Proje yönetimi ile herkesin kişisel idari işlerini üstlenmek arasındaki sınırı nasıl çizersiniz? Bir PM olarak kendinizi “projenin angarya işlerini” yaparken mi buluyorsunuz? Bu bölümde PM uzmanı Patrice Embry, çok fazla idari iş üstlendiğinden şüphelenen ve en iyi yaptıkları işe—PM olmaya—geri dönmek isteyen PM’lere değerli tavsiyeler veriyor!
Bu podcast, The Digital Project Manager’da yayımlanan bir makalenin parçasıdır.
Makaleyi buradan okuyabilirsiniz.
İlgili bağlantılar:
- Resource Guru – Kaynak planlama yazılımı
- Patrice Embry – Dijital Proje Yöneticisi
- Projeleri Nasıl Tahmin Edersiniz: Proje Bütçesi ve Maliyet Tahmini İçin Eksiksiz Kılavuz
- Proje Yönetimi Eğitimi – The Digital Project Manager Okulu
- Proje yönetimi kaynakları
- Proje Kaynak Yönetimi Nedir? En Kapsamlı Kılavuz + En İyi Araçlar
- Üyelik topluluğumuza katılın
Konuşma Metnini Okuyun:
Sesli yayınlarımızın konuşma metinlerini bir yazılım programı kullanarak oluşturmaya çalışıyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru sonuç vermediği için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.
Ben Aston:
Daha iyi dijital projeler yönetmeniz için uzman proje yöneticiliği tavsiyeleri sunarak teorinin ötesine geçtiğimiz DPM sesli yayınına hoş geldiniz. Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Ben, The Digital Project Manager'ın kurucusu Ben Aston. Şimdi, bunun bazılarınız için tanıdık gelip gelmediğini merak ediyorum: “Hey, bizim için bir toplantı ayarlayabilir misin?” veya “Hey, benim için bir konferans hattı ayarlayabilir misin?” ya da daha da iyisi, “Hey, benim için uçak biletlerimi ve otelimi ayırtabilir misin?”
Öyleyse soru şu: Nasıl cevap verirsiniz? “Şey, tabii.” Peki, bunu kabul etmeli misiniz? Herkesin angarya işlerini siz mi yapmalısınız? Bugünkü sesli yayının konusu da bu. Meşru proje yöneticiliği ile başkalarının kendi başlarına yapması gereken proje veya kişisel idari işler arasındaki sınırı nasıl ve nerede çizeriz?
Bu bölümün sponsorluğunu Apple, Ogilvy, Deloitte ve Publicis gibi şirketlerdeki ekiplerin kullandığı kaynak planlama aracı Resource Guru üstleniyor. DPM dinleyicileri, DPM2018 kupon kodunu kullanarak hesaplarının ömür boyu yüzde 20 indirim kazanabilir.
Daha fazla bilgi için resourceguru.io/dpm adresini ziyaret edin
Biz proje yöneticileri için ikilem şu: Bir şeyleri gerçekleştirme konusunda oldukça iyiyiz ve insanlar bunun farkında. Başvuracakları kişilerin biz olduğumuzu biliyorlar. Harikayız, düzenliyiz; ancak dikkatli olmazsak herkes bizi kendi kişisel asistanı gibi kullanabileceğini düşünmeye başlayabilir. Peki, bizden faydalanıyorlar mı? Bu konuda ne yapabiliriz? Bugün Patrice Embry ile konuşuyorum. Patrice uzaktan çalışan bir dijital proje yöneticisi, sertifikalı bir Scrum Yöneticisi, The Digital Project Manager'daki yerleşik DPM uzmanlarımızdan biri ve bu proje idaresi konusu hakkında oldukça güçlü fikirlere sahip. Bu nedenle, ekiplerimizin kendi idari işlerinin sorumluluğunu üstlenmesini sağlayarak kendimizi ve ekiplerimizi nasıl daha iyi yönetebileceğimiz hakkında konuşacağız. Kulağa hoş geliyor, değil mi? Merhaba Patrice.
Patrice Embry:
Merhaba!
Ben Aston:
Bugün tekrar bizimle olduğun için çok mutluyum.
Patrice Embry:
Her zaman bir zevk.
