Gel ve bana çirkin şeyleri (anonim olarak) anlat
Siz söylemediğiniz sürece bizim de anlatmayacağımıza söz veriyoruz. Bize en çılgın, en saçma ve en rahatsız edici sorularınızı sorun. Arkanızdayız.
Buna Göz Atın: Dijital Dönüşümünüzün Durmak Üzere Olduğunu Gösteren Uyarı İşaretleri
Transkripti Okuyun:
Podcast bölümlerimizin transkripsiyonunu bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.
Ben Aston:
Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Ben Ben Aston ve bu, Dijital Proje Yöneticisi Podcast'i. Bugün yeni en iyi arkadaşım Robyn Reynolds ile birlikteyim. Bugün harika yeni DPM projemiz Dear DPM hakkında konuşacağız.
Robyn Reynolds:
Merhaba arkadaşlar. Burada olduğum için çok heyecanlıyım. Beni davet ettiğin için teşekkürler Ben. Seni seviyorum. Yeni en iyi arkadaşlar.
Ben Aston:
(güler) Arkadaşlığımız gelişti. Ama bundan birazdan bahsedeceğiz. Robyn, önce senden söz edelim. Dijital proje yöneticisi hakkında daha önce bir makale yazmadın. İlk yazını yayımlamak üzereyiz. Ama bu yeni proje üzerinde çalışıyorsun. Bundan birazdan bahsedeceğiz. Bize biraz kendinden söz eder misin? Pasifik Kuzeybatısı'ndasın, değil mi?
Robyn Reynolds:
Evet. Portland, Oregon'da yaşıyorum. Daha doğrusu, Mount Hood Ulusal Ormanı'nın hemen dışında, şehrin biraz dışında yaşıyorum. Yani tam anlamıyla bir Pasifik Kuzeybatısı klişesi ortamında yaşıyorum. Penceremin hemen dışında dev sedir ağaçları ve coşkulu bir buzul deresi var. Oldukça güzel, bunu seviyorum.
Ben Aston:
Şu anda yağmur yağıyor mu?
Robyn Reynolds:
Güneşli, gökyüzü masmavi.
Ben Aston:
İnanılmaz. Bende de öyle. Ama dürüst olmak gerekirse genellikle yağmur yağıyor.
Robyn Reynolds:
Şu anda güneşle ne yapacağımı bilmiyorum. Tuhaf.
Ben Aston:
Bugün daha erken saatlerde güneşe çıktım ve hava gerçekten sıcak geldi. Yılın bu dönemi için ferahlatıcı bir değişiklikti. Bize biraz bundan söz et; sanki hiçbir yerin ortasında yaşıyor gibisin. Bir uzaktan proje yöneticisi olarak.
Robyn Reynolds:
Evet, kesinlikle. Şu anda Dream 10 adlı bir şirkette kıdemli proje yöneticisiyim. Küçük bir tasarım stüdyosuyuz ve büyük ölçüde ürün tasarımı ile kullanıcı deneyimine odaklanıyoruz. Çok eğlenceli.
Ben Aston:
Onlarla çalışmaya nasıl başladın? Özellikle uzaktan çalışan proje yöneticilerinin işi nasıl aldığını merak ediyorum. Bu nasıl oluyor?
Robyn Reynolds:
Baştan başlayalım. Üniversiteden mezun olursun. Üniversitenin sonuna geldiğimde reklamcılık alanına girmek istediğimi biliyordum. Ne yazık ki o sırada erkek arkadaşım olan eşim, memleketim Alaska'da harika bir iş buldu. Bu yüzden oraya geri taşınmak zorunda kaldık. Memleketime dönmek zordu. Ama geleneksel bir ajans için çalışmaya başladım. O sırada 14-4 adlı bir tedarikçiyle bir web sitesi projesinde çalışıyorduk. Oradaki kızın adı Amanda'ydı ve yapımcıydı. Onun yaptığı işi yapmak istedim.
