Çoğu yapay zekâ aracı çocuklar düşünülerek tasarlanmadı—ancak çocuklar yine de bunları kullanıyor. Bu gerilim, Aderonke Akinbola ile yapılan bu sohbetin merkezinde yer alıyor; burada soru, çocuklar için yapay zekâ geliştirip geliştirmemiz değil, bunu nasıl sorumlu bir şekilde yapacağımız. Davranışları şekillendiren dijital oyun alanlarından veri maruziyetinin uzun vadeli sonuçlarına kadar bu bölüm, genç kullanıcılar söz konusu olduğunda risklerin neden temelden farklı olduğunu ve ürün ekiplerinin çocuk güvenliğini neden sonradan düşünülecek bir konu olarak ele alamayacağını inceliyor.
Galen ve Ade, genç kullanıcıları koruyan, eğiten ve geliştiren yapay zekâ deneyimleri tasarlamanın gerçekte ne anlama geldiğini ele alıyor. Ekiplerin etik açıdan düşünmeye zorlayan engelleri nasıl uygulayabileceğini, veri işleme yöntemlerini nasıl yeniden değerlendirebileceğini ve daha güvenli sistemleri nasıl savunabileceğini inceliyor; aynı zamanda yapay zekânın giderek daha akıllı hâle gelen dijital dünyada yol alan çocuklar için bir koruyucu olarak hareket edebileceği bir geleceğe bakıyorlar.
Öğrenecekleriniz
- Sohbetin, çocuklar için yapay zekâ geliştirip geliştirmemekten bunu güvenli bir şekilde nasıl yapacağımıza kaymasının nedeni
- Çocukların bilişsel ve duygusal gelişiminin yapay zekâ ile etkileşimlerini nasıl değiştirdiği
- Yapay zekânın bir “dijital oyun alanı” olması kavramı ve bu bağlamda güvenli tasarımın neye benzediği
- Mevcut yapay zekâ sistemlerinin gelişim yerine verimliliğe öncelik vermesinin nedeni ve bunun neden önemli olduğu
- Daha güvenli yapay zekânın şekillendirilmesinde savunuculuğun, politikaların ve farklı işlevler arasındaki iş birliğinin rolü
- Gelecekteki yapay zekâ sistemlerinin genç kullanıcıları nasıl aktif olarak koruyup yönlendirebileceği
Temel Çıkarımlar
- Çocuklar, onlar için tasarlasak da tasarlamasak da yapay zekâyı kullanacak. Sorundan kaçınmak riski azaltmaz; çocukları güvenli olmayan, yetişkin odaklı sistemlere yönlendirir.
- Yapay zekâ yalnızca bir araç değil, aynı zamanda bir etki katmanıdır. Çocuklar yapay zekâya güvenebilir ve onunla bağ kurabilir; bu da onları ikna ve yanlış bilgilendirmeye karşı daha savunmasız hâle getirebilir.
- Verilerin kalıcı olması çocukları farklı etkiler. Bugün önemsiz görünen bir etkileşim, gelecekteki fırsatları şekillendiren uzun vadeli bir dijital ayak izine dönüşebilir.
- Aşırı kolaylık öğrenmeyi zayıflatabilir. Tüm zorlukları ortadan kaldırmak eleştirel düşünmeyi aşındırabilir; yapay zekâ yalnızca yardımcı olmakla kalmamalı, bazen kullanıcıya meydan da okumalıdır.
- “Arzu edilen zorluk” bir tasarım aracıdır. Bir oyundaki seviye atlama gibi, doğru miktarda zorluk eklemek becerilerin atlanması yerine geliştirilmesine yardımcı olur.
- Açıklanabilirlik gelişimi destekler. Yapay zekâ yalnızca yanıtlar vermek yerine akıl yürütmesini göstermelidir; bu, insanların gerçekten nasıl öğrendiğini yansıtır.
- Gizlilik varsayılan olarak koruma sağlamalıdır. Çocukların verilerini yerel olarak tutmak (örneğin, federatif öğrenme yoluyla) uzun vadeli riski azaltır.
- Sonuç hemen alınmasa bile savunuculuk önemlidir. Kültürel ve kurumsal değişim, tek bir kazandıran argümanla değil, tekrarlanan sohbetlerle başlar.
- Bir yarışın içindeyiz ve güvenlik önde değil. Mevcut yapay zekâ geliştirme süreçlerini çocukların korunması değil, yetenekler ve pazar payı yönlendiriyor.
- Yapay zekâ çözümün bir parçası hâline gelebilir. “Dijital koruyucu” gibi kavramlar, genç kullanıcıları aktif olarak izleyen, yönlendiren ve koruyan sistemlere işaret ediyor.
Bölümler
- 00:00 — Yapay Zekâ Güvenliğinden Kim Sorumlu?
- 03:36 — Çocuklar Yapay Zekâ Kullanmalı mı?
- 05:24 — Oyun Alanı Olarak Yapay Zekâ
- 07:54 — Uzmanları Sürece Dâhil Etmek
- 10:41 — Şirketler Yeterince Çaba Gösteriyor mu?
- 13:37 — Riskler Neden Daha Büyük?
- 19:57 — Daha Güvenli Yapay Zekâ Tasarlamak
- 24:43 — Kurum İçinde Savunuculuk Yapmak
- 27:42 — Sosyal Medyadan Alınan Dersler
- 31:09 — Dijital Koruyucu
- 35:00 — Ne Kadar Yakınız?
- 36:49 — Gelecek İçin Geliştirmek
Konuşmacımızla Tanışın

Aderonke Akinbola, Google’da Teknik Program Yöneticisi olarak görev yapmakta ve Amerika kıtası genelinde büyük ölçekli, farklı ekipleri kapsayan teknoloji girişimlerine liderlik etmektedir. Karmaşık altyapı ve yapay zekâ odaklı projelere strateji geliştirme aşamasından uygulamaya kadar rehberlik etmektedir. Apple ve American Family Insurance bünyesindeki görevlerini de içeren geçmişi sayesinde sistem düşüncesi, risk yönetimi ve karmaşık teknik bağımlılıkların yönetimi konularında derin uzmanlığa sahiptir. AI ve teknoloji topluluğunda tanınan bir isim olan Aderonke; AI riski, siber güvenlik ve işin geleceği gibi konularda konuşmalar yapmakta, aynı zamanda STEM alanındaki yeni nesil liderlere mentorluk yapmaya ve AI çağında insan odaklı inovasyonu ilerletmeye tutkuyla bağlıdır.