Ben Aston:
Patrice ve ben az önce çevrimdışı konuşuyorduk. Sanırım buna performans demeliyiz; Patrice, DPM Zirvesi'nde kısa konuşmasını yapmaya hazırlanıyor. Patrice, bize konuşacağın konu hakkında küçük bir ipucu verebilir misin?
Patrice Embry:
Proje sonu değerlendirmeleri hakkında konuşacağım. Herkes bunların fazla kasvetli olduğunu ve “retrospektif” dememiz gerektiğini söyleyip dursa da ben bunlara proje sonu değerlendirmeleri diyorum. İşte size küçük bir ipucu. Uyum sağlamayı reddediyorum ve onlara proje sonu değerlendirmeleri demeye devam edeceğim.
Ben Aston:
“Mortem” kelimesini tercih etmenin özel bir nedeni var mı?
Patrice Embry:
Bilmiyorum, bence aslında uygun. İnsanlar bunu kasvetli buluyor ama aslında bu, projeyi incelemek demek—
Ben Aston:
… proje öldü, değil mi?
Patrice Embry:
Proje öldü ve onu neyin öldürdüğünü anlamanız gerekiyor. Bu yüzden evet, bence uygun bir ifade.
Ben Aston:
Bir proje yaşam döngüsü var. Proje doğuyor, hayata geçiyor, olgunlaşıyor ve sonra…
Patrice Embry:
Ölüyor.
Ben Aston:
Evet, bence bu adil. Oldukça kasvetli konuşmandan başka, şu sıralar üzerinde çalıştığın diğer şeylerden bahsedebilir misin?
Patrice Embry:
Serbest çalışanların kesinlikle anlayabileceği o tuhaf dönemdeyim. Büyük projelerimden bazıları sona eriyor ve yılın geri kalanının nasıl görüneceğini anlamaya çalışıyorum. Serbest çalışanların bunun üzerinizde nasıl bir etki yarattığını kesinlikle anlayabileceğini düşünüyorum. Dijital Proje Yönetimi Zirvesi'nde konuşma yapacak olmak ve aynı zamanda yeni işler alıp almayacağınızı merak etmek benim için biraz stresli bir dönem yaratıyor; ama biliyorsun, sen—
Ben Aston:
Bu, yakında işe alınabilecek bir dijital proje yöneticisi olduğun anlamına mı geliyor?
Patrice Embry:
Belki, belki, belki.
Ben Aston:
İşte böyle. Patrice'i işe almak istiyorsanız web sitesine gidip iletişime geçin. Adresi Patrice-Embry.com, değil mi?
Patrice Embry:
Evet, Patrice tire Embry nokta com.
Ben Aston:
İşte bu kadar. Harika. Ne tür projeler üzerinde çalışmayı seviyorsun? Sana göre en uygun alan hangisi? Uzaktan çalışan bir proje yöneticisi olarak en iyi olduğun şeyin ve en çok hangi tür projeleri sevdiğinin ne olduğunu merak ediyorum. Peki bunlar neler ve bir iş, senin için tam olarak uygun olmasa bile onu kabul edip etmeyeceğine nasıl karar veriyorsun?
Patrice Embry:
Sanırım birlikte yaptığımız son sesli yayında bundan bahsetmiştim. Kendi çabam olmadan çok daha fazla kâr amacı gütmeyen kuruluş projesinde çalışmaya başladım. Bunu gerçekten seviyorum çünkü dünya için iyi bir şey yapıyormuşum gibi hissettiriyor. Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve akademi. Sanırım bunu evrene söylüyorsunuz ve sonra size geri dönüyor; son zamanlarda bu tür işlerden çok yaptım. Elbette bu projelerin bütçeleri diğer bazı projelerle aynı değil, bu da beni biraz dezavantajlı duruma düşürüyor. Ancak işi ve yaptığım şey hakkında iyi hissetmeyi gerçekten seviyorum. Bu, başka hiçbir şey yapmayacağım anlamına gelmiyor ama şu anda bulunduğum nokta bu. Projede ne olduğu veya aslında ne yaptığımız benim için biraz önemsiz çünkü birlikte çalıştığım son müşterileri gerçekten seviyorum. Yani her tür işi yapıyorum.
