Na enkele jaren van onrustig werken als gevolg van de COVID-19-pandemie – waardoor werknemers, indien mogelijk, vanuit huis moesten werken – beslissen werkgevers wereldwijd nu of ze naar kantoor terugkeren.
Volgens een recent rapport kondigde 90 procent van de bedrijven aan dat ze werknemers in 2023 zullen verplichten om ten minste een deel van de week weer op kantoor te werken, waarbij 77 procent toegeeft dat ze hun beleid voor hybride werken het komende jaar zullen wijzigen.
Bij een vijfde van de bedrijven zullen werknemers verplicht fulltime op kantoor moeten werken, terwijl 40 procent zei dat ze personeel vier dagen per week op kantoor willen hebben en 31 procent drie dagen per week.
Veel mensen hebben de afgelopen paar jaar de voordelen van werken op afstand benadrukt, zoals lagere reiskosten, meer energie doordat ze niet hoeven te pendelen en de flexibiliteit om werk om je leven heen te organiseren, in plaats van andersom.
Wat heeft werkgevers er dan toe gebracht om weer over te stappen op werken vanuit kantoor? Productiviteitsparanoia kan hier op zijn minst gedeeltelijk de oorzaak van zijn.
I’ll cover:
Wat is productiviteitsparanoia?
Microsofts Werktrendindex: Pulse-rapport stelde vast dat werknemers weliswaar een nieuw tijdperk van hybride werken hebben omarmd, maar dat 85 procent van de werkgevers er niet van overtuigd is dat werknemers buiten kantoor even productief zijn – wat leidt tot ‘productiviteitsparanoia’.
De technologiegigant definieerde productiviteitsparanoia als de situatie waarin leidinggevenden vrezen dat verminderde productiviteit het gevolg is van werknemers die niet werken, ook al zijn het aantal gewerkte uren, het aantal vergaderingen en andere activiteitsmetingen toegenomen. Uit hun onderzoek bleek dat 87 procent van de werknemers aangaf productief te zijn op het werk, maar dat slechts 12 procent van de leidinggevenden er volledig op vertrouwde dat hun team productief was.
Er is hier sprake van een duidelijke kloof: sommige werkgevers lijken moeite te hebben om hun personeel te vertrouwen en zetten werknemers onder druk om te bewijzen dat ze efficiënt werken wanneer ze niet op kantoor zijn.
Om te ontdekken in welke van de grootste steden van de VS werkgevers het meest en het minst paranoïde zijn, The Digital Project Manager heeft onderzoek gedaan naar dit onderwerp.
We analyseerden staatswetten rond het monitoren van werknemers, het volume van relevante Google-zoekopdrachten en het percentage Indeed-vacatures waarin op afstand werkende werknemers werden gezocht. Door de gegevens te normaliseren, hebben we voor elke onderzochte stad een algemene paranoiascore berekend en toegekend.
Bekijk de onderstaande tabel voor de volledige gegevens en lees verder voor onze gedetailleerde analyse en beste tips om soepel met deze situatie om te gaan:
De steden die het meest worden getroffen door productiviteitsparanoia
Uit ons onderzoek bleek dat Atlanta, Georgia, de Amerikaanse stad is waar werkgevers het meest worden getroffen door productiviteitsparanoia, met een algemene paranoiascore van 8,9.
We ontdekten dat werkgevers in Georgia wettelijk geen toestemming nodig hebben om e-mails of gesprekken te controleren, of om werknemers hun webcams te laten inschakelen. Ze mogen ook de locatie van hun werknemers volgen.

Als we kijken naar de zoekgegevens van Google, heeft Atlanta het afgelopen jaar gemiddeld 602 Google-zoekopdrachten per hoofd van de bevolking gehad (per 100.000 inwoners) die verband hielden met het monitoren van werknemers. Hierbij gaat het onder andere om zoekopdrachten als “webcam monitoren” en “software voor het monitoren van werknemers”.
Daarnaast bood slechts zes procent van de Indeed-vacatures voor banen in de omgeving ‘thuiswerken’ aan (3.003 van de 49.885 advertenties).
Wichita, Kansas, is de op één na zwaarst getroffen stad door productiviteitsparanoia, met een algemene paranoiascore van 8,6.
Net als in Atlanta mogen werkgevers in Kansas de e-mails van hun werknemers controleren en kunnen ze wettelijk eisen dat werknemers hun webcams inschakelen tijdens virtuele vergaderingen.
Een klein verschil is echter dat Kansas een staat met toestemming van één partij is. Dit betekent dat het illegaal is om een apparaat te gebruiken om communicatie af te luisteren, te versterken of op te nemen zonder toestemming van ten minste één persoon die aan het gesprek deelneemt.
Hoewel dit beter klinkt, betekent het dat een werkgever toestemming kan geven voor deze activiteiten zonder instemming van de werknemers – dit is naar men kan stellen net zo slecht als helemaal geen beperkingen hebben.
Het afgelopen jaar waren er in Wichita 332 Google-zoekopdrachten per hoofd van de bevolking die verband hielden met het monitoren van werknemers, en iets meer dan twee procent van de Indeed-vacatures in de stad stond ‘thuiswerken’ toe. Dit komt neer op 229 advertenties van de 10.463 vacatures die op het moment van het onderzoek online stonden.
Op de derde plaats van Amerikaanse steden met de meest paranoïde werkgevers staat Louisville in Kentucky, met een algemene paranoiascore van 8,3.