Bu bölümdeki kaynaklar:
- Digital Project Manager topluluğuna katılın
- En yeni makalelerimizi ve podcast’lerimizi almak için bültene abone olun
- Aderonke ile LinkedIn üzerinden bağlantı kurun
İlgili makaleler ve podcast’ler:
Galen Low: Yapay zekâ çözümlerinin çoğu çocuklar için geliştirilmemiştir; ancak bu, çocukların onları kullanmadığı anlamına gelmez. Bu da şu soruyu gündeme getiriyor: Yapay zekâ destekli deneyimler söz konusu olduğunda çocukların güvenliğinden kim sorumludur? Ebeveynler mi? Yapay zekâ deneyimlerini tasarlayan ve geliştiren ekipler mi? Yoksa yapay zekâ şirketlerinin kendisi mi?
Ekiplerimizi doğru etik soruları sormaya ve oluşturduğumuz deneyimlere uygun güvenlik önlemleri yerleştirmeye nasıl yönlendirebiliriz? Bu konuyu ele almak için Google'da Teknik Program Yöneticisi olarak çalışan, aynı zamanda yapay zekâ ve teknoloji alanında çocuk güvenliği ile siber güvenliğin güçlü bir savunucusu olan bir konuğu davet ettim.
Birlikte, genç yapay zekâ kullanıcıları için risklerin yetişkinlere kıyasla neden daha yüksek olduğunu, yapay zekâ projelerimizde ve ürünlerimizde çocuk güvenliğini savunmak ve buna göre mühendislik yapmak için neler yapabileceğimizi ve teknoloji ilerleme hızı, insanlar olarak çocukların yapay zekâyla etkileşimleri hakkında anlamlı politikalar, yasalar ve eğitim oluşturma becerimizi aşmaya başladığında yapay zekânın kendisinin çocuk güvenliğinin savunucusu hâline nasıl gelebileceğini konuşacağız. Bölümü beğenmeniz dileğiyle.
Yapay zekâ çağında teslimat liderlerinin daha akıllı çalışmasına, daha sorunsuz teslimat yapmasına ve ekiplerini güvenle yönetmesine yardımcı olan The Digital Project Manager Podcast'e hoş geldiniz. Ben Galen. Her hafta gerçek dünyadan stratejileri, gelişen trendleri, kanıtlanmış çerçeveleri ve proje cephelerinden zaman zaman yaşanan zorlu deneyimleri ele alıyoruz. İster büyük dönüşüm projelerini yönetiyor, ister yapay zekâ iş akışlarını düzenliyor, isterse yalnızca kaosu kontrol altında tutmaya çalışıyor olun, doğru yerdesiniz. Hadi başlayalım.
Bugün çocuk güvenliği bağlamında yapay zekâyı ve proje ve ürün ekiplerinin savunmasız kullanıcıları koruyan yapay zekâ destekli deneyimler oluşturmak için doğru soruları nasıl sorabileceğini konuşuyoruz.
Bugünkü konuğum konuşmacı, çocuk güvenliğinin ve yapay zekâ ekosistemlerinin savunucusu ve Google'da teknik program yöneticisi olan Aderonke Akinbola. Ade'nin ürün geliştirme ve program yönetimi alanında üç yılı aşkın deneyiminin yanı sıra Apple'da güvenlik mühendisi olarak da deneyimi bulunuyor. Ayrıca kısa süre önce Yapay Zekâ Aracısı Güvenliği Zirvesi'nde çocuk odaklı ekosistemlerde yapay zekâ aracı güvenliği üzerine konuştu.
Ade, bugün bana katıldığın için çok teşekkür ederim.
Aderonke Akinbola: Merhaba Galen, burada olduğum için gerçekten çok mutluyum.
Galen Low: Seni ağırladığım için heyecanlıyım. Bunu uzun zamandır bekliyordum. Buraya kadar yaptığımız konuşmaları çok sevdim. Konuyu derinlemesine ele almak için gerçekten sabırsızlanıyorum. Umarım birlikte her türlü yan konuya dalarız; ama ne olur ne olmaz, bugün için hazırladığım yol haritası şöyle.
Başlangıç olarak, dinleyicilerimin senin görüşünü almak istediği büyük ve kapsamlı bir soruyla zemini hazırlamak istiyorum. Ardından biraz uzaklaşıp belki üç konuyu ele alalım. Öncelikle, bir çocuğun yapay zekâyla yaşadığı deneyimi yetişkininkinden farklı kılan şeyleri ve 18 yaş altı kişiler için yapay zekâ deneyimini bugün ve gelecekte güvenli hâle getiren unsurları konuşmak istiyorum.
Sonra pratik konulara geçip yapay zekâ çözümleri geliştiren proje ve ürün ekiplerinin doğru etik soruları nasıl sorabileceğini ve genç kullanıcıları eğiten, açıklayan ve koruyan bir deneyimi nasıl tasarlayabileceğini konuşalım. Son olarak, etik, güvenlik ve emniyet açısından işleri doğru yapabilirsek yapay zekâ aracılarının ve gelecek nesillerin geleceğinin nasıl görüneceğine dair görüşünü almak istiyorum.
Bu sana nasıl geliyor?
Aderonke Akinbola: Harika. Bunun için buradayız. Hemen konuya girelim.
Galen Low: Hemen girelim. Harika. Buna bayıldım. Büyük ve kapsamlı bir soruyla başlamak istedim. Birkaç ay içinde çocuk güvenliği ve sosyal medya konusu manşetlere taşındı.
Avustralya kısa süre önce 16 yaş altı kişiler için sosyal medya yasağı getirdi; Birleşik Krallık ve diğer ülkeler de benzer bir uygulamayı değerlendiriyor. Elbette sosyal medya ve yapay zekâ aynı şey değil; ancak gençlerin yapay zekâ kullanması söz konusu olduğunda etik ve güvenlikle ilgili soruların çoğu hâlâ geçerli.
Büyük sorum şu: Dünyanın en büyük ve yapay zekâya en fazla odaklanan teknoloji şirketlerinden bazılarında güvenlik ve ürün geliştirme deneyimine dayanarak sence 18 yaşın altındaki çocuklar için yapay zekâ çözümleri geliştirmeli miyiz?
Aderonke Akinbola: Galen, bunun milyon dolarlık bir soru olduğunu düşünüyorum; ancak öncelikle benim duruşum şu: Çocuklar için yapay zekâ sistemleri geliştirip geliştirmememiz gerektiği aşamasını çoktan geçtik.
Artık daha çok bu sistemleri onlar için nasıl geliştireceğimize odaklanıyoruz. Gerçek şu ki yapay zekâ oyun arkadaşı zaten burada. Çocuklara özel ve güvenli yapay zekâ geliştirmemeyi seçersek çocuklar bu teknolojiyi kullanmayı bırakmayacak. Teknoloji orada ve onların erişimine açık.