Ben Aston:
Bütçeler dışında, yani kâr amacı gütmeyen kuruluşlar veya akademi için çalışırken bir bütçe zorluğu var. Peki diğer zorluklar neler? Bu zorlukların üstesinden nasıl geliyorsun? Öncelikle, bir proje yöneticisi veya senin için yeterli bütçe olmaması gibi bir durum var. Ancak projeyi yönetme açısından, proje sonu değerlendirmelerini yaparken neler öğrendin? Akademi ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlar dünyasından, böyle bir projeyi üstlenen diğer insanların yararlanabileceği hangi dersleri çıkardın?
Patrice Embry:
Bence çoğu proje yöneticisi işleri kolaylaştırmanın ve verimlilik bulmanın yollarını arar. Küçük bütçeli herhangi bir projede çalışırken bu durum daha da belirginleşir. Bazen küçük bir bütçeyle çalışırsınız ama kasada fazladan para olduğunu bilirsiniz. Şu anda yaptığım işte böyle bir para yok; olmadığını biliyorum. Bu son müşterilerden bazılarının fonlarını nasıl topladığını biliyorum ve bu paranın gerçekten olmadığını biliyorum. Bu nedenle verimlilik bulmak ve benzeri şeyler söz konusu olduğunda mümkün olan her verimliliği bulmanız gerekir. Birlikte çalıştığınız ve işi yapan kişilere sürekli olarak şunu söylersiniz: “Elinizde yalnızca bu kadar zaman var. Bu sürede yapamıyorsanız bunu yine bu süre içinde bana bildirmeniz gerekiyor.” Bu işi, yani bu küçük görevi üç saat içinde yapamıyorsanız, on beş dakika içinde yapamayacağınızı bana söylemeniz gerekiyor. Çok kesin davranmanız gerekiyor.
Ben Aston:
Bence bu iyi bir şey, değil mi? Projeleri yönetme ve kontrol etme biçimimizde bizi biraz daha disiplinli olmaya zorluyor. Bu ayrıntıları bilmeniz gerekiyor; aksi hâlde işler çok hızlı bir şekilde dağılacak. Makaleniz hakkında konuşalım. Gerçek şu ki ekiplerimiz için tuhaf işler yapmaya başlıyoruz. Makaleyi yazarken bundan bahsediyorduk. Her nedense toplantı odalarını ayarlama, toplantı odalarını temizleme, toplantılara su getirme görevinin her zaman proje yöneticilerine verildiği görülüyor. Hatta toplantı odasında otururken konferans hattını aramak gibi saçma bir şeyde bile herkesin numaraları telefona girme işini proje yöneticisinin yapmasını beklemesi çok tuhaf. Notları biz alıyoruz, gidip çörekleri biz alıyoruz. Çevremizdeki işlerin gerçekleşebilmesi için çarkları yağlayan kişiler biziz. Peki bunu yapmalı mıyız? Bu gerçekten proje yöneticisi rolümüzün bir parçası mı?
Patrice bu konuda hepinizin okuması gereken çok iyi bir makale yazdı. Makalede değindiğin noktalardan biri, bunu cinsiyetimiz nedeniyle yapıyor olup olmadığımız. Ben açıkça bir erkeğim, sen de bir kadınsın ama bu, sadece fazla iyi niyetli olduğumuz için yaptığımız bir şey mi? Bu senin önem verdiğin, benim de farklı bir bakış açısından önem verdiğim bir konu. Sen, kadınsan bu işleri yapma ihtimalinin daha yüksek olduğunu düşünüyorsun. Bir erkek olarak ben de bu işleri yaptığımı kesinlikle söyleyebilirim. Ancak öncelikle bize yöneltilen bu tür taleplerden bahsedelim. Birinin bunları yapmanın senin görevin olduğunu varsayarak senden istediği en kötü şey neydi?
Patrice Embry:
Hatırlayabildiğim kadarıyla benden istenen hiçbir şey özellikle korkunç değildi. Sanırım beni asıl şaşırtan, aynı şeyi kaç kez yapmamın istendiğinin büyüklüğüydü.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Ne demek istediğimi anlıyor musun?
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Yani “Aman Tanrım, şu adam ayak tırnaklarımı kesmemi istedi” diye aklımda kalan tek bir olay yok. Böyle bir şey yok. Ancak bu işlerden bazılarının benden istenme sıklığı gerçekten şaşırtıcı.
Ben Aston:
Evet, benim için de kesinlikle mesele hacim ve tekrar. Dikkatli olmazsak, insanların bizden faydalandığı bir kültürü destekleyebiliriz.
Patrice Embry:
Evet.
