var.

Bir projeyi yönetirken belirli sorunlar ortaya çıktığında, nelerin yanlış gittiğine ve nelerin iyi sonuçlandığına dair aklımdan çıkarabileceğim örnekler oluyor. Gelecekte daha iyi kararlar vermek için bu geçmiş örneklerden yararlanabiliyorum. Benzer durumlarda başkalarının ne yaptığına da bakabiliyorum. Kariyerimin başlarında geliştirmem gereken kör noktalarımı özetleyecek olursam, mesele ayrıntıların içinde kaybolmak yerine büyük resmi görebilmekti.

Ne kadar çok proje yönetirsem büyük resmi görebilmenin ne kadar yararlı ve önemli olduğunu o kadar iyi anlıyorum. Ayrıntılar harikadır ve çok yardımcı olabilir; ancak ayrıntılara aşırı takılmak kendim, ekip veya müşteri için en iyi seçenek olmayabilir. Bazen neyin en iyi olduğunu bilmek için bütün resmi görebilmeniz gerekir.

Michael Mordak: Harika bir özet. Sonlara doğru deneme yanılmanın öneminden, retrospektifler yapmaktan ve geriye dönüp nelerin iyi, nelerin kötü gittiğini ve hangi alanlarda gelişebileceğimizi eleştirel biçimde düşünmekten bahsettin.

Buna daha hızlı ulaşmanın bir kısayolu olduğunu söyler misin, yoksa deneme yanılma herkesin geçmesi gereken bir süreç mi?

Sara Fisher: Deneme yanılmanın gerçekten de yaşamanız gereken bir şey olduğunu düşünüyorum. Projeden projeye ekip yapısı ve müşteri dinamikleri gibi çok fazla farklılık var.

İnternette okuduğunuz örnekleri yönettiğiniz her projeye kopyalayıp yapıştıramazsınız. Başlangıçta benim için zordu. Her şeyin önceden belirlenmiş olmasını istiyordum, çünkü ben böyleyim. Her zaman değişiklik olacağını anlamam biraz zaman aldı. Bir şeyleri belgelemeye ve kolaylaştırmaya yardımcı olabilirim.

Ama bunun bir ay veya altı ay sonra değişeceği varsayımıyla. Sanırım kariyerimin başlarında sadece yaptığım işe odaklanmıştım; çünkü bu sektördeki ilk rolümdü. Sonradan, “Büyük resim açısından belirli bir dosyaya ne ad vereceğim konusunda çok fazla zaman harcıyormuşum” diye düşündüm.

Evet, bu konuda biraz geri çekilebilirdim.

Michael Mordak: O kör noktaların oluşması ve yalnızca eldeki göreve odaklanmak konusunda seni kesinlikle anlayabiliyorum. İş unvanınızı bile tam olarak anlamadığınızda, o kör noktaların ötesine ve acil görevin ötesine bakmak gerçekten zor.

Kendinizi proje koordinatörü veya proje yöneticisi olarak tanımlamayabilirsiniz. Sadece önünüze gelen veya önünüzde olduğunu düşündüğünüz işleri halletmeye çalışırsınız. Zaman içinde bu açığı kapatmak için yaptığın şeylerden birinin biraz daha öz farkındalık geliştirmek olduğunu söyledin.

Öz farkındalığını geliştirmek için kullandığın bazı stratejileri veya yaptığın şeyleri paylaşır mısın?

Sara Fisher: Elbette. Konuyla doğrudan bağlantılı olmasa da travma bilgili bir yoga eğitmeniyim. Travmanın bedeni nasıl etkilediği ve rahatsız olduğumu gösterebilecek bedensel incelikleri nasıl fark edebileceğim konusunda çok fazla araştırma yaptım ve kişisel çalışma yürüttüm.

Bu, her şeyin büyük ve travmatik bir mesele olduğu anlamına gelmiyor. Ancak insan bedeni durumlara tepki verir. Örneğin yapmam gereken bir sürü başka iş varken bir şeye aşırı odaklanıyorsam ve “Bugün öğle yemeği yedim mi? Bilgisayar başında hiç ayağa kalkmadan 10 saat oturdum mu?” diye düşünmeye başlıyorsam, geçmişe göre kendi sağlığımın çok daha fazla farkında olduğumu anlıyorum.

“Bir nefes aldım mı, yoksa nefesimi mi tutuyorum? Bedenim bana bir şey mi söylüyor?” diye soruyorum. Bir şekilde rahatsız olabilirim ve henüz bunun farkında olmayabilirim. Henüz anlayamayabilirim. Bedenim rahatsız olduğumu söylüyor olabilir ama beynim bunu henüz algılamıyordur.

Kişisel olarak bunun üzerinde çok çalıştım. Ayrıca bana yardımcı olan harika yöneticilerim oldu. “Sara, bir dakika, bu konuda tutkulusun ama çok analitik olmanı ve işleri düzenleyebilmeni önemsemediğimizden değil; başka birçok özelliğin de var ve uzaklaşabilirsin, bunun şimdi çözülmesi gerekmiyor” demeyi öğrettiler.

