İşten Çıkarıldıktan Sonra Kariyerlerini Yeniden İnşa Eden 3 Proje Yöneticisi

Transkripti Okuyun:

Podcast'lerimizin transkripsiyonunu bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman %100 doğru olmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Kelsey Alpaio: Merhaba, ben Kelsey! Kariyeriniz için geçmiş dersleri, gelecekteki trendleri ve bunların ne anlama geldiğini incelediğimiz Digital Project Manager podcastindeki The Retro'ya yeniden hoş geldiniz. Proje yöneticisi olarak işten çıkarılmak çok zor. Mesele yalnızca bir işi kaybetmek değil. Belirsizlikle de ilgili. Bundan sonra ne olacak sorusuyla ilgili. Bunu özgeçmişimde nasıl açıklayacağım? Hemen geri mi dönmeliyim, yoksa bir adım geri mi atmalıyım? Serbest çalışmayı mı denemeliyim? Çözülmesi gereken çok şey var ama bunu tek başınıza yapmak zorunda değilsiniz.

İşte bugün burada olmamızın nedeni bu. İşten çıkarılmış ve kariyerlerini yeniden inşa etmiş üç proje yöneticisinin yer aldığı canlı bir tartışmayı paylaşıyoruz.

Bunlardan biri, kariyerlerinde sıkışmış veya değerlerinin bilinmediğini hisseden kişiler için kariyer karşıtı koç olan Nicolassa Galvez. Hem yapılandırılmış kurumsal ortamlarda hem de amaç odaklı alanlarda çalışmış olan Nicolassa, zorlu ve beklenmedik kariyer geçişlerini gerçekten yaşamanın ne anlama geldiğini samimi üslubuyla anlatıyor.

Bir diğeri, proje yönetiminde 11 yılı aşkın deneyime sahip deneyimli operasyon ve kaynak planlama uzmanı Thako Harris. Müşteri portföyünde Subaru, Noom, GNC ve Comcast gibi tanınmış markalar bulunuyor.

Ayrıca 10 yılı aşkın dijital proje yöneticiliği deneyimi olan Nadaa Baqui de aramızda. Artırılmış gerçeklik, sanal gerçeklik ve yapay zekâ da dâhil olmak üzere gelişmekte olan teknolojiler için geliştirilen son teknoloji mobil ve web uygulamalarına öncülük etti.

Tartışma boyunca işten çıkarılmalarıyla ilgili samimi hikâyelerini, sonrasında ne yaptıklarını, neyin işe yarayıp neyin yaramadığını ve şu anda bu süreçten geçen kişilere yönelik tavsiyelerini paylaştılar. Dolayısıyla ister aktif olarak iş arıyor, ister yeni seçenekleri değerlendiriyor, isterse bundan sonra olacaklara hazırlıklı olmak istiyor olun, dinlemeye devam edin.

Başlarken, burada oldukları ve işten çıkarılma hikâyelerini bizimle paylaşmaya istekli oldukları için tüm panelistlerimize teşekkür etmek istiyorum. Bunlar kişisel konular. Duygusal olabilir ve bunlar hakkında konuşmak büyük cesaret gerektirir. Ancak bu görüşmedeki herkesin bildiğinden emin olduğum gibi, işten çıkarmalar düşündüğümüzden çok daha yaygın. Onlar hakkında ne kadar çok konuşursak, kendimizi o kadar az yalnız hissederiz. Öyleyse başlayalım ve en başa dönelim.

Her panelistimizin işten çıkarılma hikâyesini paylaşmasını umuyorum. Ne oldu? Nereye yerleştiniz ve yeniden “toparlanmanız” ne kadar sürdü?

Nadaa, neden sen başlamıyorsun?

Nadaa Baqui: Teşekkürler, Kelsey. Öncelikle herkese merhaba. Dünyanın farklı yerlerinden herkesi görmek çok güzel.

İlk olarak DPM'nin yıllar boyunca bana çok büyük destek olduğunu söylemek istiyorum. Bugün hikâyemi sizinle paylaşabildiğim için gerçekten çok mutluyum. İşten çıkarılma sürecime gelince, işler bir süredir yavaş ilerliyordu. Projeler gelmiyordu ve ajanstaki geleceğim konusunda biraz endişeliydim ama işten çıkarılacağımı hiç beklemiyordum.