Ben Aston:
“Hey, beni müşteri toplantısı için havaalanına götürecek bir taksi ayırtabilir misin?” talebine uyduğumuzda, “Tabii, bu kez sana yardımcı olayım çünkü meşgul olduğunu biliyorum ve uçuşunu kaçırmanı istemiyorum. Toplantıya ulaşmanı istiyorum çünkü oraya gidemezsen bütün proje çöker” diyebiliriz. Ekiplerimizin en iyi işlerini yapmalarına ve işe odaklanmalarına yardımcı olmaya çalışıyoruz ama “Taksilerini neden kendileri ayırt etmesinler?” diye de düşünmeliyiz. Öyleyse meselenin özüne gelelim. Bu, iş tanımımızı daha iyi belirlemekle mi yoksa bu kadar kolay yönlendirilmemekle mi ilgili? Sen ne düşünüyorsun?
Patrice Embry:
Bence söylediklerinin çoğu kesinlikle doğru. İş tanımımızda yazmasa da yaptığımız işin doğasında bulunan şey, insanların ihtiyaç duyduğu engelleri kaldırarak onların yapmaları gereken işi tamamlamalarını ve projenin ilerlemesini sağlamaktır. Bizim işimiz tüm engelleri kaldırmak, işin yapılabilmesi için yolu açmaktır. Eğer bu, toplantı saatine kadar çalışıyorlarsa kapılarını çalıp “Hey, toplantı zamanı” demek anlamına geliyorsa bunu yaparız. Onlara toplantı zamanının geldiğini şahsen hatırlatmak zorunda kaldığım birçok kez oldu.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Takvimlerinde hatırlatıcı vardı. Yaptığınız şey bu. Ancak bence belirleyici çizgi, bunu ihtiyaçları olduğu için mi ve hâlâ rolünüze saygı duydukları için mi yaptıkları, yoksa rolünüze saygı duymadıkları ve bunun sizin işiniz olduğunu düşündükleri için mi yaptıklarıdır. Mesele, birine yardımcı olup olmadığım ve o kişinin aksi durumda benden istemeyeceği bir şeyi yapıp yapmadığıdır. Ayrıca proje lideri olarak rolüme saygı duyuyor mu? Yoksa “Bunu yapmak zorunda değilim çünkü bu kişinin işi” diye mi düşünüyor? İşte o zaman biraz rahatsız olurum. Birine bunu yapmayacağımı kibarca anlatmanın bazı yolları var.
Ben Aston:
Bize bu yollardan bahset. Bunlar neler? Diyelim ki rol yapıyoruz. Patrice, bugün toplantıma biraz geç kalıyorum. Konferans odasının tamamen hazır olduğundan ve hat bağlantısının yapıldığından emin olabilir misin? Böylece geldiğim anda başlayabiliriz.
Patrice Embry:
Muhtemelen şöyle bir şey söylerdim: “Bu kez sana yardımcı olabilirim, tabii, sorun değil. Hemen öncesinde planlanmış bir işim yok, yani iyi haber, sana yardımcı olabilirim.” Böylece gelecekte bunu yapamayabileceğimi vurguluyorum. Aynı toplantıya girmem gereken zamana kadar başka bir işim olsaydı sana yardımcı olamazdım ve gerçek de bu olurdu.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Bunu incelikli bir şekilde yaptığınızda çoğu insan mesajı alır. Birkaç kez yapmanız gerekebilir ama mesaj yerine ulaşır. Bunu, proje için yaptığınızı ve onların uşağı olduğunuz için yapmadığınızı anlarlar.
Ben Aston:
Evet, kesinlikle.
Patrice Embry:
Evet.
Ben Aston:
Tecrübene dayanarak bakış açını anlat. Bazılarımız yıllardır bu işlerin peşinden koşuyoruz. Rolümüzün bir parçası olarak bunu kabullenmiş olabiliriz. Bense kariyerime bir reklam ajansında stajyer olarak başladım. Yani stajyer olarak—
Patrice Embry:
Profesyonel bir ayak işçisiymişsin.
