Yapay Zekâ Bu Teslimat Yöneticisini Kurucu Yaptı
Michael Gold, yapay zekânın ona her zaman kurmak istediği yazılım ürününü nihayet geliştirebilmesi için gereken avantajı sağlamasından önce 15 yılını proje yönetiminde geçirdi. Onun hikâyesi, yapay zekânın proje yöneticilerini kuruculara dönüştürmesiyle ilgili değil; zaten kurucu olanların son bahanesini ortadan kaldırmasıyla ilgili.
Michael Gold
Yapay Zekâya Erişim: Yapay zekâ, teknik olmayan bir kurucuya yazılım prototipi geliştirmek için pratik bir yol sağlayarak teknik uzmanlığın yerini almadan engelleri azalttı.
Kullanıcı İçgörüsü: Michael'ın ilk elden proje yönetimi deneyimi, Aria'nın pratik sorunlar, erişilebilir tasarım ve temkinli yapay zekâ desteği etrafında şekillenmesini sağladı.
Hafta Sonu Prototipi: Bir hafta sonu prototipi fikrin uygulanabilirliğini kanıtladı; ancak güvenlik, mimari, faturalandırma ve güvenilirlik için mühendisler hâlâ vazgeçilmezdi.
Proje Yöneticisi Avantajı: Proje yöneticileri zaten işleri tanımlar, birbiriyle yarışan öncelikleri yönetir ve belirsizlikle başa çıkar; bunlar girişimciliği destekleyebilecek becerilerdir.
Pazar Değişimi: Yapay zekâ artık uygulayıcıların yıllar içinde biriken yazılım sorunlarını, tedarikçi yol haritalarını beklemek yerine test edilmiş ürünlere dönüştürmesine olanak tanıyor.
Michael Gold 15 yaşındayken kendi etkinlik şirketini işletiyor, 500 kişilik toplantılar düzenliyordu. Babası da tüm hayatı boyunca kendi işini yürüttü. Girişimcilik, ailesinde bir hedeften çok bir varsayımdı.
Sonra, yolun bir yerinde bundan vazgeçti.
"Büyüdükçe girişimci olmaktan korkar hale geldim," dedi bana. Bunun yerine proje yönetimi alanında bir kariyer inşa etti: yaklaşık 15 yıl boyunca, önce yaratıcı alanlarda çalıştı, ardından teknolojiye geçti. Yaklaşık iki yıl önce kesirli çalışmaya geçti; kendi proje yönetimi ajansını kurdu ve girişimler ile kurumsal müşteriler için kesirli teslimat yöneticisi olarak çalışmaya başladı. Her ölçüte göre başarılı bir yoldu. Ancak girişimcilik dürtüsü hiçbir zaman tamamen kaybolmadı. Sadece uykuda kaldı.
Continue Reading for Free
Create a free account to finish this article, plus get ongoing access to timely insights and practical resources.
Have an account? Log In
Büyüdüm ve girişimci olmaktan korkar hale geldim.
Michael, ilk etkinliklerinden yirmi yılı aşkın bir süre sonra bu ay, profesyonel hizmet otomasyonu (PSA) aracı olan Aria adlı yazılım ürününü piyasaya sürdü. Ürünü, illüstratör olan eşi Rachael'ın da dahil olduğu küçük bir kurucu ekiple geliştiriyor.
Michael'la geçtiğimiz birkaç ay içinde iki kez röportaj yaptım ve her iki konuşmada da aynı soru tekrar tekrar gündeme geldi: Ne değişti? Çünkü kendisi bir geliştirici değil. Hiçbir zaman da olmadı. Değişen şey, yapay zekânın geliştirici olmamanın yarattığı sorunu eskisine kıyasla daha küçük hale getirmesiydi.
Her şey hırsla değil, rahatsızlıkla başladı
Michael'ın yazılım geliştirmeye giden yolu bir iş planıyla başlamadı. Küçük ve tanıdık hayal kırıklıklarıyla başladı.