2024 yazıydı. Yeni ve heyecan verici bir projeye yerleştirilmiştim ve bir anda bu haberle karşılaştım. Meğer ajans bir işten çıkarma sürecinden geçiyormuş. Etkilenen ekip üyelerinden biri de bendim. İlk kez işten çıkarılıyordum. Dürüst olmak gerekirse yıkılmıştım.

Ne yapacağımı bilmiyordum. İlk günlerde sürekli e-postalarımı yenilerken, kontrol edecek bir Slack hesabımın olmaması ve toplantılara katılmamam bana çok tuhaf geliyordu. Kendimi boşlukta hissediyordum ve mali durumum için endişeliydim. Bir anne olarak ödemem gereken bir mortgage vardı ve iş piyasasının berbat olduğunu duymuştum.

Gerçekten çok stresliydim. Her şey gerçekten çok ağırdı. Her şeyi sindirmek için zamana ihtiyacım vardı. Ben de bunu yaptım. Kendime zaman ayırdım. Bunu herkese tavsiye ederim. Eğer karşılayabiliyorsanız, lütfen kendinize bu zamanı ayırın. İleride size yardımcı olacağını düşünüyorum. Ben de öyle yaptım.

Kendime zaman ayırdıktan sonra özgeçmişim ve portföyüm üzerinde çalıştım. Hazır hissetmediğim için gerçekten iş başvurusu yapmadım. Sonunda, sonbaharın ilerleyen dönemlerinde Skillshare'de bir pozisyon buldum. Sanırım burada. Sözleşmeli bir pozisyondu. Ekip gerçekten harikaydı ve bu, yeniden kendim gibi hissetmeme çok yardımcı oldu.

Şu anda kendimi daha iyi bir yerde hissediyorum.

Kelsey Alpaio: Evet. Bunu paylaştığın için teşekkürler.

Nicolassa, işten çıkarılma hikâyen hakkında biraz daha bilgi verebilir misin?

Nicolassa Galvez: Aslında iki kez kovuldum ve bir kez de işten çıkarıldım. Bu nedenle proje yönetimi pozisyonundaki kovulma hikâyemi anlatacağım. İşverenim bu görevde zorlandığımı biliyordu. Bunun nedeni, proje yönetiminin teorisini ve sürecini sevmeme rağmen orta kademe yönetiminin farkına vardığı gibi, bunun insanlarla ilgili bir iş olmasıydı.

Proje yönetmekten çok insanları yönetmekle ilgili bir işti ve bende bu beceri seti yoktu. Bu yüzden kovulacağımı bilmiyordum. Bir iş arkadaşıma moral verirken, patronumun beni dinlediğinden haberim yoktu. O da bu konuşmayı kendisine yönelik bir küçümseme olarak algıladı. Bir hafta sonra, sanal bir personel toplantısının ardından beni odasına çağırdı.

Beni işten çıkardı. Arkadaştık, bu nedenle yaklaşık üç saat süren bir konuşma yaptık. Gerçekten çok zordu. Sonrasında gözyaşlarına boğulup partnerimi aradım. Neyse ki maddi olarak bizi destekleyebilecek durumdaydı. Ancak işten çıkarıldığımda yaşadığım acı çok büyüktü. Dairem için çıkış bildirimi vermiştim. Annem tüm eşyalarımı alıp depoya götürdü çünkü hemen tam zamanlı bir işe giremeyeceğimi biliyordum.

Bu yüzden arkadaşlarımın kanepelerinde kalmaya başladım. Sonunda birkaç yıl evsiz kaldım. Ama o kadar acı vericiydi ki iş hayatına geri dönemeyeceğimi biliyordum. Kanepelerde kalmaya başladığımda evsiz kalacağımı bilmiyordum. Yine de işten çıkarılır çıkarılmaz dairem için çıkış bildirimi verecek kadar şunu biliyordum: Bunu karşılayamayacaktım çünkü para kazanmak için ne yapacağımı bilmiyordum ama yaşayacak bir yeri karşılayabilecek tam zamanlı bir işe dönmeyecektim.

Kelsey Alpaio: Evet. Bu hikâyeyi de paylaştığın için teşekkürler.

Thako, işten çıkarılma hikâyen hakkında biraz daha bilgi verebilir misin?