Ben Aston:
Onun olmak istedin.
Robyn Reynolds:
Ona hayrandım. Bu yüzden Alaska'dan ayrılıp eğitim gördüğüm Portland'a geri döndüm ve orada birkaç farklı şirkette çalıştım. Aslında mevcut pozisyonumu aldığım için digitalprojectmanager.com'a teşekkür etmem gerekiyor. İş ilanını burada gördüm. “Evet, kraliçe, başvuruyorum. Harika görünüyor,” dedim. Bugün buradayız.
Ben Aston:
Vay canına. İş ilanları bölümüyle ilgili duyduğum ilk başarı hikâyesi bu.
Robyn Reynolds:
Evet, çalışmalarımızın büyük bölümünün gelecekte uzaktan çalışmaya yöneleceğine gerçekten inanıyorum. Benim için uzaktan ekipler kurmanın, ekipleri güçlendirmenin ve bir kuruluşu uzaktan daha iyi yönetmenin yollarını bulmanın zorluğunu üstlenmek istedim.
Ben Aston:
Peki Dream 10 ne kadar büyük?
Robyn Reynolds:
Hâlâ oldukça küçüğüz. Yaklaşık dört kişiyiz; sonra proje ihtiyaçlarına göre büyüyoruz. Eğlenceli olan şu ki birçok uluslararası serbest çalışanla da çalışıyorum. Bu nedenle farklı saat dilimlerine bağlı olarak sabah çok erken çevrim içi olabilir veya gece geç saatlerde kontrol yapabilirim.
Ben Aston:
Peki sahip olduğunuz müşteriler açısından, herkes nerede? Büyük bir ajans işletiyormuş gibi yapan biri bir ofiste mi duruyor?
Robyn Reynolds:
Uzaktan çalıştığımızı açıkça belirtiyoruz. Farklı olan şu: Artık iş için seyahat etmiyorum. Daha önce Struck'tayken müşterileri ziyaret etmek için sürekli Salt Lake veya Los Angeles'a gidiyordum. Şimdi ise Zoom Room üzerinden çok sayıda web konferansı toplantısı yapıyoruz. Proje takvimlerini çok hızlı biçimde hazırladığımızı gördüm. Ayrıca Zoom Room aracılığıyla müşterilerimizi katılmaya teşvik etme ve sunum yapma konusunda gerçekten iyiyiz. Buna bayılıyorum.
Ben Aston:
Harika. Müşterilerinizle tipik olarak etkileşim kurma biçiminiz, herkesin uzaktan çalışması mı?
Robyn Reynolds:
Evet.
Ben Aston:
Kimse yüz yüze müşteri toplantılarına gitmiyor mu?
Robyn Reynolds:
Henüz hayır. Bunu gerçekten sahipleniyoruz. Bunun bir sorun olmadığını düşünüyorum. Kameranız açıkken oldukça savunmasız ve herkes tarafından görünür oluyorsunuz. Evimi gösteriyorum; arkamda ne olduğunu, bazen çocuğumu görebilirsiniz. Bu yüzden hâlâ çok samimi olduğunu düşünüyorum.
Ben Aston:
Harika. İş dışında seni meşgul eden neler var? Sana sormak istediğim bir şey var. Daha önce LinkedIn'de seni araştırıyordum.
Robyn Reynolds:
Harika.
Ben Aston:
Sons of Norway Anchorage'ın tanıtım direktörü olduğunu gördüm.
Robyn Reynolds:
Bunu değiştirmem gerekiyor. Hayır, babam Norveçli. Kültürel gelenekler açısından oldukça güçlü bir Norveç geçmişinden geliyorum. Babam oradaki Norveçlilerden oluşan bir locayı yönetiyordu. Bir araya geliyor, dil dersleri yapıyor ve Norveç yemekleri yiyorlardı. Bu, e-posta ve web sitesi yayımlama gibi konulardaki becerilerimi geliştirmeme yardımcı oldu. Ama artık bu görevi yapmıyorum.