Rachael, ajansının sitesini Wix üzerinde oluşturmuştu ve her değişikliğin onun üzerinden yapılması gerekiyordu. "Her şeyi yapması için ona güvenmekten gerçekten nefret ediyordum," dedi. Bunun üzerine siteyi bir yapay zekâ kodlama aracına bağladı. "Bir saat içinde aynı web sitesine sahiptim, ama artık onu kontrol edebiliyordum." Ardından, tek kişilik bir operasyon için gereksiz derecede pahalı görünen aylık 100 dolarlık aboneliğin yerine kendi CRM'ini yapay zekâ destekli kodlamayla oluşturdu. Gerçek ürün kadar iyi değildi ve bunu kendisi de söyleyecektir; ancak ihtiyacı olan şeyi yapıyordu ve daha da önemlisi: "onu geliştirmek gerçekten çok eğlenceliydi."
Bu deneyim, daha önce sorma imkânı bulamadığı bir soruyu gündeme getirdi:
"HubSpot gibi bir aracın, mümkün olan her müşteriye hizmet verebilmek için mümkün olan her özelliğe sahip olması gerekir. Bu yüzden, inanılmaz bir araç olduğu için maliyeti de bu kadar yüksek. Ama o aracın yalnızca %0,5'ine ihtiyacınız varsa, diğer %99,5'i için neden ödeme yaptığım sorusu ortaya çıkıyor."
Bu [HubSpot] araç, inanılmaz bir araç olduğu için bu kadar pahalı. Ancak bu aracın yalnızca %0,5’ine ihtiyacınız varsa, diğer %99,5’i için neden ödeme yaptığınız sorusu ortaya çıkıyor.
Her küçük geliştirme, bir sonrakini hayal edilebilir hale getirdi. Bu, yazılım kurucusu olmaya karar veren biri değildi. Bu, kendi sorunlarını çözen ve bu süreçte kaybettiği özgüveni sessizce yeniden inşa eden bir proje yöneticisiydi.
Şimdi çözmeye çalıştığı sorunu zaten yaşamıştı
Yazılımla ilgili tarihsel gerçek şu: onu geliştiren kişilerle ondan zarar gören kişiler nadiren aynı kişilerdi. Bir ürün geliştirmek için geliştiricilere, kullanıcı deneyimi tasarımcılarına ve ürün yöneticilerine ihtiyaç vardı. Son kullanıcının rolü, bir özellik talebi oluşturup en iyisini ummaktan ibaretti. Sorunu yaşayan kişiyle çözümü kullanıma sunan kişi arasındaki mesafe; bir destek talebi, bir özellik talebi portalı, bir müşteri yöneticisi ve başka birinin ürün yol haritasından oluşuyordu.
Michael yıllarını bu mesafenin yanlış tarafında geçirdi.
Michael, sekiz ya da dokuz yıl önce, kendisi başlamadan bir hafta önce yeni bir PSA platformunu kullanıma sunmuş olan bir ajansa katıldı. Tepkisi ılımlı değildi. "Deneme süremde neredeyse istifa ediyordum, çünkü bunun dünyadaki en kötü şey olduğunu düşünüyordum. Ondan o kadar nefret ediyordum ki."
Bu konuyu şirket sahibiyle görüştü. Aracın kaldırılmasını istiyordu. Sonra alışılmadık bir şey oldu; kendini tedarikçinin ürün beta yol haritasında buldu. "Aracı şekillendirmelerine yardımcı oldum," dedi ve ürün, uygulayıcıların katkılarıyla geliştikçe onun ürünle ilişkisi de gelişti. "Deneme süresinde neredeyse istifa eden bu adamdan, sonunda onu benimseyen ve ardından kurum içindeki savunucusu olan kişiye dönüştüm."