Thako Harris: Öğretmenlikten proje yönetimine geçtim. Sanırım hikâyenin özeti şu: Müşteriyi kaybettik ve başka bir müşteri kazanıp kazanamayacağımızı umuyorduk. Bu arada depoyu temizlemek gibi her türlü idari ve ofis işiyle uğraşıyordum ve bu tuhaftı. Sanırım bir şeylerin yaklaşmakta olduğundan şüphelenmiştim.

Sonra patronum, konu başlığı olmayan kısa bir 15 dakikalık toplantı planladı. O zaman bunun bir durum işareti olduğunu bilmiyordum. Bana haberi verdi ve ben de garip bir şekilde onu teselli etmeye başladım çünkü üzgündü. Ben ise işsiz kalacaktım. Öğretmenlik çok istikrarlıydı ve öğretmenlik yapmayı gerçekten seviyordum.

Sadece maaşı çok iyi değildi. “Aman Tanrım, büyük bir hata yaptım,” diye düşündüm. Sonrasında içki içmeye gitmek istediler ama ben “Umarım şimdi oturup içki içmeyeceğiz. Ne yapacağımı bilmiyorum,” diye düşündüm. Neyse ki bisiklet kullanıyorum; sahilde koşmak, müzik dinlemek ve karanlık tünellerde araba sürmek gibi şeyler yaparak kafamı toparlayabiliyordum.

Bilmiyorum, buna benzer şeyler işte. Sonunda reklam dünyasında bağlantılar kurmuştum ve insanlar çok yardımseverdi. Tasarımcıları, metin yazarlarını ve “Kulaklarımı açık tutacağım, bir şey duyarsam haber veririm,” diyen birçok kişiyi tanıyordum. Tasarımcı bir arkadaşım özgeçmişimi gerçekten havalı bir şekilde yeniden tasarladı.

Bunu çok sevdim ve bir şekilde bir yetenek ajansıyla işe yaradı. Bu sayede başka bir pozisyon buldum. Ancak sözleşmemin süresi dolmak üzereyken bunun da işten çıkarılmama yol açan bir etken olduğunu düşünüyorum çünkü sözleşmeyi kapatmak ve tam zamanlı çalışan olmam için gereken ücret yapısını karşılamak istemediler.

Sonra yine kendimi şunu düşünürken buldum: “Reklam ajanslarındaki hayat her yıl veya iki yılda bir, sonbaharda, 4. çeyrek performansının üst düzey yöneticilerin primleri için raporlanması gerektiğinde böyle mi? Bir seviyeye ulaşana kadar işten çıkarılacak mıyım?” O zamanlar düşüncem buydu.

Ama Minneapolis ajans dünyasında ve bisiklet sayesinde yine birçok bağlantım vardı. Bir kreatif direktörü tanıyordum; eşi de yetenek yerleştirme uzmanıydı. Yanlış hatırlamıyorsam benden ücret almadı, beni bir CEO'ya tavsiye etti ve orada işe girdim. Sonunda o yerde neredeyse yedi yıl kaldım.

O sırada her defasında “İlkinde yeni bir şey bulmam üç ay sürdü,” diye düşünüyordum. İkincisinde ise şanslıydım ve bir ay içinde başka bir pozisyon bulabildim. Ama o dönemler karanlık. Sürekli yenilemekten ve bakınmaktan söz ettiğiniz gibi, bu bir kumar gibi hissettiriyor.

Dijital dünyaya giriyor, bu şeyleri gönderiyorsunuz ve bunların bir yere ulaşıp ulaşmayacağı ya da size bir şey geri getirip getirmeyeceği hakkında hiçbir fikriniz olmuyor. Balık tutmak gibi geliyor. Çalışırken kurduğunuz gerçek bağlantılar ve kulaktan kulağa iletişimle aynı şekilde işlemiyor.

Kelsey Alpaio: Görünüşe göre ağ kurmak, o ilk pozisyonu elde etmenin önemli bir parçası olmuş.

Nadaa, işten çıkarıldıktan kısa süre sonra sözleşmeli bir pozisyon bulduğundan biraz bahsettin. Bu pozisyonu elde etmende sana en çok yardımcı olan stratejilerden biraz daha bahsedebilir misin? Mülakatlarda işten çıkarılmandan söz ettin mi? Bu süreç senin için nasıl ilerledi?

Nadaa Baqui: Hazır hissettiğimde yaptığım ilk şeylerden biri işten çıkarılmam hakkında insanlarla konuşmak oldu.