İyi yöneticilerin bana bunu hatırlatması çok yardımcı oldu. Bunu içselleştirdim; bazen onların seslerini zihnimin arka planında duyuyorum: “Sara, şu anda buna gerçekten bu kadar zaman ayırmalı mısın? Enerjini bedenin veya zihnin için bu kadar ağır olmayan başka bir şeye yönlendirebilirsin.” Çünkü bir şeyleri düzenlemek ve o aşırı odaklanma çok fazla enerji gerektiriyor.

Yani benim katkım bu kadar.

Michael Mordak: Temelde söylemek istediğin, bir sonraki DPM yoga kampını senin yöneteceğin.

Sara Fisher: Hey, bunu konuşalım.

Michael Mordak: Eminim biraz izin verip rahatlamaya odaklanmaktan memnun olacak çok daha fazla insan vardır. Belki Sara Fisher'la pazartesi sabahı seansı yapabiliriz.

Sara Fisher: Ben varım.

Michael Mordak: Paten kayan bir diş hekimi olmak istediğin yerden başladık. Grafik tasarım okudun ve proje yönetimine tesadüfen geçtin. Şimdi gerçekten bilmek istediğim şey, sırada nereye gittiğin. Sara için büyük resim nedir?

Sara Fisher: Şunu da söylemek istiyorum: Kendimi hâlâ grafik tasarımcı olarak görüyorum. Sadece bu benim kariyerim değil. Bu enerjiyi kişisel projeler ve arkadaşlarım için yaptığım işler gibi şeylere ayırıyorum. Proje yöneticiliğinin profesyonel açıdan benim için çok daha iyi bir seçim olduğunu fark ettim. Yaratıcılığımı tutku duymayabileceğim bir iş yerine kendi işlerimde kullanabilmeyi seviyorum.

Çok sayıda otomobil reklamı yapıyordum. “Arabayı kar yağışı altında soldan içeri sür” gibi işlerdi. Bunlardan o kadar çok yaptım ki artık tasarım değildi; sadece tekrara dönüşmüştü. Ama geleceğe bakarsak, şu anda proje yönetimi direktörüyüm ve bunu daha fazla keşfetmek istiyorum.

İleride operasyon direktörü rolüne geçmek veya proje yönetimi danışmanlığına yönelmek isterim. Yaratıcı kişilerle çalışmaya devam edeceğimi kesinlikle görüyorum. Bu benim uzmanlık alanım, konuştuğum dil ve tercihim. Belirli bir ilgi alanına tutkuyla bağlandığımda, o konuda bilinmesi gereken her şeyi öğrenmek isteyen biriyim. Her şeyi öğrendiğimi hissettiğimde yeni bir şey öğrenmeye geçme eğilimindeyim.

Oldukça hızlı ilerliyorum. Sürekli öğreniyorum. İlerleme hissini seviyorum. Ayrıca hayatımın geri kalanında her gün aynı şeyi yapma fikrinden hoşlanmıyorum. Bu yüzden zamanla günlük proje yönetimi işlerinin yoğun temposundan uzaklaşmak istediğimi hissediyorum.

Bazı proje yöneticilerinin geçtiği doğal yolu izlememin nedeni bu: idari asistanlıkla başlayıp proje koordinasyonuna ve sonunda şu an bulunduğum noktaya geldim. Ancak son birkaç yıla kadar istediğim şeyin bu olduğunu bilmiyordum.

Sadece “Daha önce bunu yaptım, tüm şartları karşılıyor gibiyim; başvurayım ve alıp alamayacağımı göreyim” diye düşünüyordum. Bu yeni pozisyonların her biri beni günlük ayrıntıların içinde yaşamak yerine büyük resmin içinde yaşamaya biraz daha yaklaştırıyor. Düşünmek için zamana ve alana sahip olmayı sevdiğimi öğrendim. Sorun çözmeyi seviyorum ve becerilerimi daha büyük sorunları çözmek için kullanmak istiyorum.

İyi bir meydan okumayı severim. O sihirli pozisyon her neyse lütfen bana haber verin.

Michael Mordak: Bizi zorlayan ama bunaltmayan sihirli pozisyon.

Sara Fisher: Evet.

Michael Mordak: Bunu ifade etme biçimini gerçekten seviyorum. Anladığım kadarıyla grafik tasarım ve yaratıcılık konusunda bir tutkun vardı. Birçok insanın tesadüfen yaptığı gibi tutkunu sadece işe dönüştürmek yerine, tutkunun yanındaki bir alanda çalışabileceğin bir şey buldun.