Ben Aston:
Bunu güncellemen gerekiyor.
Robyn Reynolds:
Evet. Yakalandım.
Ben Aston:
LinkedIn'de bunu yaklaşık on yıldır yapıyormuşsun.
Robyn Reynolds:
Çok deneyimliyim, evet.
Ben Aston:
Etkilendim. Gerçekten etkilendim. Peki artık Anchorage'da Sons of Norway ile çalışmıyorsan başka neler yapıyorsun?
Robyn Reynolds:
Yakın zamanda 30 yaşıma girdim. Nedenini bilmiyorum ama boş zamanlarımda kendimi çok daha fazla rahatsız edici durumlara sokmaya çalışıyorum. Örneğin bu podcast'i yapmak gibi. Ayrıca evime bir kamp çadırı kurup geçen yaz Airbnb'de yayımladım ve bu çok eğlenceliydi.
Ben Aston:
Güzel.
Robyn Reynolds:
Bunun gibi tuhaf ve rahatsız edici şeyler yapmadığım zamanlarda Pasifik Kuzeybatısı'nda çok sayıda butik bira içiyorum. Arkadaşlarımla görüşmeyi seviyorum ve elbette hepimiz gibi Netflix'te arka arkaya diziler izliyorum.
Ben Aston:
Özellikle ağaçlarının ve derenin yanında, hiçbir yerin ortasında yaşıyor gibisin.
Robyn Reynolds:
Hayır.
Ben Aston:
Çadırı arka bahçene kurup dünyayı, yani Airbnb dünyasını, kamp konaklaması fikrine ikna etmişsin. Peki kendini rahatsız etmek için başka neler yaptın?
Robyn Reynolds:
Kendimi rahatsız etmek ve sınamak için yaptığım başka bir şey Oregon'un en yüksek dağı Mount Hood'a tırmanmaktı. Evimden arabayla yaklaşık 30 dakika uzaklıkta. Yaklaşık iki yıl boyunca her gün Portland'dan dönerken ona bakıyordum. Sonunda “Tamam, senin peşinden geliyorum,” dedim. Antrenman yürüyüşleri yaptım. Arkadaşım Linda ile birlikte tırmandık. Muhtemelen yaptığım en zor ama aynı zamanda en heyecan verici şeylerden biriydi.
Ben Aston:
Bu harika. Google'da arıyordum, bu yüzden bir dakikalığına seni görmezden geldim. Yaklaşık üç bin beş yüz metre. İlgilenenler için en son 1907'de patlamış.
Robyn Reynolds:
Hâlâ aktif. Bu yüzden.
Ben Aston:
Dumanlı mıydı?
Robyn Reynolds:
Hayır, çevrede kükürt kokusu alabiliyorsun. Asıl korkutucu olan, bunu mevsimin oldukça erken döneminde yapmamız ve çok kar yağmış olmasıydı. O gün orada biri hayatını kaybetti; bu çok ama çok üzücü. Bu yüzden herkes tırmanırken dikkatli olsun.
Ben Aston:
Dikkatli olun. Üzerinde kar bulunan gerçek dağlardan biri. Büyük bir olay. Peki Dear DPM hakkında konuşalım. Üç ay önce, aslında ne yazık ki çok uzun zaman önce, Robyn ve ben proje yöneticileri olarak bunu düzgün yapmak istedik. Bu nedenle çok fazla planlama yaptık. Robyn bana tamamen beklenmedik bir anda mesaj atıp dijital proje yöneticileri için anonim bir tavsiye köşesi yapmamız gerektiğini söyledi. Üç ay sonra işte buradayız. Bu tamamen senin fikrindi. Ben sadece senin peşinden geliyorum. Henüz bakmayanlar için Dear DPM nedir?