Sadece yetişkinler için tasarlanmış, kara kutu niteliğindeki yapay zekâyı kullanacaklar. Bu da oldukça tehlikeli; çünkü yetişkin yapay zekâsı yalnızca verimlilik için tasarlanıyor. Oysa çocuklarımızın gelişim araçlarına ihtiyacı var. Doğru sürümü geliştirmezsek onları temelde pusulasız bir dijital vahşi doğada bırakmış oluruz. Dolayısıyla artık onlar için geliştirip geliştirmememiz gerektiği noktasında değiliz.
Asıl konuşma, onlar için nasıl geliştirmemiz gerektiği üzerine kurulmalı.
Galen Low: Teknolojinin amaçlarıyla ilgili gerçekten iyi bir noktaya değindin. Yetişkin bakış açısıyla teknolojiye yaklaşımımız, çocuklar için nasıl ele almamız gerektiğinden farklı. Sosyal medyadan da bildiğimiz gibi, reşit olmayanların bunu kullanmaması gerektiğini söylememiz onları kullanmaktan alıkoymayacak.
Bu yüzden sana katılıyorum. Pandora'nın kutusu açıldı ve şimdi güvenli ortamlar oluşturmak bizim sorumluluğumuz. Hedef kullanıcı 18 yaşından küçük biri ya da bir çocuk olmasa bile, belki buradan biraz uzaklaşıp konuyu genişletebiliriz. Yapay Zekâ Aracısı Güvenliği Zirvesi'ndeki konuşmanın kaydını izleme fırsatım oldu. Konuşmana giden süreçte LinkedIn'de bir paylaşım yapmış ve “çocukların oyun alanları yalnızca fiziksel olmayacak; dijital, akıllı ve öngörülemez de olacak” demiştin.
Bununla ne demek istediğini ve bugün geliştirdiklerimizi tasarlarken bunu hangi noktada planlamamız gerektiğini sormak istedim.
Aderonke Akinbola: Bu da güzel bir soru, Galen. Fiziksel bir oyun alanını düşün. Artık çoğunda yumuşak zeminler ve yuvarlatılmış kenarlar bulunuyor. Yapay zekâ da böyle bir oyun alanıdır.
Ancak bu farklı türde bir oyun alanı. Karşılık veren ve düşünceleri şekillendiren bir oyun alanı. Çocuklar duyguları yapay zekâya atfedebiliyor; bazı çocuklar yapay zekâ aracılarının gerçek olduğunu düşünüyor. Böylece onların yapay zekânın gerçek bir arkadaş olduğuna ikna olduğu bir duruma sürükleniyorlar.
Bu da onları sosyal mühendisliğe karşı benzersiz biçimde savunmasız hâle getiriyor. Peki bunu nasıl planlayacağız? Bu, kalite güvence aşamasında ele alacağımız bir konu değil. Sola kaydırma yaklaşımına ihtiyacımız var. Bu yalnızca güvenlikle ilgili değil; çocuk psikologlarını da sürece dâhil etmemiz gerekiyor. Bu tür uzmanlara mimari düzeyde ihtiyacımız var.
Model eğitimi aşamasında şu soruları sormalılar: Bu model satış yapacak şekilde mi optimize edildi? Yoksa insan gelişimini destekleyecek şekilde mi? Bence bu yörüngeyi değiştirip kalite güvence aşamasının dışına çıkarak modelin gerçek geliştirme aşamasına taşırsak onları gerçekten düşünmüş oluruz.
Çocuk merkezli bir oyun alanını dijital olarak oluştururken onları korumayı da düşünmüş oluruz.
Galen Low: Yumuşak zemin ve yuvarlatılmış kenarlar benzetmeni sevdim. Bu yalnızca oyun alanları için değil, çocuklar için tasarlanmamış şeyleri güvenli hâle getirmek için de geçerli.
Oğlum küçükken evin her yerinde yaptığımız çocuk güvenliği düzenlemelerini hatırlıyorum. Bunlar çocuğun içine girmesi için tasarlanmış şeyler değildi; ama gireceğini biliyorduk ve kendisine zarar vermesini istemiyorduk. Aynı zamanda sağlıklı bir şekilde gelişmesini istiyorduk.
Söylediklerini beğeniyorum. Siber güvenlik konusunda da oldukça bilgili olduğunu biliyorum. Bu da sonradan düşünülebilecek bir konu değil. Dinleyicilerim için sorayım: Bir çocuk psikoloğunun proje ekibi düzeyinde ya da ürün geliştirme düzeyinde projeye dâhil edilmesini mi öneriyorsun?
Örneğin ürünün amacı para kazanmak ve satış yapmak olsa, yani yalnızca bir satış aracı olarak tasarlansa bile, çocuk psikoloğunun veya reşit olmayanların çıkarlarını gözeten birinin ürün geliştirme ve proje planlamasına dâhil edilmesi gerektiğini söyler misin?
Aderonke Akinbola: Bence onları tam zamanlı çalışan olarak işe almasak bile danışman olarak sürece dâhil edebiliriz. GPT'leri ve Gemini'leri düşününce, bu teknolojiyi başlangıçta yalnızca yetişkinlerin daha hızlı çalışmasına yardımcı olmak için geliştirdiğimizi varsaysak bile teknoloji bunun çok ötesine geçti.
Artık çocukların iPad kullandığı bir çağda değiliz; kelimenin tam anlamıyla iPad çocuklarından oluşan bir nesle sahibiz. iPad çocuklarının Gemini'ye girmesini nasıl engelleyeceğiz?
Galen Low: Bunu deneyimlerimden anlatabilirim. Oğlum teknoloji konusunda oldukça dikkatli ve sorumlu davrandığı için ona bir cihaza erişim verdik.
Özellikle Google açısından yapay zekâ modu aramanın içinde yer alıyor. Yani ona “İşte Gemini, sana nasıl kullanacağını öğreteyim” demedim. Sadece arama yapıyordu ve bir anda kendini bir yapay zekâyla konuşurken buldu.
Evet, kesinlikle yaygın ve kesinlikle geçerli.
Aderonke Akinbola: Ben de bir çocukla birlikte yaşıyorum. Henüz konuşmayı bile tam öğrenmedi ama “Hey Siri” diyebiliyor.
Galen Low: İnanılmaz, değil mi?