Uygulamacıların etkisinin eski modeli buydu: bir beta programına girecek kadar şanslı olmak ve başkasının ürününü dışarıdan şekillendirmek. Ajansının müşterileri için PSA araçlarını uygulayarak geçirdiği yıllar da eklenince Michael, bu kategoriyi geliştirici koltuğu dışındaki her koltuktan görmüş oldu. Bu araçların tam olarak nerede zorlandığını biliyor: hantal işe alıştırma sürecini, soğuk ve neşe vermeyen arayüzleri. "Hiçbir PSA aracının özellikle güzel olduğunu düşünmüyorum. İçinde bulunmanın keyif verdiği alanlar olduklarını da düşünmüyorum," dedi. Rachael'ın kurucu ekipte yer almasının ve kendisinin "Aria'nın sıcak ve davetkâr bir yer gibi hissettirmesini gerçekten istemesinin" nedeni de bu.
Hiçbir PSA aracının özellikle güzel olduğunu düşünmüyorum. İçinde bulunmanın özellikle keyif verdiği alanlar olduklarını da düşünmüyorum. Bu yüzden Aria’nın sıcak ve davetkâr bir yer gibi hissettirmesini istedim.
Ayrıca LinkedIn yerine gerçek teslimat ekiplerini gözlemleyerek çoğu PM'in hâlâ AI kullanmadığını da biliyor; bu nedenle Aria'nın asistanı otonom biçimde hareket etmek yerine sorunları işaretliyor ve harekete geçmeden önce soruyor. "Ajanlar, olması gerekip gerekmediğinden bağımsız olarak, bana korkutucu geliyor," dedi. "Bence sadece yanınızda olan dost canlısı bir asistana sahip olmak daha düşük bir engel oluşturuyor."
Bunların hiçbiri bir ürün ekibinin kullanıcı görüşmelerinden elde edebileceği içgörüler değil. Bunlar yara izleri. Michael, bir PM'in perşembe günü saat 16.00'da neyin canını sıktığını tahmin etmiyor. O PM bizzat kendisi oldu. Yeni olan, uygulamacıların bu bilgiye sahip olması değil. Yeni olan, sonunda bu bilgi doğrultusunda doğrudan harekete geçebilmeleri.
Prototipten ürüne
Kanıt tek bir hafta sonunda ortaya çıktı. Kurucu ortağı James, kendi PSA araçlarını geliştirme fikrini ortaya attığında Michael başlangıçta hayır dedi. Bu, bir şirketin en hassas operasyonel ve finansal verilerini barındıran türden, gerçekten karmaşık bir yazılım. "Bir PSA aracını vibecoding yöntemiyle geliştirmemin imkânı yok," diye düşündüğünü hatırlıyor.
Sonra, kimseye söylemeden klavyenin başına oturdu. "24 saatimi vibecoding yaparak geçirdim. Çok bağımlılık yapıyor. Ve kelimenin tam anlamıyla, tek bir hafta sonu içinde, bir PSA aracının yapması gereken her şeyi yapan bir PSA aracı prototipine sahip oldum. Ya da en azından dışarıdan öyle görünüyordu."
Tek bir hafta sonu içinde, bir PSA aracının yapması gereken her şeyi yapan bir PSA aracı prototipine sahip oldum. Ya da en azından dışarıdan öyle görünüyordu.
Son cümle önemli ve Michael bunun altını özellikle çiziyor. Prototip işin sonu değil, başlangıcıydı. O zamandan bu yana geçen aylar, güvenlik, faturalandırma ve daha derin mimariyle ilgilenen tam kapsamlı bir geliştiriciyi içerdi. Deneyimli CTO'lar kodu inceledi ve danışmanlık görevlerini üstlendi. Ürün kısa süre önce üçüncü taraf güvenlik doğrulaması olan CASA Tier 2'yi geçti.
"Elbette hâlâ hatalar var. Bu yüzden bir PSA aracını öylece vibecoding yöntemiyle geliştireceğiniz fikri tamamen saçmalık."
Bir PSA aracını öylece vibecoding yöntemiyle geliştireceğiniz fikri tamamen saçmalık.
Öyleyse AI ürününü geliştirmediyse ne yaptı? "Bunu kalem ve kâğıtla asla tasarlayamazdım."