Ook Kentucky heeft een veel meer werkgeversvriendelijke benadering van e-mailprivacy. Werkgevers mogen e-mails lezen die zijn verzonden naar e-mailadressen die zij aan een werknemer hebben verstrekt, mits zij de werknemer vooraf op de hoogte hebben gesteld van hun voornemen om dit te doen.
Dezelfde aanpak geldt voor het monitoren van gesprekken die via telefoons van het werk worden gevoerd. Werknemers kunnen ook worden ontslagen omdat ze weigeren hun webcams in te schakelen, vanwege het principe van ontslag zonder opgaaf van reden.
Ondanks deze regelgeving waren er in Louisville veel minder Google-zoekopdrachten over het monitoren van werknemers: slechts 246 zoekopdrachten per hoofd van de bevolking in het afgelopen jaar. Slechts 2,1 procent van de vacatures in Louisville is bovendien als thuiswerkfunctie geclassificeerd, wat neerkomt op ongeveer 500 advertenties van de 24 duizend vacatures op Indeed.
De top vijf van Amerikaanse steden die het meest door productiviteitsparanoia worden getroffen, wordt gecompleteerd door Kansas City in Missouri (paranoiascore: 8,2) en Indianapolis in Indiana (paranoiascore: 7,7). Werkgevers in beide plaatsen boden in slechts drie procent van de vacatures ‘thuiswerk’ aan, en de wetgeving van de staten beperkt het monitoren van e-mails, gesprekken of locaties niet.
De steden die het minst worden beïnvloed door productiviteitsparanoia
Uit het onderzoek bleek dat San Francisco, Californië, de stad is met de minst paranoïde werkgevers, met een algemene paranoiascore van 0,7. Vergeleken met Atlanta, Georgia, dat we identificeerden als de meest paranoïde stad met een paranoiascore van 8,9, is dit een enorme verbetering.
Meer dan 10,5 procent van de Indeed-vacatures in San Francisco werd aangemerkt als werk op afstand, wat erop wijst dat de werkgevers in de stad meer vertrouwen hebben in de bevolking van 887.000 inwoners .
Dit is aanzienlijk hoger dan in andere steden in de staat, zoals Bakersfield, waar slechts één procent van de advertenties werken op afstand aanbiedt. Werknemers in San Francisco zullen het aangeboden werk op afstand waarschijnlijk verwelkomen, aangezien uit een recent onderzoek bleek dat meer dan 53 procent het aantal dagen dat zij op kantoor doorbrengen wilde verminderen.

Daarnaast kent de staat Californië een wet inzake toestemming van twee partijen – het is daarom strafbaar om e-mails en telefoongesprekken van werknemers te controleren zonder toestemming van alle betrokken partijen.
Werknemers zijn echter verplicht hun webcams aan te zetten wanneer hun werkgever daarom vraagt, en jaarlijks zijn er gemiddeld 288 Google-zoekopdrachten per hoofd van de bevolking over het monitoren van werknemers; dit laat zien dat werkgevers, ondanks dat Californië de beste staat is van alle onderzochte staten, tot op zekere hoogte nog steeds geïnteresseerd zijn in het monitoren van werknemers.
Chicago, Illinois, is de op één na minst door productiviteitsparanoia beïnvloede stad, met een paranoiascore van 1,2. Ongeveer 5,5 procent van de Indeed-vacatures in Chicago staat werken op afstand toe en in het afgelopen jaar waren er gemiddeld slechts 162 Google-zoekopdrachten per hoofd van de bevolking over het monitoren van werknemers.
Meer dan 27 procent van de bevolking van Chicago werkt in professionele en zakelijke sectoren. En net als volgens de Californische wet is in Illinois toestemming van alle partijen vereist voordat werkgevers e-mails en telefoongesprekken mogen monitoren.
Het lijkt er zelfs op dat werkgevers in deze steden hun onderzoek hebben gedaan voordat ze terugkeerden naar het kantoorleven. Uit een onderzoek bleek dat bijna zes op de tien werknemers aangaven tijdens de pandemie productiever thuis te werken, wat waarschijnlijk leidde tot meer vertrouwen vanuit het hoger management.

Op de derde plaats staat Los Angeles, Californië, met een lage paranoiascore van 1,4 en 142 Google-zoekopdrachten per hoofd van de bevolking in het afgelopen jaar over het monitoren van werknemers.
Hoewel LA de thuisbasis is van het op twee na grootste zakendistrict van Noord-Amerika, stond slechts 4,3 procent van de vacatures werken op afstand toe (2.167 vacatures van de meer dan 50.000 vacatures die ten tijde van dit onderzoek actief waren).
De top vijf wordt aangevuld door de Californische steden San Diego en San Jose, die respectievelijk de vierde en vijfde plaats innemen met paranoiascores van 1,6 en 1,9. 3,7 procent van de vacatures in San Diego en 3,8 procent van de vacatures in San Jose bood mogelijkheden om op afstand te werken.
Californische steden bezetten negen van de tien hoogste plaatsen die het minst door productiviteitsparanoia worden beïnvloed. Uit deze gegevens blijkt duidelijk dat Californië de minst paranoïde werkgevers in de VS heeft en dat dit iets kan zijn om te overwegen voor werkzoekenden die bereid zijn te verhuizen.
Dit is bijzonder interessant, omdat uit een recent onderzoek naar inkomen en werkgelegenheid ook bleek dat Californië de ‘gelukkigste stad’ van de VS had.