Aderonke Akinbola: Evet, çünkü bunu sürekli söylediğimi duyuyor. Peki Siri bir çocuğun “Hey Siri” demesine nasıl karşılık veriyor? Çocuğun Siri'ye sorabileceği şeylerin sınırı yok. Bu nedenle, onları tam zamanlı çalışan olarak sürece dâhil etmesek bile bu konuşmaları başlatmamız gerektiğini düşünüyorum. Böylece sorumlu bir şekilde geliştirmeyi bırakmayız.
Bunun önümüzdeki iki veya beş yıl içinde gerçekleşmesini beklemiyorum. Her hafta yeni güncellemelerin geldiği bir yapay zekâ patlamasının içindeyiz. Herkesin bir güncellemesi var. Benim düşüncem, bu konuşmaları başlatmak ve bu kişilerin masada yer almasını sağlamak.
Bu hemen verilecek bir yanıt olmayabilir; ancak en azından bu ihtiyaca ilişkin farkındalık oluşturalım ve buradan sonra nereye gideceğimizi görelim.
Galen Low: Buna bayıldım. Siri örneği gerçekten çok iyi; çünkü bir çocuğa bilinçli olarak bir cihaz verip bunu yapmasını istemedik.
Çocuk yalnızca konuşarak bu teknolojiye erişebilir ve onunla etkileşime geçebilir. Danışman olarak gelen, tam zamanlı ürün ya da proje ekibi üyesi olmayan kişiler hakkındaki söylediklerin üzerinde düşündüm. Siber güvenlikle de benzerlikler var; çünkü siber güvenlik yalnızca asıl hedef kitleyi ve iyi niyetli kullanıcıları planlamak değildir.
Kötü niyetli kişileri ve kasıtlı ya da kazara gerçekleşebilecek olayları da planlamaktır. Bu uç ve sıra dışı durumları göz önünde bulundurmalısınız. Güncellemelerle ilgili iyi bir noktaya değindin. Kesinlikle bir yapay zekâ patlamasının içindeyiz. Modeller sürekli değişiyor.
Şimdi biraz kışkırtıcı bir soru: Yapay zekâ şirketlerinin platformlarının ve modellerinin 18 yaşından küçük çocuklar tarafından kullanılabileceğini öngören güncellemeleri sunmak için yeterince çaba gösterdiğini düşünüyor musun?
Aderonke Akinbola: Şu anda odaklarının bu olduğunu düşünmüyorum. Şu anda yapay zekânın nasıl kullanılabileceği ve sizin için neler yapabileceği konusunda sınırsız olasılıklar var.
Bence birçok şirket şu anda bu araçların bize sağlayabileceği potansiyeli nasıl kullanabileceğini araştırıyor. Modellerimizi nasıl daha akıllı hâle getiririz? Modellerimizi nasıl daha yetkin hâle getiririz? Çok hızlı ilerleyen bu ortamda sorunları daha çabuk çözmeleri için modelleri nasıl eğitiriz?
Çocuklar için yeterince savunuculuk yapıldığını düşünmüyorum; çünkü şu anda herkes pazara büyük bir giriş yapmaya çalışıyor. Bu nedenle odak daha çok pazara girmek, bu çocukları gözetmektense büyümek üzerine. Çocuk merkezli yapay zekâ alanlarında siber güvenliğe yönelmemin nedenlerinden biri de bu.
Bence başlangıç aşamalarının çoğu bu teknolojiyi geliştiren kişilerden çok ebeveynlerle ilgileniyor. Bu konuda söyleyebileceğim şey bu.
Galen Low: Gerçekten ilginç. Sana katılıyorum. “Yapay zekâ patlaması” ifadesini kullandın; bunu bir yapay zekâ yarışı olarak düşünmek de kolay.
Bunu rekabetçi bir yarış olarak düşündüğümüzde, bir benzetme yaparsak, herkes en hızlı arabayı üretmeye çalışıyor. Şu anda emniyet kemerleri daha sonra gelebilir. Motoru nasıl yaparız? Süspansiyonu nasıl geliştiririz? Çok hızlı gidebilen bir aracı nasıl üretiriz? Frenler belki sonra gelir; yumuşak koltuklar ve çocuk koltuğu bağlantıları daha da sonra düşünülür.
Bunların teknolojinin ana amacı ve temel itici gücü olarak görülmediği anlaşılıyor. Sorumluluğun kimde olduğu konusunda söylediklerin ilginç. Eğer doğru anladıysam, büyük yapay zekâ şirketlerinin şu anki odağı bu olmayabilir; ancak yarış ilerledikçe ve konu önem kazandıkça bu durum değişebilir.
Bence modellerin ve büyük dil modellerinin üzerinde ürünler geliştiren ekiplerin de sorumluluğu var. Bir de gözetim açısından ebeveyn düzeyindeki sorumluluk söz konusu. Başka bir deyişle, burada bir çocuğun teknoloji deneyiminden sorumlu ya da hesap verebilir tek bir grup yok. Hepimizin üzerimize düşeni yapması gerekiyor.
Yapay zekâ deneyiminin bir çocuk için farklı olduğundan bahsettiğimiz noktaya dönmek istiyorum. Elbette yetişkinler de sohbet robotları ve aracılarla derin bağlar kurabiliyor; bunu yanlış anlama. Ancak 18 yaşından küçüklerin yapay zekâ kullanması söz konusu olduğunda riskler basitçe daha mı yüksek? Bir çocuğun yapay zekâ deneyimini yetişkininkinden farklı kılan nedir?
Aderonke Akinbola: Çocuklar için riskler katlanarak artıyor. Bir yetişkin için veri ihlali, yeni bir kredi kartı ya da genel olarak yeni bir kart almak anlamına gelebilir.
Ya da bir e-posta alırsınız: “Bir veri ihlali yaşadık; bilgileriniz güvende olabilir.” Ancak çocuklar için durum farklıdır. Bir çocuk için yapay zekâ verileri kalıcı bir dijital parmak izidir. Çocukluk merakının ve kişiliğinin kaydıdır; bu kayıt 20 yıl sonra üniversite kabulünü veya iş olanaklarını etkileyebilir.
Çocukken öğrenmeye çalışırken yapay zekâya sorduğum şeyler, Zen'in Yapay Zekâ Aracısı Güvenliği Zirvesi'ndeki konuşmamda bahsettiğim üç gölge gibi çocukların peşinden gider. Bunlardan ilki etki gölgesidir. Yapay zekâ bir çocuk üzerinde ebeveynden veya öğretmenden daha ikna edici olabilir.
Çocuklar adeta boş bir levhadır. Her şeyi alırlar; her şeyi emen sünger gibidirler. Bir çocuk bir araca öğretmenden veya ebeveynden daha fazla inanabilir. Ayrıca maruz kalma gölgesinden de söz ediyorum. Bu, biraz önce bahsettiğim kalıcı veri izidir.