Robyn Reynolds:
Öncelikle bu fikre açık olduğun için teşekkürler Ben. Sana tamamen rastgele yazdım. Birçok farklı tavsiye köşesini ve podcast'i çok seviyorum. Savage Love'dan Dear Sugar'a, hatta klasik Dear Abby'ye kadar. Başkalarının sorunlarını öğrenmek, onlarla empati kurmak ve kendi hayatımızla ilişkilendirmek konusunda özel ve güzel bir şey olduğunu düşünüyorum. Sektörümüzde DPM'ler olarak inanılmaz derecede zorlu bir roldeyiz. Sürekli başkalarının sorunlarıyla ilgileniyoruz ve kendi sorunlarımıza her zaman odaklanamıyoruz. Uyum sağlıyor, kolaylaştırıyor, gönderiyor, düzenliyor ve kapsam belirliyoruz; ancak bazen topluluğumuzdaki diğer insanlara karşı açık olmamız ve bu zayıflığı veya korkuyu iç ekibe ya da müşteriye göstermeden danışmamız gereken zorluklarla karşılaşıyoruz.
Bu nedenle üçüncü taraf tavsiyesi sunabileceğimiz, başkasına yardım edip yeni bir bakış açısı sağlayabileceğimiz bir topluluk oluşturmak istedim.
Ben Aston:
Harika. İnsanların bize sorabileceği bazı örnek sorular yayımladık. Konsepti açıklamak için thedigitalprojectmanager.com'da yeni bir sayfamız var. Topluluk bölümüne gidersen Dear DPM'i bulabilirsin. Sayfada bir form var. Soru göndermek için yapman gereken tek şey formu doldurmak; fikrimiz soruyu anonim olarak gönderebilmen. Diğer forum ve ortamlarda soruyu sonsuza kadar senin sorduğunu gösteren bir kayıt olurken burada anonim kalıyorsun. Robyn ve ben sorunu alıp Dear DPM sorularını yanıtlıyoruz. Örneğin yeni bir işe başlayıp büyük bir hata yaptığını mı fark ettin? Seni çileden çıkaran yaratıcı bir dâhiyle mi çalışıyorsun? Yoksa Slack bildirimlerinin sürekli sesinden panik atak mı geçiriyorsun? Bunların hepsi Robyn'in örnek sorularıydı. Peki Robyn, bunların hepsi senin yaşadığın şeyler mi?
Robyn Reynolds:
Bunlar oldukça evrensel DPM sorunları, değil mi? Geçmişte “Bu benim de başıma geldi,” dediğin bir zamanı hatırlayabilirsin. Ancak senaryo tartışmalı.
Ben Aston:
Evet, bunun hakkında konuşmak zor. Ama başlayalım. Yeni bir işe başlayıp büyük bir hata yaptığını fark etmekten söz edelim. Dürüst olmak gerekirse yeni bir işe başladığım hemen her seferde böyle hissettim. Yeni bir yere başlarsın; eski işinde güvendiğin her şey bir anda geride kalır. Yeni sistemler, yeni süreçler ve yeni insanlarla karşılaşırsın. “Bundan nefret ediyorum, bu berbat,” dersin.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle.
Ben Aston:
Sen de benzer bir deneyim yaşadın mı?
Robyn Reynolds:
Kesinlikle. Yeni bir işte bunu yaşamıyorsan henüz gerçekten başlamamışsın gibi geliyor. Bunun tamamen insani bir süreç olduğunu düşünüyorum.
Ben Aston:
Bir ajansta işe başladığım zamanı hatırlıyorum. Büyük bir hata yaptığını hissettiğin en kötü iş türlerinden biriydi. Hesap yönetiminden yeni bir role geçmiştim. Görüşme sürecinde ne yaptığım konusunda tamamen dürüsttüm. Hesap yöneticisiydim; geleneksel bir reklam ajansında hesap yöneticiliğine yükselmiştim. DARE adlı bir ajansla görüştüm. Bana rolün yapımcı olarak adlandırıldığını ve şimdiye kadar yaptığımla hemen hemen aynı olduğunu söylediler. “Harika, kulağa ilginç geliyor,” dedim. İş unvanım hesap yöneticisinden yapımcıya dönüştü.