Ben Aston:
Evet, aynen öyle. Bu sizi çok alçakgönüllü yapıyor çünkü merdivenin en alt basamağında olduğunuzu ve sizden daha aşağıda kimsenin bulunmadığını fark ediyorsunuz. Yapılması gereken bir angarya iş varsa onu siz yapıyorsunuz. Kariyerim ilerledikçe bu düşünce biçiminden kurtulmanın aslında zor olduğunu gördüm. Çevrenizdeki insanlar bir şeylerin yapılmasını istediğinde, işin yapılabilmesi için çarkları yağlamaya çalışıyorsunuz. “Bunu yapmanız herkesi mutlu edecek ve işlerin ilerlemesini sağlayacaksa tamam, hadi yapalım” diyorsunuz. Soruma gelince: Bu ne ölçüde bir ilke meselesi? “Herkesin angarya işlerini yapmamalıyız” ne ölçüde bir ilke? Ve “Bunu başka kimse yapmayacak, neden ben yapmayayım?” ne ölçüde geçerli?
Patrice Embry:
Bunun sizi öfkelendirdiğinden endişeleniyorsanız ve onlara gitmelerini söylemek istiyorsanız durup kendinize şunu sormalısınız: Bunu sizden faydalandıkları için mi yapıyorsunuz, yoksa proje, ajans veya şirketteki liderlik gücünüz konusunda biraz güvensiz misiniz?
Böyle hissetmenizin birçok nedeni olabilir ve bunun nedenini incelemeniz gerekir. Belki de doğru liderlik konumuna sahip olmadığınızı hissediyor ve kendinizden biraz emin olamıyorsunuz. Geri adım atmamak için bu doğru bir neden değil. Konumunuzdan emin olmamanız, böyle bir konuda karşı çıkmak için iyi bir neden değildir. Ancak karşı çıkmak için iyi bir neden, bu işleri yapmak zorunda kaldığınız için kendi işlerinizi tamamlayamıyor olmanızdır.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Bu hemen fark edilmesi gereken bir uyarı işaretidir. Ya da açıkçası üst düzey bir konumdaysanız ve sizden bir şey yapmanızı isteyen kişi kıdemsiz bir tasarımcıysa, sizin on beş dakikanızın maliyeti ajansa onun on beş dakikasından daha fazladır.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Bunu da bu şekilde düşünebilirsiniz. Senden istemeleri onlara elli dolara mal olurken benden istemeleri yüz dolara mal oluyor. Bu işi sen yapmalısın. Dolayısıyla zihninizde çerçevelemek için bu iyi bir yoldur ve karşı çıkmanın iyi bir fikir olup olmadığını anlamanızı sağlar. Tersine, benim için yüz dolara, herhangi bir başkan yardımcısı için iki yüz dolara mal oluyorsa ben yaparım. Bu durumu yönetmenin daha somut yolları da var.
Ben Aston:
Evet, bu iyi ve yardımcı oldu. Sınırı çizmemize yardımcı oluyorsun. Sadece bizim yapabileceğimiz bazı şeyler olabilir; çünkü bir şeye erişimi olan tek kişi biz olabiliriz veya kredi kartı bilgileri bizde olabilir. Bu nedenle sandviçleri sipariş etmemiz istenebilir.
Patrice Embry:
Elbette.
Ben Aston:
Ancak zamanımı en değerli şekilde kullanıp kullanmadığımı ve başka bir iş yaparken zamanımın daha değerli olup olmadığını düşünmenin çok iyi bir nokta olduğunu düşünüyorum. Bu gerçekten faydalı. Peki, “Bu çok güzel ama kendimizi ortaya koymamız ve sınırı çizmemiz gerekiyor. Ancak yıllardır bunu yapıyorsanız ve herkesin ayak işlerini üstlenme döngüsüne kapıldıysanız nasıl durduracaksınız?” diye düşünenler için ne söyleyebilirsin? Bir kerelik durumda “Şu anda yapacak daha iyi bir işim olmadığı için bu kez yaparım ama bir dahaki sefere yapamayabilirim” diyebileceğimizi anlattın. Ancak birdenbire bunu söylediğinizde karşı taraf şaşırabilir.
Patrice Embry:
Evet.
Ben Aston:
Değişim yönetimi. Kültürü nasıl değiştirirsin? Çünkü burada konuştuğumuz şeyin bu olduğunu düşünüyorum. Proje yöneticisi olmanın ne anlama geldiğine dair kültürel anlayışı ve özellikle erkek proje yöneticisi olmakla kadın proje yöneticisi olmak arasındaki farkı değiştirmek.