Son olarak durağanlık gölgesi var. Bu, proje yöneticileri için önemli bir konu. Eğer yapay zekâ araçlarını aşırı yardımcı olacak şekilde, tüm düşünme işini araçların yapacağı biçimde geliştirirsek çocuğun eleştirel düşünme becerisini ve “ilk seferde başaramadım, tekrar deneyeyim” direncini aşındırırız.
Bir şeyi öğrenme sürecinin parçası, ilk seferde başaramayıp üç ya da dört kez denedikten sonra sonunda başarmaktır. Hepimiz böyle öğreniyoruz. Bir ampul geliştirmeye çalışırken 99 kez başarısız oldum, 100. seferde başardım. Buna dikkat etmezsek öğrenmenin karmaşık sürecini otomatikleştirerek ortadan kaldırmış oluruz.
Öğrenmek karmaşıktır. Öğrenmek her zaman eğlenceli değildir. Aynı şeyi beş kez yapmak istemem; ama yapmak zorundayım. Çünkü denemeye devam edersem yalnızca işe yaramayacak beş milyon yöntem bulduğumu biliyorum. İşe yarayan yöntemi bulduğumda yaptığım hatalar da sürecin bir parçasıdır.
Bu nedenle çocuklar söz konusu olduğunda risklerin çok daha yüksek olduğunu düşünüyorum. Onlar olacakları kişilere dönüştürülüyor. Bazen hata yapmaları gerekir; bu sürecin bir parçasıdır. Modellerin de onları şu şekilde yönlendirmesi gerekir: “Benimle çok fazla zaman geçiriyorsan dışarı çık ve başka bir etkinlik yap.”
Onları uzaklaştırmalıyız; var olmayan bir şeyle konuşmaya yapışıp kalmalarını sağlayacak kadar etkileyici olmamalıyız. Bu bir bilgisayar. Sorun için teşekkür ederim, Galen.
Galen Low: Ben de bu nedenle bunu seviyorum. Ürün tasarımı ve kullanıcı arayüzü tasarımı açısından sürtünmeyi azaltmaya çalışıyoruz. Her şeyi mümkün olduğunca kolaylaştırmak istiyoruz.
Ancak gelişimin belirli bir aşamasında bir şeyi fazla kolaylaştırmanın sorun yaratabileceğine dikkat çektin. Yetişkinler için verimliliği artırmak, bir iş gününde daha fazla iş yapmak amacıyla çözümler geliştiriyoruz. Oysa becerilerini geliştiren, eleştirel düşünmeyi öğrenen ve güvenebileceği rol modellerle otorite figürleri arayan bir çocuktan söz ediyoruz.
Bu, yetişkinlerin kullanımından çok farklı. Başka platformlarda da gördüğümüz kontrol ve yönlendirmelerin teknolojiye yerleştirilmesi fikrini seviyorum. Ayağa kalkıp biraz yürümemi söyleyen saatim, belirli ekran süresi kontrolleri ve telefonumdaki ekran süresi sınırı gibi.
Yapay zekânın daha sorumlu ve biraz daha az bağımlılık yaratıcı hâle getirilebileceği fikri hoşuma gidiyor. Teknolojiyi çok kullandığını ve bana güvendiğini bildiğim için “Dinle, biraz dışarı çık ve toprağa dokun; sonra geri dön” diyebilmesi gerçekten güzel bir fikir.
Bunun içine yerleştirilebilecek, aslında düşük çaba gerektiren yollar olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar karar vericileri bunu ürün iş listesine eklememiz gerektiğine ikna etmek kolay olmasa da bu konuda bir şeyler yapabileceğimizi bilmek güzel.
Çünkü bunun gerçekleşeceğini biliyoruz.
Aderonke Akinbola: Önümüzdeki yıllarda bu konuda çok daha fazla araştırma yapılacağına inanıyorum. Şu anda bazı araştırmalar var; ancak 18 yaşın altındaki çocukların gelişiminde bütün bu araçların etkilerini araştırıyorsak daha fazlasına ihtiyacımız var.
Yapay zekâya henüz o kadar uzun süredir sahip değiliz. Yapay zekâ patlaması kelimenin tam anlamıyla COVID döneminin civarında gerçekleşti. Teknik olarak hâlâ COVID sonrası dönemdeyiz; bu nedenle dünyanın tamamen toparlandığını düşünmüyorum. COVID sırasında doğan çocuklar bu yıl altı yaşına giriyor.
Dolayısıyla bu şeylerin etkilerini araştırmak ve daha iyi sistemler geliştirmek açısından önümüzde hâlâ uzun bir yol var. Ancak bunu yapana kadar birilerinin “Buna dikkat etmemiz gerekiyor, bunu göz ardı etmemeliyiz” diye savunuculuk yapması gerekiyor.
Galen Low: Araştırmanın zaman aldığını seviyorum; ancak bu süreçte dikkatsiz davranamayız. Konuşmaları yapmalı, genç kullanıcıları ve daha savunmasız kullanıcıları savunmalıyız. Bilim bize etkinin ne olduğunu ve bazı şeyleri nasıl mühendislik yoluyla geliştirmemiz gerektiğini kesin biçimde söyleyene kadar zamana ihtiyacımız var.
Eğitim ve öğrenmeyle ilgili noktana da katılıyorum. Yapay zekâ eğitiminin, açıklanabilir yapay zekânın ve kullanıcıların eleştirel düşünmesine yardımcı olan araçların güçlü bir savunucusu olduğunu biliyorum. Kullanıcıların teknolojinin pasif tüketicileri olmaması gerektiğini söylüyorsun.
Ayrıca yapay zekâ destekli deneyimleri tasarlarken etik, emniyet ve güvenlik unsurlarını da dâhil etmenin güçlü bir savunucususun. Büyük yapay zekâyı ve ebeveynlerin rolünü konuştuk. Şimdi bu sistemleri geliştiren ekiplere odaklanabilir miyiz? Özellikle dinleyicilerim için, ister tam kapsamlı bir tüketici ürünü ister hızlıca kodlanmış bir uygulama olsun, oluşturduğumuz yapay zekâ çözümlerine güvenlik ve emniyet önlemlerini yerleştirmek için ekipler neler yapabilir?
Hangi konuşmaları yapmalıyız? Geliştirdiğimiz şeylerde daha savunmasız ve genç kullanıcıyı savunmak için birbirimize hangi soruları sormalıyız?
Aderonke Akinbola: Kara kutu modelinden yapı taşı modeline geçmemiz gerektiğini düşünüyorum. Proje yöneticileri için bu birkaç anlama geliyor.