İlk başta tereddüt ettim. Paylaşmak uygunsa biraz utanmıştım. Ama sonra ağıma güvenmem gerektiğini çabucak fark ettim. Thako'nun söylediği gibi, arkadaşlarımla bunun hakkında konuştum. Açıkçası LinkedIn'de çok zaman geçirdim. Söylediğim gibi, insanları durdurup gönderilerini okuyordum. Daha önce birlikte çalıştığım birinin paylaşımı sayesinde mevcut görevimi buldum.

Yine söylüyorum, ağınıza ulaşmanın önemini yeterince vurgulayamam. Bu son derece yararlı bir kaynak. Çok fazla özgeçmiş gönderdim ama hiç yanıt alamadım. Yanıt aldığımda da genellikle “Sizinle ilgileniyoruz ama Almanca, İtalyanca, Fransızca ve İngilizce biliyor musunuz?” şeklinde oluyordu.

Ben de “Ben Google Çeviri değilim,” diye düşünüyordum. Çok fazla beklenti varmış gibi hissettim. Bu yüzden ağınızın ve LinkedIn'inizin burada gerçekten dostunuz olduğunu düşünüyorum.

Kelsey Alpaio: Bu gerçekten yararlı bir tavsiye.

Nicolassa, sana da bir şey sormak istiyorum çünkü proje yönetimi dünyasından çıktığını ve artık biraz farklı bir şey yaptığını biliyorum. Hibe yöneticisi ve koç olarak çalışıyorsun. Başka bir proje yöneticisi rolünü neden istemediğine dair biraz daha bilgi verebilir misin? Ne yapmak istediğini nasıl anladın ve bunu anladıktan sonra nasıl ilerledin?

Nicolassa Galvez: Proje yönetimini resmî olarak yapıyordum çünkü onu çok seviyordum.

Her zaman görevimin bir parçasıydı. Ancak bunun insanlarla ne kadar ilgili olduğunu fark etmeye başladım. En iyi sistemleri kurabilir, en iyi görevleri oluşturabilirdim ama projeleri veren liderle yukarı doğru iletişim kuramazsam, iş arkadaşlarımı yönetmek bir yana, bu yeterli değildi.

Asıl mesele yukarı doğru yönetimdi. Bu rolden ayrılmam gerektiğini kendime itiraf etmek zorunda kaldım çünkü Proje Yöneticilerini başarılı kılan insan becerilerini öğrenmeye istekli değildim. Kovulduğum son yerde bunu biliyorlardı. Onlarla çalışırken koçluk sertifikası almaya başlamıştım.

Kovulduğumda becerilere dayalı özgeçmişimi kullandım. Bu özgeçmiş kronolojik özgeçmişime bağlantı veriyordu çünkü özgeçmişimi güncelleyebilen biri değilim. Ayrıca bir tasarımcı arkadaşım tasarlamıştı ve çok güzeldi. Birçok kişi becerilere dayalı özgeçmişi kabul etti ve kolayca güncelleyebildiğim LinkedIn sayfama gitmeye istekli oldu. Orada kronolojik geçmiş ve altındaki beceriler yer alıyordu.

Hibe yazarlığına geri döndüm. Bu genellikle daha sessiz ve izole bir rol. Benim de sessizliğe, özerkliğe ve yalnızlığa ihtiyacım vardı. Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar sektörü oldukça sıkı ilişkiler içinde olduğu için iş istediğim kadar özerk olmadı. Ancak bu kararın üzerinde düşünmek önemliydi: Kovulduğum için değil, bu rol bana uygun muydu?

Kelsey Alpaio: Evet, bu mantıklı. Tasarımcı bir arkadaş edinmenin yapılacaklar listesinde kesinlikle yer alması gerektiği anlaşılıyor.

Nicolassa Galvez: Kısa bir tavsiye vereyim: Yoğun iş başvurusu sürecine hazır hissetmiyorsanız, mevcut hibe yazarlığı işim özgeçmişimi tek bir düğmeye basarak gönderdiğim bir başvuruydu; ön yazı bile yoktu. Tasarımcı arkadaşımın hazırladığı özgeçmiş öne çıktı. İş aramaktan çok yorulduğunuzda tek tıklamayla başvuru özelliği hayat kurtarıyor ve en azından bir kez işe yarıyor. İhtiyacınız olan da bir kez işe yaraması.