İşimin ilk gününde bana bir proje verildi ve bir tahmin, proje paneli ve iş bildirimi hazırlamamız gerektiği söylendi. “Bununla birlikte çalışmam gereken bir proje yöneticisi var mı?” diye sordum. “Hayır, bunu sen yapacaksın,” dediler. İşte o noktada daha önce hiç proje planı oluşturmadığımı fark ettim. Hiç tahmin hazırlamamış, hiç iş bildirimi yazmamıştım. Her zaman bir proje yöneticisiyle çalışmıştım; bunları benim için onlar yapardı. Ben yalnızca müşteriye satardım. O gün “Aman Tanrım, bu gerçekten kötü bir fikirdi. Ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok,” dedim.
Robyn Reynolds:
Aman Tanrım.
Ben Aston:
Neyse ki DARE'deki bazı harika insanlar bana yardımcı oldu. Çok destekleyiciydiler. Ne kadar az şey bildiğimi tamamen belli etmedim ama proje planı oluşturmak için Microsoft Project'in nasıl kullanılacağına dair YouTube videolarını gizlice izlemek zorunda kaldım. Günün sonunda “Tamam, bunu çözdüm,” dedim.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle katılıyorum. Bazen yapana kadar biliyormuş gibi davranman gerekir, değil mi?
Ben Aston:
Evet.
Robyn Reynolds:
Bu durumda alçakgönüllü kalmalısın ama “Tamam, bunu çözeceğim,” demelisin. Dijital proje yöneticileri olarak hepimizin kökünde sorunları çözmeye çalışma becerisi var. Beceriler öğretilebilir. Artık Microsoft Project'in ustasısın.
Ben Aston:
Bence bu çok doğru. Dijital proje yönetiminin eğlenceli yanı sürekli gelişmesi ve her zaman yeni bir şey olması. Üzerinde çalıştığımız projeler sürekli değişiyor. Beş yıl önce çalıştığımız şeylerin aynısı üzerinde çalışmıyoruz. Eskiden Saxton Banner kampanyaları ve Flash kampanyası mikro siteleri yapıyordum. Müşteri bunlara bir aylık kampanya için yarım milyon sterlin harcardı. Artık böyle şeyler yapmıyoruz. Ancak sanal gerçeklikle çalışmak veya sanal gerçeklik senaryosunda kullanıcı deneyimi oluşturmak gibi farklı zorluklarımız var. Bunlar “Bir dakika, bunu çözmem gerekiyor,” dediğim şeyler. İlk kez yaptığın her şeyde bir süreç oluşturup sonra onu geliştirmen gerekir. Birilerinin bir plan hazırlayıp bu planın uygulanabilir olup olmadığını görmesi gerekir; yoksa ne yaptığını bilmeyen bir grup insanın olur.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle. Bazen “derme çatma” ifadesini kullanmayı seviyorum. Olumsuz bir çağrışımı var ama bazen kimse sonuca nasıl ulaşacağını bilmiyor. Denemeye devam edip birkaç şeyi ayarlayarak oraya ulaşmamız gerekiyor.
Ben Aston:
Peki seni çileden çıkaran yaratıcı dâhinden söz eder misin?
Robyn Reynolds:
Birkaç tane oldu. Eminim senin de olmuştur. Toplantılardan fırtına gibi çıkmalar, insanlara ulaşmak için çok özel yollar bulmak zorunda kalmalar yaşadım.
Ben Aston:
Barda saklanan yaratıcı direktöre ulaşmak için ne yapmak zorunda kaldığını anlatır mısın?
Robyn Reynolds:
Bu gerçekten oldu. Yerel barda benim binamdaydı.
Ben Aston:
Güzel.