İlk olarak, arzu edilen sürtünme. Genellikle sürtünmeyi ortadan kaldırmak isteriz. Birbirine takılmayı veya engelleri azaltmak isteriz. Ancak çocuklar için sürtünme eklememiz gerekiyor. Bir çocuk bir oyunda hızla ilerliyor ve seviyeleri kolayca geçiyorsa orada bir meydan okuma yoktur.
Yapay zekânın bilişsel yük dengeleyici gibi davranması gerektiğini düşünüyorum. Çocuğun düşünmesini sağlamak için daha karmaşık bir sorun sunmalı. Bu, mutlaka daha zor bir sorun olmak zorunda değil; yalnızca daha fazla düşünmesini sağlayacak şekilde daha incelikli olabilir.
Konuşmamda bahsettiğim bir diğer konu açıklanabilir yapay zekâydı. Bu yalnızca çıktı vermemeli; yapay zekânın o çıktıya ulaşmak için izlediği süreci de açıklamalı.
Örneğin yalnızca “Bu videoyu izle” demek yerine, “Gezegenleri sevdiğin için sana yıldızlarla ilgili bu videoyu önereyim” diyebilir. Böylece algoritmik okuryazarlığı öğretir, işleri parçalara ayırır ve yalnızca cevapları vermek yerine süreci adım adım gösterir.
Çünkü biz böyle öğreniyoruz. Öğrenme süreci böyle işler. Büyük bir problemi küçük parçalara bölüp çözmek gerekir. Önünüze büyük bir çözüm koyup bırakmazsınız.
Son olarak, büyük bir güvenlik kazanımı sağlayacak şeylerden biri birleştirilmiş öğrenmeyi geliştirmek olabilir. Çocuğun verilerini büyük bir sunucuya göndermek yerine tüm öğrenmeyi cihazda yerel olarak tutarsınız.
Bu, verilerin çocuğun yatak odasından hiç çıkmaması anlamına gelir. Sordukları şey veya yazdıkları komut cihazda kalır. Bu komutları, binlerce yıl saklayacak bir sunucuya göndermeyiz. Çocuk sistemleri için süreç orada sona erer.
Üç yaşındayken ChatGPT'ye sorduğum bir şeyin üniversiteye girmeye çalışırken beni etkilemesi, çocukları başarısızlığa hazırlamak olur. Çocuklar doğaları gereği çok meraklıdır. Soru sorarlar. Bazen bunların aptalca sorular olduğunu düşünürüz; oysa aptalca soru yoktur.
Bu çocukların bu kayıtları uzun süre taşıdığını düşünün. Buna ihtiyaçları olduğunu sanmıyorum. Benim görüşüm bu.
Galen Low: Maruz kalma gölgesinden ve her şeyin kalıcı olmasından bahsettiğinde, bir ebeveyn olarak bunun gerçekten korkutucu olduğunu düşünüyorum. Hukuk ve yargı sistemimizde bile çocuklara tanınan bir hoşgörü var. Belirli bir yaşın altındaysanız bazı kabahatler kalıcı sicilinize işlenmiyor.
Çocukların dikkatsiz davranmasını istediğimiz için değil; öğrendikleri ve meraklı olmalarını istediğimiz için. Onlara ceza vermek yerine öğretmek istiyoruz. Gençlerin teknoloji hakkında merak duymaktan korkmasını istememeliyiz; çünkü akıcılık ve beceri böyle gelişir.
Bundan kaçınmak, yetişkin olduklarında teknolojiyi ortadan kaldırmayacak. Merak etmiyorlarsa bir bakıma geride kalacaklar. Güvenlik açısından bu, duvarlarla çevrili bir bahçe gibi düşünülebilir. Birleştirilmiş veri yaklaşımıyla birlikte çocuklar bunu özgürce deneyebilir; çünkü bu onların kalıcı kaydında yer almaz.
Bence bu gerçekten harika. Oyun benzetmeni sevdim. Oyun tasarımcısı olarak sürtünme eklemek istersin; oyun zorlayıcı olmalı ama kimsenin oynamak istemeyeceği kadar zor olmamalı. Bir denge bulman gerekir.
Birçok oyunda bir alıştırma modu vardır. İlk seviyede her şeyi öğrenirsin. Hata yapmak ve aptalca şeyler denemek sorun değildir; çünkü böyle öğrenirsin. Sonra daha ciddi seviyelere veya kullanım alanlarına geçersin.
Daha önce ürünün amacının savunmasız bir kullanıcı ya da çocuk için güvenli bir deneyim oluşturmak olmayabileceğinden bahsetmiştin. Bir ürün veya proje ekibi, bu gereklilik planda yer almıyorsa bunu nasıl gündeme getirebilir?
Paydaşlara “Bunu geliştirmek için çaba ve bütçe ayırmamız gerekiyor” demek için nasıl savunuculuk yapabilir? Bunu geçmişte nasıl yaptın ve nasıl karşılandı?
Aderonke Akinbola: Açık konuşmak gerekirse, bunu kişisel olarak savunmadım; çünkü şu anda yapay zekâ sistemleri geliştiren bir alanda çalışmıyorum.
Daha çok ağ güvenliği tarafındayım; ağları koruyor ve güvenliklerini sağlıyorum. Ancak zaman geçtikçe herkes bunun önemini görecek. Şu anda bir ürün geliştirme ekibinde bu konuşmayı kazanamayabilirsin. Fakat zamanla ve daha önce söylediğim gibi yapılacak araştırmalarla konu çok netleşecek.
Şu anda yetişen çocuk nesli çok farklı. Etkilerini göreceğiz. Ancak benim önerim savunuculuk yapmaya devam etmeniz. Sesinizi çıkarmaya devam edin. Bunu yüz milyon kez söylemeniz gerekse bile söylemekten yorulmayın. Fikriniz şimdi reddedilirse her zaman reddedilmeyecek.
Yapay zekânın olmadığı zamanı düşünün. Herkes susmuş olsaydı bugün kullandığımız yapay zekâ olmazdı. Konuşmaya devam edin. Çok yakında herkesin bunu göreceğine inanıyorum. Avrupa Birliği ve Avustralya'nın 18 yaş altı çocuklar için sosyal medyayı yasaklaması gibi yasalara bakın.
Sosyal medya yapay zekâdan çok farklı; ancak bu, büyük bir sorunu kontrol altına alma yönünde atılmış bir adım. Konuşmaya ve savunuculuk yapmaya devam edelim. Ben bu savunuculuğu, karar vericilerin bu savunmasız nüfusu ciddiye aldığını ve dikkat etmeye başladığını görene kadar sürdüreceğim.