Kelsey Alpaio: Harika bir tavsiye. Bu da beni yeniden inşa süreciyle ilgili bir sonraki soruma getiriyor. Bu süreç, Nadaa'nın bahsettiği gibi, birbiri ardına gelen retler ve aksiliklerle dolu. Bu süreç boyunca özgüveninizi korumak için ne gibi tavsiyeleriniz var? Thako, soruyu önce sana yönelteyim.

Thako Harris: Bunu paylaşmak biraz utandırıcı ama spor salonu tekno müziği ya da çok sert, ağır kaldırma tarzı müzikler dinlemeyi seviyorum. Sonra bisiklete biniyorum ve genellikle kendimi daha iyi ve enerjik hissediyorum. Hayaletlenme ağır geliyor. Eskiden en azından yanıt alırdınız.

Şimdi otomatik bir yanıt geliyor: “Gerekirse sizinle iletişime geçeceğiz,” deniyor ve sonra hiçbir şey olmuyor. Bu insanı çabucak tüketiyor. Ama ağ kurma konusuna dönersek, LinkedIn'de üçüncü, dördüncü ve beşinci derece bağlantılar var.

O kişiyi bulup sizin için yolu biraz açmasını sağlayabilirseniz bu çok faydalı oluyor. LinkedIn'i işe alım yapmak için kullanmaya çalıştım ve o kadar çok şey vardı ki bunaldım, kullanamadım. Ama biri “Birini tanıyorum,” dediğinde “Tanrı'ya şükür,” diyorum. Aradaki fark gece ile gündüz kadar büyük.

Tanıdıkları biri var, biriyle konuşmuşlar; gerçek bir insan söz konusu. O kişiyi tanıyorum. Bu yüzden çok büyük fark yaratıyor. Nadaa, senin de söylediğin gibi insanlarla konuşun ve LinkedIn üzerinden yavaş yavaş bir ilişki kurmaya çalışın. Hemen “Özgeçmişimi paylaşır mısın?” diye başlamayın.

Biraz daha diplomatik olmanız, biraz zaman ayırmanız ve bu şekilde ilerlemeniz gerekir.

Kelsey Alpaio: Evet, kesinlikle.

Nadaa, retlerin ve hayırların üstesinden gelmek için ne gibi tavsiyelerin var?

Nadaa Baqui: Yalan söylemeyeceğim, bana sürekli “Evet, bunu başarabilirsin,” diyecek kendi amigo takımımın olmasına ihtiyacım varmış gibi hissettim.

Elbette kendinizi çok kötü hissettiğiniz zamanlar oluyor. Yanıt alamıyorsunuz ya da çok sınırlı yanıt geliyor ve gerçekten motivasyonunuz düşüyor. Zaten bir işiniz varken başka bir işe başvurmak farklı. Çünkü sizi meşgul eden şeyler oluyor.

Ama düzenli işiniz olmadığında durum zor. Bu nedenle ailenize ve arkadaşlarınıza güvenmenin önemli olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca iyi bir iş geçmişiniz olduğunu hatırlamaya çalışın.

Tek bir ret sizi tanımlamaz. Bunu zaman zaman unutuyordum ama kendime sürekli şunu hatırlatıyordum: Yılların deneyimine sahipsin, iyi bir iş geçmişin var ve bunu başarabilirsin. Tutarlı ve dirençli olun, her gün ortaya çıkmaya devam edin.

Sonunda bir şeylerin yerine oturacağını düşünüyorum.

Thako Harris: Hiçbir ret sayısı sizi tanımlamaz.

Kelsey Alpaio: Kesinlikle.

İşten çıkarmaların hem kariyerinizde hem de hayatınızda yarattığı istikrarsızlıktan da biraz söz etmek istiyorum. İşten çıkarılma süreci son derece sarsıcı olabilir ve hikâyelerinizin hepsinde bunun izlerini duydum.

Bu istikrar duygusunu yeniden kazanmanıza yardımcı olmak için neler yaptığınızı ya da bu belirsizlik hissinin gerçekten ortadan kalkıp kalkmadığını merak ediyorum.