Robyn Reynolds:
Bir toplantı için “Falanca nerede?” diye sorar, aşağı inip onu getirirdim. Bazen onu yönetime şikâyet ederdim. Bir keresinde retrospektifi içme oyunu olarak düzenledim ve herkes toplantıma geldi.
Ben Aston:
Onların dilinden konuşmuşsun.
Robyn Reynolds:
Uzaktan çalışmanın güzel yanı artık insanlara öğle yemeği almak zorunda olmamam. Masraf raporlarını incelemek zorunda değilim. Bu yüzden kendimi oldukça özgür hissediyorum.
Ben Aston:
Peki DPM olmaktan ve artık kıdemli proje yöneticisi olarak çalışmaktan söz eder misin? Aldığın destek ve kariyerinde ilerlerken başa çıkma biçimin nasıldı?
Robyn Reynolds:
Kendimi inanılmaz şanslı hissediyorum. Proje yöneticileri, yapımcılar ve hesap yöneticilerinden oluşan çok güçlü bir arkadaş grubum var. Bazıları kıdemsiz yapımcılarımdı ve kariyerlerinde ilerlediler. Bazıları ise her zaman yöneticim oldu ve onları çok seviyorum. Ben her zaman bu ilişkilere güvenerek, bakış açısı kazanarak ve deneyimlerini dinleyerek başa çıktım. Tamamen tarafsız bir bakış açısına sahip olmak da çok önemli. Bazen bir şeyleri başkalarıyla konuşarak düşünüyorum. Bu nedenle hepinize bunu yapabileceğiniz bir yol sunmak istiyorum. Belki banyoda ağlamak yerine size destek olacak bir kulak verebilir veya dijital bir sırt sıvazlaması yapabilirim. Gidecek kimseniz yoksa ya da aldığınız yanıtı beğenmediyseniz, o işi yazmanıza yardım ederim. Peki Ben, sen nasıl başa çıkıyorsun?
Ben Aston:
Genellikle banyoda ağlarım.
Robyn Reynolds:
Evet.
Ben Aston:
İnsanlarla konuşmanın her zaman çok yardımcı olduğunu düşünüyorum. Kariyerim boyunca ben de şanslıydım. Birlikte çalıştığım hesap yöneticisiyle veya ekibimdeki diğer insanlarla konuşabiliyordum. Ancak bazı ajanslarda kimseyle konuşamadığım durumlar da oldu. Tek başına bir durumla başa çıkmaya çalıştığında ve bunu büyütmek istemediğinde işler çok stresli hâle geliyor. Bazen yalnızca “Devam et, doğru yoldasın,” diyecek birinin güvencesine ihtiyacın olur. Bunu genel müdüre taşımadan çözmek istersin; çünkü o zaman işler gereğinden daha ciddi hâle gelebilir.
Robyn Reynolds:
Bazen mentorüm veya yöneticim “Biraz fazla tepki veriyorsun,” derdi. Bu da çok değerliydi. “Aptalca bir şey yüzünden endişeleniyorsun,” diyebilmeleri iyiydi.
Ben Aston:
Daha fazla insanın uzaktan çalışmasına geçilmesiyle, iletişimin büyük bölümünün yazılı olması nedeniyle aşırı tepki vermek kolaylaşabiliyor. Artık ofiste yürüyüp insanlarla konuşmuyorum. İnsanları yanlış anlama ve bazı şeylere kazara aşırı tepki verme ihtimali çok daha yüksek.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle. Slack sorunlar için bir altın madeni gibi. Bazı emojilerin uygunsuz olduğunu öğrendim. Onları kullanmayın. (güler)
Ben Aston:
O zaman bunu bilmeliyim. Hangilerini kullanmamalıyım?
Robyn Reynolds:
İkiz kızların dans ettiği emoji var ya?
Ben Aston:
Onu bilmiyorum.
Robyn Reynolds:
Kanada'da yok mu?
Ben Aston:
Sanırım yok.
Robyn Reynolds:
Sonra sana gönderirim.
Ben Aston:
Teşekkürler. Kullanılmaması gereken bir emoji daha öğrendim.