Galen Low: Buna bayıldım. Haklı olduğunu düşünüyorum. Sosyal medya ve yapay zekâ teknolojik olarak aynı şey değil; ancak belki de bu gerekliliği ürünümüze ya da projemize ekletmek için tek başımıza mücadele etmemiz gerekmiyor. Diyaloğu ve konuşmayı başlatmamız gerekiyor.
Sosyal medyada hepimizin birlikte yaptığı hatalardan biri, olan bitenin bazı kısımlarına gözlerimizi kapatmamızdı. Kullanıcı kitlesinin yalnızca belirli bir bölümüne odaklandık. Ekipten birinin “Bu haberlerde yer aldı, insanlar bunu konuşuyor, bunu dikkate almalıyız” demesini sağlayacak konuşmayı yeterince yapmadık.
Herkes başını sallıyor; çünkü artık olağanüstü bir öneri değil. Konu zaten kamuoyunda, popüler kültürde ve teknolojiye bakışımızın bir parçası.
Bir anlığına sosyal medyaya dönersek, gençlerin sosyal medya kullanımına yönelik güvenlik önlemlerini almakta çok geç kaldığımızı söyleyen birçok kişi var. Bugün yapay zekâ konusunda aynı riskle karşı karşıya mıyız? Şimdi yanlış yaparsak gelecekte ne tehlikeye girer?
Aderonke Akinbola: Tehlikede olan çok şey var. Ancak şu anda sosyal medya dönemindekinden daha akıllı olduğumuzu düşünüyorum; özellikle de bu sorunları tespit etme konusunda. Sosyal medya döneminde bunları fark etmemiz zaman aldı. Şimdi ise bu konuşmaları yapıyoruz.
Birçok insan toplantılara girip çocuklar için sesini yükseltiyor. Dolayısıyla bu konuşmalar bir yerlerde zaten yapılıyor. Ancak bugün geliştirilen sistemler etik odaklı olmaktan çok kâr odaklı. Bu nedenle yine de zaman alabilir.
Yine de soruna ilişkin farkındalık var ve bir sorunun farkında olmak, çözümün yarısıdır. Yapay zekânın bugün sosyal medyadan nasıl farklı olduğunu düşünürsek, sosyal medyanın içinde de yapay zekâ var. Instagram'da yapay zekâ var. WhatsApp'ta yapay zekâ var. Her yerde yapay zekâ var.
Artık bu platformlarda soru sorabileceğiniz, yanıt alabileceğiniz ve bir şeyi yeniden düzenletebileceğiniz aracılar var. Ayırmaya çalıştığımız şeyler aslında aynı. Bu nedenle zaman kaybetmeye yetecek kadar vaktimiz olduğunu düşünmüyorum.
Politikalara bir şeyler eklemeye, konuyu yasama düzeyine taşımaya başlamalıyız. Yerel düzeyde liderlik ve yönetişim konuşmalarına dâhil olmalıyız. İnsanların bu konuda dilekçeler imzaladığını görüyoruz. Bu doğrultuda konuşmalar başlatabiliriz.
Bu ürünleri geliştirmesi gereken geliştiriciler buna bakmıyorsa yaklaşımımızı değiştirebilir ve hükümet üzerinden ilerleyebiliriz. Hükümet, bu konuşmayı aynı zamanda çıkarı olan başka bir masaya taşımanın bir yolu olabilir. Hükümet birçok devlet okulunu finanse ediyor ve çocuklara büyük miktarda kaynak aktarılıyor.
Bence çocukların kendilerine yardımcı olacak doğru teknolojiye erişebilmesini sağlama konusunda onların da bir rolü var.
Galen Low: Herhangi bir hükümetin odağının, ister ekonomi ister ülkenin, bölgenin ya da eyaletin geleceği açısından olsun, gelecek nesilleri geliştirmek olduğunu unutmak kolay.
Aslında temsil etmeleri gereken şey bu. Savunuculuğun, mevcut kapitalist modelimizde her şey kâr odaklı olsa ve çocuklar para kazandıran müşteriler olmasa bile, yeterli gerilim veya denge unsuru oluşturmakla ilgili olduğunu fark ediyorum.
Savunuculuk, ekipler ve kuruluşlar araçlar geliştirirken teraziyi dengeler. Bu, ister herkesin kullanması amaçlanan tam kapsamlı tüketici araçları ister kurum içi yapay zekâ aracıları ve hızlıca kodlanmış uygulamalar olsun, değerlendirme matrisinin bir parçası olmalı.
Bunu dikkate almamak ürünün veya aracın nasıl algılandığına ya da benimsendiğine zarar verebilir. Bu gerçekten ilginç.
Aderonke Akinbola: Ayrıca bahsettiğim dijital koruyucuya da değinmek istiyorum. Bu modelleri oluştururken bakmamız gereken şeylerden biri merkezi bir ana aracı gibi davranan dijital bir koruyucu geliştirmek.
Bu yalnızca bir uygulama değil; üç işlevi yerine getiren bir arabuluculuk katmanı ve etik bir güvenlik duvarı. Bunlardan biri duygusal termostat görevi görmesi. Bir çocuğun bir şeye fazla bağlandığını, bağımlı hâle geldiğini veya izole olduğunu fark edebilir.
Çocuğu sakinleştirir ve “Bir yetişkinle konuşmaya git” diye yönlendirir. Onu korumak için sistemi kapatabilir. Bu dijital koruyucu ayrıca dijital bir avukat gibi davranarak diğer uygulamalarla gizlilik ayarlarını müzakere edebilir.
Çocuğun belirli bir içeriğe erişmesine izin var mı? Yoksa verilerin geçici ve yerel olarak saklanmasını talep eder. Diğer uygulamalarla iletişim kurarak izinleri kontrol eder: “Çocuk buraya gidebilir mi?” Hayırsa iptal eder, kapatır ve açılmasına izin vermez.
Son olarak bu dijital rehber bir hava trafik kontrolörü gibi davranır. Karmaşık yapay zekâyı çocukların anlayabileceği yapı taşlarına ayırır.
Bunun en önemli taraflarından biri şu: Koruma bir lüks olmamalı. Her şeyin profesyonel sürümleri olduğu gibi bunun da ücretli bir sürümünü sunmamalıyız.
Gana'daki bir çocuk, San Francisco'daki bir çocukla aynı dijital avukata erişebilmelidir. Herkes için güvenli bir filtre oluşturmalıyız; yalnızca belirli bir demografiye veya nüfusa yönelik olmamalı.
Galen Low: Bu teknolojinin gençleri yapay zekâdan korumamız gereken bir şey olmakla kalmayıp onları koruyan teknoloji de olabileceği fikri çok güçlü. Dijital koruyucu fikrini seviyorum. Ben bunu “koruyucu aracı” olarak not almıştım.