Çeviri katmanı ortadan kalkıyor. Michael bir teknik gereksinim dokümanı yazamaz veya bir kullanıcı deneyimi taslağı oluşturamazdı. On yıl önce bunun sonu gelirdi: fikir, tıpkı kurucu fikirlerinin proje yöneticilerinin içinde sonsuza dek sessizce yok olması gibi, uygulamacının zihninde hapsolurdu. Bunun yerine AI, on beş yıllık birikmiş son kullanıcı deneyiminin karşısında şekil almasına kadar bir prototip üzerinde tekrar tekrar çalışarak görsel ve yinelemeli düşünmesini sağladı. Tepki verebileceği, geliştirebileceği ve gerçek mühendislere teslim edebileceği bir şey ortaya çıktı.
Mevcut çalışma akışını, daha küçük düzeltmeleri ve özellik değişikliklerini "teknik kişilerin yetki ve yönetişimi altında" ele aldığı "vibecoding'in çok yapılandırılmış bir versiyonu" olarak adlandırıyor.
"Bir girişimde teknik olmayan bir kurucunun ürünü gerçekten ilerletmeye devam edebilmesi fikri inanılmazdı. Ancak bunun koşulu, benden teknik açıdan daha bilgili kişilerle ortaklık kurmam gerektiğiydi."
Bütün mesele başından beri PM becerileri miydi?
Yakın zamanda girişimcilik becerisi olarak proje yönetimi hakkında yazdığım için bu tezi doğrudan Michael'a yönelttim: PM'ler, diğer geçmişlerden gelen kişilere kıyasla kurucu olmaya daha mı yatkın?
Tezin bazı kısımlarına katıldı. PM'lerin "stresle başa çıkma eğiliminin daha yüksek olduğunu" söyledi. Sürekli bağlam değiştiriyor ve eş zamanlı öncelikleri dengeliyorlar; diğer disiplinlerde çalışanlar ise tek bir şeye odaklanabiliyor. Daha da önemlisi, kendi işlerini kendileri tanımlıyorlar: "Bir PM, grafik tasarımcıya gün içinde yapması için bir iş verir; oysa PM'in o işin ne olduğunu ortaya koyması gerekir. İşte bu girişimciliktir."
Ancak sonra önermemi tersine çevirdi.
"Bence erken yaşta girişimci olduğum için proje yönetiminde iyiydim. Proje yönetiminin girişimcilik becerilerimi geliştirmesinden ziyade. Bence her zaman girişimciydim ve bu yüzden proje yönetimi bana doğal bir şekilde uydu."
Bence her zaman girişimciydim ve bu yüzden proje yönetimi bana doğal bir şekilde uydu.
Başka bir deyişle nedensellik ters yönde işliyor. Proje yönetimi onu kurucu yapmadı. Kurucu karakterine sahip olması onu iyi bir proje yöneticisi yaptı ve meslek, gerçek engel olan şeyi inşa etme süreci hâlâ çok yüksek bir bariyer oluştururken bu enerjinin kendini rahatça ifade edebildiği bir alana dönüştü.
Michael'ın istisnai bir örnek olmadığına bahse girerim. Her gün kullandıkları araçlarla ilgili on yıllık birikmiş deneyime sahip olan, ancak bunu özellik taleplerinden başka bir şeye dönüştürmenin hiçbir yolunu bulamayan kaç profesyonel var? Sonuçların sorumluluğunu üstlenmekten, işi tanımlamaktan ve tüm sistemi zihninde taşımaktan hoşlanan insanlar. Yazılımlarında tam olarak neyin yanlış olduğunu bilen ve yakın zamana kadar doğru olanın nasıl görüneceğini kimseye gösterme imkânı bulunmayan insanlar.
Bu grup için son iki yıl denklemi değiştirdi. Bunun nedeni yapay zekânın proje yöneticilerini girişimcilere dönüştürmesi değil, zaten girişimci olanlar için son bahaneyi de ortadan kaldırmasıydı.
Michael ve ekibinin neler yaptığını daha fazla öğrenmek isterseniz buradan göz atabilirsiniz.
—--------
Bunun gibi daha fazla içgörü mü istiyorsunuz? Bu tür daha fazla uzmandan bilgi almak için ücretsiz bir DPM hesabına kaydolun.