Patrice Embry:
Bütün bu süre boyunca bunu yaptıysanız ve “Biliyor musun Patrice, haklısın. Bu, diğer işlerimi tamamlamamı etkiliyor. Bunu bu kadar sık yapamam” diye düşünüyorsanız şöyle diyebilirsiniz: “Bunu genellikle yaptığımı biliyorum. Bu toplantıları genellikle benim ayarladığımı biliyorum. Öğle yemeğini genellikle benim söylediğimi biliyorum ama programım… artık yapamam. Belki de her birimiz bunun bir bölümünü üstlenebiliriz. Jane bu kısmı, John da şu kısmı yapabilir.” “Eskiden bunu yapabiliyordum ama programım çok yoğunlaştı” derseniz insanlar bunu anlayabilir. Bir şeyi tekrar yapmamak için gerçekten iyi bir neden budur. Buna dayanabilirsiniz; biraz da esnetebilirsiniz. Böylece bu işlerden kurtulabilirsiniz.
Ben Aston:
Güzel.
Patrice Embry:
Evet.
Ben Aston:
Bence bu iyi. İşleri bölüp paylaşmak ve herkesin bunun sorumluluğunun bir kısmını üstlenmesini sağlamak çok sağlam bir tavsiye. Peki, sizden faydalanılıp faydalanılmadığını veya bunun değişmesi gerekip gerekmediğini belirlemenin ilk adımı ne olurdu? Acil olmayan ancak sürekli sizden istenen işleri belirlemekten bahsettin. Bu iyi bir başlangıç mı, yoksa sınırı çizmeye nereden başlardın?
Patrice Embry:
Değiştirilmesi en kolay şeyin bu olacağını düşünüyorum; önce onu değiştirin. Kolay kazanımlara inanırım. Bir şeyi yapmaya başlamak ilk adımla olur. İlk adımınızı kolay bir adım hâline getirin ve kolay olanı yapın. Ben bunu böyle yapardım. Özellikle de küçük bir konuda saygılı bir şekilde karşı çıkmaya başlarsanız, daha büyük konularda karşı çıktığınızda bu durum birdenbire ortaya çıkmış gibi görünmez. Kendinizi ortaya koymaya başladığınızı anlarlar ve bunu yaptığınızda şaşırmazlar. Bu yüzden küçükten başlayın ve daha büyük şeylere doğru ilerleyin.
Ben Aston:
Peki, kendi deneyimin açısından bu her zaman mücadele ettiğin bir şey miydi, yoksa yakın zamanda “Bunu yapmamalıyım, bunun değişmesi gerekiyor” diye mi fark ettin? Senden faydalanılması ve buna karşı koyman konusundaki kişisel deneyimin nedir?
Patrice Embry:
Stajyer olarak başlamadım ama oldukça kıdemsiz biri olarak başladım. Beni daha önce araştıran herkes bilir; normal bir üniversiteden mezun olmadım. Lisans derecem yok. Bu artık… Şimdi dört yüz yaşındayım, dolayısıyla artık pek önemi yok.
Ben Aston:
Vay canına.
Patrice Embry:
Evet. Sen stajyer olarak başlamışsın. Ben aşağılık kompleksiyle ve insanların iyi bir iş çıkarabileceğimi düşünmediğine inanan bir öfkeyle başladım. Birlikte çalıştığım hiç kimse bunu bilmiyordu. Dinleyen bazı kişiler için yeni bir bilgi olabilir ama artık gerçekten önemi yok. İşe, “Bu insanların beni ciddiye almasını sağlamak için elimden gelen her şeyi yapmalıyım” diye düşündüğüm bir noktadan başladım. Bu yüzden kelimenin tam anlamıyla her şeyi yaptım. İnsanların “Patrice işini çok iyi takip ediyor, ona her şeyi yapması konusunda gerçekten güvenebiliriz” diyeceğini düşündüm. Oysa yaptığım tek şey, insanların belirli şekillerde benden faydalanmasını kolaylaştırmaktı.