Eşitlik boyutunu da seviyorum; bu bir lüks olmamalı. Çocuk güvenliği veya aile paylaşımı özellikleri için birçok uygulamada premium hesabım var. Bu bir ayrıcalık ve yerleşik bir özellik değil.
Fikrinin bir güvenlik duvarı gibi olmasını, diğer yapay zekâ teknolojileriyle etkileşime girerek savunmasız kullanıcılar için güvenli bir deneyim oluşturmasını ve onların adına müzakere etmesini ya da tavsiyelerde bulunmasını gerçekten seviyorum.
Diğer yapay zekâ araçlarının nasıl kullanıldığına ve hangi soruların sorulduğuna denge getiren bir moderatör gibi davranması da çok iyi bir fikir. Erişilebilirlik boyutunu da çok önemsiyorum. Bu, yüklediğiniz veya yüklememeyi seçtiğiniz tek bir uygulama olmamalı; herkesin kullanabileceği bir katman olmalı.
Bu gerçekten ilginç bir gelecek vizyonu. Şöyle sorayım: Böyle bir şeyi geliştirme konuşmasını yapmaya ne kadar yakınız? Bu gelecekten çok uzak bir vizyon mu, yoksa yapay zekâ kullanan savunmasız kullanıcılar için bir koruma katmanı sunmaya önümüzdeki yıllarda başlayabilir miyiz?
Aderonke Akinbola: Bunun onlarca yıl uzakta olması gerektiğini düşünmüyorum. Ancak bir ya da iki yıl içinde gerçekleşecek bir şey de değil. Belki önümüzdeki beş yıl içinde daha odaklı konuşmalar yapmalıyız.
Bu özel tartışma için bir köprüye ihtiyacımız var. Bu aracıları geliştiren şirketlerle hükümet arasında bir köprü kurmalıyız. Birlikte konuşmalı, aynı masaya oturmalı ve taleplerimizi ortaya koymalıyız.
Teknolojinin amacı hayatımızı kolaylaştırmaksa birkaç yıl sonra bizi tehlikeli bir duruma sokmamalı. Kritik konuşmaları daha erken başlatmalıyız. Bunu on yıl sonra yapmamalıyız; on yıl çok uzun bir süre.
Şu anda Nvidia'nın ev işlerini yapan yeni bir robotu var. Bu robot yükseltmeler aldığında beş yıl sonra nerede olacağız?
Galen Low: Kesinlikle. Bu gerilimi çok iyi çerçeveledin. Sosyal medya ve veri gizliliği açısından GDPR gibi örneklerden ders aldık. Bu artık yasama katmanı ve verilerinizin her yere gitmesini önleyen araçlar var.
Ancak bu konuşmayı yapmak uzun zaman aldı. Şimdi bunu yapmamız gerektiğini biliyoruz; fakat yapay zekâ çok hızlı ilerliyor. Geçmişteki dersleri öğrenmek ve tarihin tekerrür etmesini önlemek yetmiyor; teknoloji yeni ve çok hızlı değişiyor.
Bu nedenle açık diyaloğu şimdi başlatmalı ve sürekli sürdürmeliyiz.
Aderonke Akinbola: Ayrıca söylediğin bir noktaya ek yapmak istiyorum. Yetişkin modu ve tüm bu özelliklere sahip çocuk modu arasında geçiş yapabilmekten söz etmiştik.
Bunun tamamen yeni bir uygulama olması gerekmeyebilir. Hâlihazırda kullandığımız araçların bir katmanı olabilir. Yetişkin modundan çocuk moduna, hatta küçük çocuk laboratuvarı modundan ergenlik moduna geçiş yapılabilir.
Günümüzde bunu istemek çok fazla değil. Bu sektöre milyarlarca dolar aktarılıyor. Yardım etmek yerine potansiyel olarak başka bir çocuk neslini yok edebilecek bir şeye para aktarmaya devam etmek akıllıca olmaz.
Bu kadar kaynak yatırıyorsak doğru şekilde geliştirelim; birkaç yıl sonra aynı sistemleri yıkıp başka bir şey inşa etmek zorunda kalmayalım.
Galen Low: Gelecek için mühendislik yapma fikrine bayıldım.
Aderonke Akinbola: Bu podcast için güzel bir konu oldu.
Galen Low: Belki bölümün adı “Gelecek Nesiller ve Onlar İçin Nasıl Mühendislik Yapıyoruz?” olabilir. Buna bayıldım. Ade, bugün benimle zaman geçirdiğin için çok teşekkür ederim. Çok eğlendim ve çok şey öğrendim.
Görüşlerini ve bu konuya yaklaşımını seviyorum. İnsanların senin hakkında daha fazla bilgi edinmek istemesi hâlinde nereye gidebilirler?
Aderonke Akinbola: LinkedIn profilime gidebilirler. Adımı yazmaları yeterli: Aderonke Akinbola. San Francisco Körfez Bölgesi'ndeyim. Aynı ad ve soyada sahip birkaç kişi olabilir; ancak şu an Körfez Bölgesi'ndeki tek kişinin ben olduğuma inanıyorum.
Şimdilik beni LinkedIn'de bulabilirsiniz. Bir web sitem yok. Son konuşmamı görmek isteyenler YouTube'daki Sanity kanalına bakabilir. Bu bölüme yol açan ön konuşmayı orada bulabilirler.
Web sitem ve diğer çalışmalarım üzerinde de çalışıyorum; ancak henüz tamamen hazır değil. Şimdilik zamanımı alan başka kişisel projelerim var. Yaz aylarında marka odağım daha belirgin olacak; şu an ise odağım çocuklar için savunuculuk.
Galen Low: Buna bayıldım. Dinleyicilerimiz için program notlarına profilinin bağlantısını ve konuşmanın bağlantısını ekleyeceğim. Konuşmanı gerçekten beğendim. Ade, tekrar teşekkür ederim.
Aderonke Akinbola: Çok teşekkür ederim Galen. Burada olmak ve bu fırsatı yakalamak harikaydı.
Galen Low: Pekâlâ millet, The Digital Project Manager Podcast'in bugünkü bölümü burada sona eriyor. Bu konuşmayı dinlemekten keyif aldıysanız, dinlediğiniz platformdan abone olmayı unutmayın. Daha fazla pratik içgörü, vaka çalışması ve uygulama rehberi istiyorsanız thedigitalprojectmanager.com üzerinden ücretsiz bir hesap oluşturun.
Bir sonraki bölüme kadar dinlediğiniz için teşekkürler.