Bu sayede tutkunla bağını koparmadın ama aynı otomobil reklamını günde altı kez tekrar tekrar tasarlamak zorunda da kalmadın. Ayrıca müşterilerin, kibarca söylemek gerekirse, bazen tuhaf olabilen taleplerinin keyfine göre çalışmak zorunda kalmıyorsun.

Sara Fisher: Evet. Proje yöneticisi sezgilerim devreye giriyor. Telepatim ne söylemeye çalıştığını bana anlatıyor sanırım. Anladım.

Michael Mordak: Her zaman anlamlı olmayan talepler diyelim. Evet. Bunu nasıl yaptığını gerçekten seviyorum. Kapanış için kısa bir soru sormak istiyorum. Bilmem gerekiyor, dinleyicilerimizin de bilmesi gerekiyor: En sevdiğin ofis atıştırmalığı nedir?

Gün boyunca seni ayakta tutan ve masanda yediğin şey ne? Çünkü bazen öğle yemeği yememekten bahsettik ve hepimiz bundan suçluyuz.

Sara Fisher: Dürüst olmak gerekirse bu gerçekten zor bir soru, çünkü yemek yemeyi seviyorum. Bu podcast'in amaçları doğrultusunda bugün en sevdiğim atıştırmalığın cips ve guakamole olduğunu söyleyeceğim.

Çok lezzetli ve doyurucular. Tuzlu, iştah açıcı ve çıtırlar. Hızlı bir masa başı öğle yemeği için tercihim bu. Yanına dilimlenmiş hindi ekleyip sararak yerseniz hızlı bir öğün elde edersiniz. Protein, çıtırlık ve sodyum alırsınız; avokado da size sağlıklı yağları sağlar.

İçecek olarak London Fog derdim. İlkini birkaç yıl önce lisansüstü eğitimdeyken tattım ve bir daha vazgeçmedim. Evde hazırlamayı seviyorum; özellikle karışıma lavanta eklemeyi çok seviyorum. Podcast'i planlarken söylediğin noktaya gelirsek, guakamole, cips ve London Fog birlikte iyi gitmiyor.

Tavsiye etmiyorum. Bunlar ayrı ayrı en iyi seçimlerim.

Michael Mordak: Guakamole ile sıcak bir içecek içmek tuhaf geliyor; guakamole hafif ve ferahlatıcı bir şey gibi, bilmiyorum. Ama bu sadece benim fikrim.

Sara Fisher: Birbirine uymaması gereken iki farklı lezzet profili.

Michael Mordak: Fazla çatışma var.

Her neyse, Sara, geldiğin ve bizimle konuştuğun için tekrar çok teşekkür etmek istiyorum. Bu gerçekten aydınlatıcı bir sohbetti. Hikâyenin ne yapmak istediklerini bulmaya çalışırken benzer süreçlerden geçen birçok kişide karşılık bulacağını düşünüyorum.

Çünkü bu, kendimize çok sık sorduğumuz bir soru. Kariyerimizden ve hayatımızdan en iyi şekilde yararlanmak için bizim için en iyi yolun ne olduğunu ve çabalarımızı nereye yönlendirmemiz gerektiğini sürekli anlamaya çalışıyoruz. Bu içgörünün çok faydalı olacağını düşünüyorum. Yalnızca bu sohbet için değil, topluluğumuzda her gün sesini duyurduğun için de gerçekten minnettarım. Diğer üyelerimize sürekli çok değerli bilgiler sağlıyorsun.

Bakış açını ve deneyimini bu sohbetlere kattığında bundan ne kadar değer elde ettiklerini biliyorum. Çok teşekkür ederim. Gerçekten minnettarım.

Sara Fisher: Beni davet ettiğin için teşekkürler. Bunu tekrar yapmayı çok isterim. DPM topluluğunun da bende özel bir yeri var. Herkesin fikirlerinden yararlanarak düşüncelerimi geliştirmeyi seviyorum.

Gerçekten bizim gibi proje yöneticileri için kurulmuş bir topluluk gibi hissettiriyor. Şu anda tek kişilik bir departmanım. Bu yüzden bazen kendimi yalnız hissediyorum. Böyle bir kaynağa sahip olup “Bu fikir hakkında ne düşünüyorsun?” diye sormak ve beş dakika içinde 10 yanıt almak harika. Kariyerlerinde benzer şeylerle uğraşan insanların olduğunu görmek benim için çok faydalı.

Michael Mordak: Sara Fisher ile Üye Öne Çıkartmamızı dinlediğiniz için teşekkürler. Sizinle paylaşacağı çok daha fazla bilgi ve içgörü var. Slack kanalında bizimle ve tüm dijital proje yöneticileri topluluğumuzla sohbet etmek isterseniz sizi aramızda görmekten memnuniyet duyarız!

Daha fazla bilgiyi web sitemizde thedigitalprojectmanager.com/membership adresinde bulabilirsiniz.

Dinlediğiniz için teşekkürler; bir sonraki bölümde görüşmek üzere!