Bu tavsiyenin kariyerine yeni başlayan kişilerde en çok karşılık bulacağını düşünüyorum. Ancak bunun erkeklerden çok kadınların başına geldiğini düşünüyor ve biliyorum; bu konuda farklı düşündüğümüzü de biliyorum. Toplumsal normlar ve günümüzde haberlerde sıkça duyduğunuz bilinçsiz önyargılar var. “Bilinçsiz” önemli bir kelime çünkü birçok insan hemen savunmaya geçip “Ben cinsiyetçi değilim. Kadınlara saygı duyuyorum. Bunu yapmam” diyor. Ancak bu bilinçsiz önyargı veya bunun gerçekleştiğini görüp bunu yapan kişiye karşı çıkıp çıkamayacağınızdan emin olamamanız, tekneyi sallamak istememeniz anlamına geliyor. Bu bilinçsiz önyargı veya kültürel norma bilinçsizce uyum sağlama hâli, bunun bazı kişilerde diğerlerinden daha sık görülmesine neden oluyor. Bu sıradan işleri düşündüğünüzde aklınıza “sekreter” kelimesi geliyor, değil mi?
Kontrol Etmeye Değer: Karanlık Hikâyeler, Paylaşılan Işık: Kadınlar Ayı Panel Tartışması
Ben Aston:
Evet.
Ben proje sekreteri değilim. “Sekreter” dediğinizde aklınıza ne geliyor? Masanın arkasında oturan bir kadın. Bu yüzden kadınların bu tür taleplere karşı çıkmasını zorlaştıran tuhaf bir bilinçsiz önyargı var.
Ben Aston:
Evet, tabii ki ben bir erkeğim ve bunu deneyimledim—
Patrice Embry:
Sen iyi bir adamsın. İyi bir adamsın ve bu yüzden sana dokunmuyor; çünkü iyi bir adamsın ve eminim bu konuda sesini çıkarırsın. Anlıyorum.
Ben Aston:
Bunun bir kısmının özellikle dijital proje yönetimiyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Bu tamamen yanlış olan genelleyici bir ifade olabilir ama aldığım izlenim şu: Yıllar içinde ekiplerimde yer alan insanlardan dolayı ve sektöre baktığımda kimlerin ilgili olduğunu, kimlerin orada bulunduğunu görüyorum. Erkeklerden çok daha fazla kadın var gibi geliyor. Bu sadece—
Patrice Embry:
Dijital proje yönetiminde erkeklerden çok daha fazla kadın var. Geliştirme rollerinde ise kadınlardan çok daha fazla erkek var. Bir proje ekibi olarak ekibinizde çoğunlukla geliştiriciler, belki bir tasarımcı bulunur. Tasarımcıların kadınlar ve erkekler arasında oldukça eşit dağıldığını düşünüyorum. Geliştiriciler konusunda henüz o noktaya gelemedik. Bir tasarımcınız olabilir ama beş geliştiriciniz olabilir. Ekibinizde beş erkek ve belki bir kadın daha olabilir. Siz de iki kadından biri olursunuz ve dinamikler değişebilir.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Değişebilir.
Ben Aston:
Buradaki noktam şu: Bence bu, bir kadın olarak buna karşı çıkmaya çalışmanızı zorlaştırıyor. Ancak konuştuklarının bende gerçekten karşılık bulan kısmı, proje yöneticileri olarak ekiplerimize, projelere ve müşterilere değer sunmaya çalıştığımızı düşünmek. Bu işlerin bazılarını zaman zaman yapmanın sorun olmadığını kabul etmek ama neyin önemli olduğunu ve neye öncelik vermem gerektiğini düşünmek. Acil ve önemli olan arasındaki ikilemi düşünmek. Bu sıradan işleri yalnızca acil ve aynı zamanda önemliyse yapmalıyız. Proje için önemliyse, bütçeyi ve zamanı koruyarak teslim etmemizi sağlayacaksa ve projenin devam etmesine yardımcı olacaksa taviz verebiliriz—
Patrice Embry:
Ve bunu yapabilecek tek kişi gerçekten sizseniz. Burada büyük bir nokta daha var. Not almak, hakkında birçok kişinin hassas olduğu bir konu. Bir toplantıda herkes not alabilir. Bunu yapabilecek kişilerin sayısı sınırsızdır. Yalnızca siz ve bir kişinin olduğu, diğer kişinin kelimenin tam anlamıyla bütün konuşmayı yaptığı ve sizin hiçbir şey söylemediğiniz bir toplantıda değilseniz, proje yöneticisi dışında biri de not alabilir. Ben her zaman not alırım. Başka kimin not aldığı umurumda olmaz çünkü kendim için not alıyorum ve—
Ben Aston:
Ben de bunu söyleyecektim, değil mi? Bir proje yöneticisi olarak—
Patrice Embry:
Benim yaptığım da bu. Kendim için not aldığımı söylerim—
Ben Aston:
Eğer istersen konuşabiliriz—
Patrice Embry:
“Bunları kendim için alıyorum. Kendim için not almakta iyiyim ama proje için de not alabilirim” derim. Bu benim başvurduğum yöntemlerden biridir. Biri “Not alıyor musun?” dediğinde “Evet, kendi notlarımı alıyorum ama proje için not almıyorum” derim. Ya da toplantının başında “Bu toplantı sırasında çok konuşacağım. Bu nedenle, çok konuşmayacak olan şu kişi, bu toplantının notlarını alabilir misin?” derim.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Bu mantıklı. Kimse buna karşı çıkmaz. Mantıklı.