Robyn Reynolds:
Bunları yönetmek her zaman eğlenceli.
Ben Aston:
Akran grubundan, mentorlarından ve ekibindeki diğer insanlardan uzaklaşırsak, Portland DPM Buluşması'na da dâhilsin, değil mi?
Robyn Reynolds:
Evet. Üzgünüm, mikrofonumu kapatmışım. Onlarla gayriresmî olarak ilgileniyorum; ben yönetmiyorum. Düzenli bir katılımcıyım. Geçen salı paneldeydim. Herkesle birlikte bir proje yöneticisine soru sorma konusu hakkında konuşmak çok eğlenceliydi. Dört temsilciden biriydim. Portland'daki proje yöneticisi topluluğumuzu seviyorum. Hesap yöneticileri değiliz; hepimiz biraz dışa dönük içe dönükleriz. Bir araya gelir, konuşur ve sonra herkes ayrılır. Etkinlikler iyi organize ediliyor. İçecek ve yemek var, işe alım uzmanı yok. Harika bir yer.
Ben Aston:
Buluşmayı böyle tanımlaman komik. Vancouver proje yöneticileri buluşmasına gittim. Herkes toplantıya gelmekten memnun ama toplantı sonrası içkilere çok az kişi katılıyor. Herkes “Başka planlarım var,” diyor.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle.
Ben Aston:
Bunun evrensel bir şey olup olmadığını merak ediyorum.
Robyn Reynolds:
Kimse kontrolden çıkmıyor. Herkes kendini kontrol ediyor.
Ben Aston:
Bu da doğru. Panelde neler konuşuldu?
Robyn Reynolds:
Panelin adı “Bir Proje Yöneticisine Sor”du. Dört kişiydik. Uzaktan çalışanı temsil ettim. Ayrıca bir serbest çalışan, müşteri hizmetlerine geçen biri ve bir stratejist vardı. Farklı sorularımız ve bunları destekleyen grup çalışmaları oldu.
Ben Aston:
Güzel.
Robyn Reynolds:
Evet.
Ben Aston:
Buluşmaları ilk kez duyuyorsanız thedigitalprojectmanager.com'un topluluk bölümüne gidin. Bulduğumuz tüm dijital proje yöneticisi buluşmalarıyla ilgili yazıları orada göreceksiniz. Bir buluşmanız varsa ve listede yer almıyorsa bana bildirin. Buluşmalar tavsiye almak, bilgi edinmek ve güncel gelişmeleri takip etmek için oldukça yararlı olabilir. Bu da beni şu soruya getiriyor: Uzaktan proje yönetimi araç setinde neler var? İnsanlarını ve projelerini yönetmek için ne kullanıyorsun?
Robyn Reynolds:
Ofis ortamından yüzde 100 uzaktan çalışmaya geçtiğim için araç setim değişti. Slack'i çok yoğun kullanıyorum. Doğru emojileri, kanalları ve konuşmaları seçmek gerekiyor. Entegrasyonlar da önemli. Ayrıca kendi yazılı listeme güveniyorum. Yıllar içinde öncelik listem yazılı olduğunda en iyi çalıştığımı öğrendim. Başka bir yerde olursa gözden kaçırıyorum.
Ben Aston:
Öncelik listen kâğıt üzerinde mi?
Robyn Reynolds:
Evet. Defterlerim var. İşimi bitirene kadar defterlerimi saklıyorum. Sonra hepsini atıyorum. Sıkıcı girişlerden oluşan bir günlük gibi.
Ben Aston:
Ben de defter kullanırdım. Her sayfanın üstünde tarih olurdu. “9 Eylül 2015'te tam olarak ne yaptığımı biliyorum, çünkü bu sayfada yazıyor,” derdim.
Robyn Reynolds:
Biz DPM'yiz; her zaman başka araçlara bakıyoruz. Farklı şeyleri denemeyi seviyorum. Ancak benim için kalıcı olan araçlar çok az.