Nicolassa Galvez: Hayır, bence hiçbir zaman tamamen ortadan kalkmıyor. İlk kez 2012'de kovuldum. Bu bir kişilik meselesiydi, beceri meselesi değildi. Yanlış bir şey yapmış değildim. Bu yüzden hâlâ kişiliğimi sevmeyi ve bunun benim için zorlu bir iş ortamı yaratabileceğini anlamayı öğreniyorum.

Bu kalp kırıklığı çok kişisel hissettiriyor çünkü gerçekten kişisel. Toplumda çok aktifim ve iyi bir itibarım var. Bu nedenle çoğu zaman itibarım, sonuçlarım veya inşa ettiğim şeyler sayesinde ağım aracılığıyla işe alınıyorum. Ancak benimle günlük olarak çalışmak; gözlemci, meraklı ve sorun çözücü biri olmam, farklı bir durum.

İnsanlar onlar için yapabileceklerimi istiyor ama olduğum kişiyi istemiyorlar. Bunu kabul etmek hâlâ çok zor ve kendime sürekli hatırlatmam gerekiyor. Özellikle kadınlara, değerimizin kim olduğumuzda değil, yaptıklarımızda olduğu öğretiliyor. Herkes değer duygusuyla mücadele ediyor. Üzgünüm ama söylemeliyim ki zamanla daha iyi oluyor, ancak tamamen ortadan kalkmıyor.

Hâlâ zorlayıcı.

Kelsey Alpaio: Kesinlikle.

Thako, bunun hakkında biraz konuştuğumuzu biliyorum. Şimdi bir miktar serbest proje yöneticiliği yapıyorsun. Bunun da kendine özgü istikrarsızlık ve belirsizlik unsurları var. Bu konuda biraz konuşabilir misin?

Thako Harris: Kendim için bir program oluşturmaya çalışıyorum. Her gün aynı olan ve uyguladığım bir rutin kuruyorum. Farklı şeyleri sınırlıyorum çünkü LinkedIn'de sürekli dönüp durabilir, şunu bunu kovalamaya devam edebilir ve hâlâ kendiniz için bir şeyler yapmanız gerektiğini unutabilirsiniz. Sağlığınızı korumanız, hayatınızı sürdürmeniz gerekiyor.

Bunun bir miktar destek sağladığını hissediyorum. Ne yaptığımı bilmiyorsam bile en azından kurduğum yapılar hayatımda üretken olan şeyleri yapmaya devam etmemi sağlıyor. Uyan, bunu yap, sonra şunu yap, yemek ye, sonra bunu yap, kontrol et, yürüyüşe çık, geri dön ve biraz daha kontrol et, sonra başka bir şey yap ve tekrar kontrol et.

Yoğun bir şekilde odaklanmak için kısa zaman dilimleri ayırıyor, sonra başka bir şeye geçiyor ve yeniden aynı şeyi yapıyorsunuz. Bunun, yanıtlar gelmese bile üretken olduğumu hissetmemi sağladığını düşünüyorum. Sonra yürüyüşe çıkıyorsunuz ve güneşin parladığını görüyorsunuz.

İşiniz olsun ya da olmasın hayatı güzel kılan küçük şeyler var. Bu nedenle bunların farkında olmaya çalışın. Sanırım devam etmenizi sağlayan asıl şey minnettarlık. İnsanlar “Daha iyi şeylere yer açacak,” dediğinde, siz de “Bunu söylemeniz kolay çünkü bir işiniz var,” diye düşünüyorsunuz.

Bu bazı açılardan doğru ama insanların söylediği klişe sözlerden biri gibi geliyor. İş bulana kadar bununla mücadele ediyorsunuz. Sonradan bakınca harika görünüyor ama o sonradan bakış açısı henüz gelmediyse “Neden bahsediyorsun?” diyorsunuz.

Bu yüzden rutinlerin bana yardımcı olduğunu düşünüyorum.

Kelsey Alpaio: Kesinlikle. Ne yazık ki süremiz doldu. Zaman gerçekten çok hızlı geçti. Bugün zamanınızı ayırıp hikâyelerinizi paylaştığınız için tüm panelistlerimize tekrar teşekkür etmek istiyorum.

Bugünkü Retro'nun sonuna geldik. Bir bölümü asla kaçırmamak için programı takip etmeyi unutmayın. Sohbeti, bunu gerçekten anlayan binden fazla proje yönetimi uzmanından oluşan bir grupla sürdürmek isterseniz thedpm.com/membership adresinden bize katılın. Dinlediğiniz için teşekkürler.