Ben Aston:
Herkes o kişinin iyi not almadığını biliyorsa karşı çıkabilir. Çünkü bence ilginç olan şu: Evet, herkes not alabilir ve almalıdır ama proje yöneticisinin not alırken getirdiği fark, notlarının biraz daha yapılandırılmış olmasıdır.
Patrice Embry:
Daha iyi.
Ben Aston:
Evet, bu mantıklı.
Patrice Embry:
Belki de biraz daha iyidir.
Ben Aston:
Birkaç kez kötü not aldıktan sonra insanlar “Hey Frank, ya da her neyse adın, notların gerçekten berbat. Patrice'le konuşup bunları nasıl düzgün alacağını öğrenmelisin” demeye başlayabilir.
Patrice Embry:
Evet. Notlarda veya başka herhangi bir şeyde, yaptığınız iş liderlik rolünü üstlenmenize ve insanların sizi böyle görmesine katkı sağlamıyorsa, sürekli not almanın, seyahat rezervasyonu yapmanın veya benzeri işleri gerçekleştirmenin bir başkasına “Senden istediğim işi yapmıyorsun, bunu farklı yapmanı istiyorum” deme yeteneğinizi azaltmasını istemezsiniz. Kendinizi, birine ne yapacağını söylemenizin garip olacağı bir konuma getirdiyseniz bu sizin işinizdir. Bu, işinizin doğasında vardır. Kendinizi bu sıradan görevler konumuna koyduysanız ve artık bunu yapamıyorsanız, çok ileri gittiğinizi fark edersiniz.
Ben Aston:
Evet.
Patrice Embry:
Fazla uyumlu davranmışsınızdır. Büyük ölçüt budur. Bir kişinin yanlış bir şey yaptığını söyleyebilir misiniz? Hayır mı? O zaman muhtemelen diğer tarafa fazla fazla geçtiniz.
Ben Aston:
Evet. Bu, bir proje yöneticisi olarak bunu doğru şekilde uygulama yeteneğinizi etkiliyor mu? Patrice, bizimle olduğun için çok teşekkürler. Bugün seni burada ağırlamak harikaydı.
Patrice Embry:
Teşekkürler.
Ben Aston:
DPM uzmanlarımızdan biri olan Patrice, yaklaşan dijital proje yönetimi zirvesinde yer alacak ve orada kısa bir konuşma yapacak. Ayrıca eylülde başlayacak olan kursumuzda da yer alacak. Kursun adı Millstream dijital proje yönetimi. Ne hakkında konuştuğumu bilmiyorsanız ama gerçekten proje yönetimi eğitimi almanız gerektiğini biliyorsanız göz atın. Bu, yedi haftalık yoğun bir kurstur. Etkileşimli video dersleri, ödevleri, grup tartışmalarını ve ayrıca koçluk seçeneğini içerir.
DPM Okulu'na gidip kaydınızı yaptırın. Kurs dolmadan önce birkaç kontenjanımız kaldı. Bu sohbete katkıda bulunmak istiyorsanız bunun gerçekten ilginç bir tartışma olduğunu düşünüyorum. Sınırı nerede çiziyoruz? Proje yöneticileri olarak rollerimiz ile proje idarecileri arasındaki sınırı nasıl çiziyoruz? Yazıya yorum bırakın ve ayrıca thedigitalprojectmanager.com'un kaynaklar bölümüne giderek Slack ekibimize katılın. Orada pek çok ilginç sohbet bulacaksınız. Bir sonraki bölüme kadar bizi dinlediğiniz için teşekkürler.