Ben Aston:
Slack.
Robyn Reynolds:
Slack kalıcı oldu.
Ben Aston:
Evet.
Robyn Reynolds:
Hemen hemen her şey Slack'e gidiyor.
Ben Aston:
Takvimlerini ve projelerini daha geniş anlamda yönetmek için ne kullanıyorsun?
Robyn Reynolds:
Şu anda Dream 10'da Flow kullanıyoruz. Trello veya Kanban panosunun oldukça basit bir sürümü. Görevlerimi atayabiliyor, farklı kanallara ve takvimlere sahip olabiliyorum.
Ben Aston:
Flow'u daha önce duymamıştım.
Robyn Reynolds:
Ben de duymamıştım. Ama şimdi Flow'un savunucusuyum. Harika ve basit. Bazen basit olması daha iyi.
Ben Aston:
Bence bu projeye bağlı. Büyük bir teknik web projesiyle strateji ve kullanıcı deneyimi projesinde aynı araçları kullanmaya çalışmak mantıklı değil. Her ikisi için Jira kullanamazsın. Sürecimizi ve araçlarımızı standartlaştırmaya çalıştığımızda, buna uymayan bir proje veya müşteriyle karşılaşıyoruz. Bu yüzden daha esnek olmak gerekiyor.
Robyn Reynolds:
Yıllar önce Portland DPM buluşmasına ilk kez katılmıştım. Instrument adlı harika bir şirketteydi. Belirlenmiş bir süreçleri olmadığından söz ettiler ve büyük bir farkındalık yaşadım. Bir yerde çalışıp işleri belirli bir şekilde yapıyor olman, her projenin aynı şekilde yürütülmesi gerektiği anlamına gelmez. Araç setini ve yaklaşımını projeye ve ekibe göre uyarlayabilirsin. O zamandan beri bunu benimsedim.
Ben Aston:
Farklı işler yapan bir ajansta çalışıyorsan esnek kalmak iyidir. Her ay aynı tür projeleri yapıyorsanız, örneğin sürekli web sitesi yeniden tasarımı yapıyorsanız standartlaştırmak mantıklı olabilir. Ancak kapıdan neyin gireceğinden hiçbir zaman emin değilsen esnek kalmak daha iyidir.
Robyn Reynolds:
Kesinlikle.
Ben Aston:
Zamanımız tükeniyor. Tekrar Dear DPM'i hatırlatmak istiyorum. Sitenin topluluk bölümüne gidin; bağlantıyı orada bulabilirsiniz. Şimdiye kadar bazı konuları ele aldık: Kalmalı mıyım, yoksa şimdi gitmeli miyim? İşte kalmak veya istifa etmekle ilgili. Bir de Biraz Kaybolmuş, Patron Hanım var. Harika bir başlık. Unuttum, dürüst olmak gerekirse. Bu ne hakkındaydı?
Robyn Reynolds:
İşinden ayrılmalı mı yoksa kalıp ailesine maddi destek sağlamaya devam mı etmeli diye düşünen bir kadın hakkında. Oldukça ağır bir konu.
Ben Aston:
Gerçekten ağır. Daha hafif bir not olarak bugün zaman çizelgeleri hakkında bir yazı yayımladım. Ekibim zaman çizelgelerini doldurmuyor. Bu konuda ne yapmalıyım? Soruların yanıtlarına göz atın ve kendi sorunuzu gönderin. Sorularınızı duymaktan memnuniyet duyarız. Gelen sorulardan birkaçını daha ele alacağımız birkaç podcast bölümü yapacağız. Sohbete katkıda bulunmak istiyor ve Slack ekibimizin parçası değilseniz thedigitalprojectmanager.com'un topluluk bölümüne gidin. Orada üyelik topluluğumuza katılmanız için bir bağlantı bulacaksınız. Bir sonraki bölüme kadar bizi dinlediğiniz için teşekkürler.
