Hoe je via een community je beste PM-zelf kunt ontgrendelen

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts te transcriberen met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot is niet altijd 100% correct.

Michael Mordak: Hé, met Michael van The Digital Project Manager, en welkom bij de Spotlight op een lid van vandaag!

Misschien weet je dit niet, maar we zijn erin geslaagd om de allerbeste verzameling projectmanagers samen te brengen die verandering creëren en de paradigma’s uitdagen die vandaag de dag in onze projecten bestaan. Deze mensen zijn zo cool en zo vooruitstrevend dat ik me verplicht voelde om enkele van hun gedachten, inzichten en ervaringen met je te delen.

Vandaag spreken we met DPM-expert en langdurig communitylid Matthew Fox. Matthew is al meer dan 10 jaar betrokken bij de community en verdient waarschijnlijk een of andere onderscheiding voor de hoeveelheid waarde die hij dag in dag uit aan de discussies toevoegt. Dus laten we erin duiken en met Matthew praten over hoe de community zijn professionele loopbaan heeft beïnvloed en waarom je zeker aan avontuurlijke races zou moeten meedoen.

Matthew Fox, welkom! Ik ben zo blij dat je tijd voor me hebt kunnen vrijmaken en over de community wilt praten, want we hebben de afgelopen, ik weet niet, 20 minuten al met elkaar gesproken. Ik denk na over de impact die een community op mensen kan hebben, ongeacht de sector, en over verschillende manieren om mensen erbij te betrekken. Ik kijk er dus naar uit om hier vandaag met je over te praten.

Matthew Fox: Evenzo. Ik denk dat je ongelooflijk veel doet voor de DPM-community, en ik weet dat daar veel doelgerichtheid achter zit. Het is een fantastische plek. We hadden het er net voor de opname over: ik denk dat de community al zo’n 10 of 9 jaar bestaat, dus al heel lang, en ik ben in die tijd af en toe in en uit de community gestapt.

Michael Mordak: Ja, de community bestond zeker al lang voordat ik erbij kwam, maar ik heb geluk gehad dat ik er op het juiste moment in terechtkwam. Het is echt leuk om hieraan mee te doen en deel uit te maken van iets waarbij je met mensen praat die hier al meer dan 10 jaar zijn en alle veranderingen hebben meegemaakt die we hebben doorgemaakt, en hoe we ons hebben ontwikkeld tot waar we nu zijn. Dat is heel bijzonder.

Ik denk dat een goede manier om te beginnen is om kort te vertellen wie je bent, waar je bent en misschien wat je op dit moment doet.

Matthew Fox: Absoluut. Ik denk altijd graag aan mezelf in termen van de sport oriëntatielopen.

Veel projectmanagement, vooral in de digitale wereld, draait om jezelf terugvinden wanneer je meestal als PM niet helemaal zeker weet wat er aan de hand is. Dat gaat terug naar het begin van mijn loopbaan, toen ik bij Discover Card begon. Ik kwam net van school, wist echt niet wat boven of onder was en werkte op dat moment in marketingprojectmanagement.

Daarna ging ik digitaal businessanalistenwerk doen en werkte ik een tijdje bij een reclamebureau genaamd Arc Worldwide. Vervolgens deed ik een aantal vreemde banen en eindigde ik als projectmanager en businessanalist bij een ander heel klein bureau. Sinds eind 2015 werk ik als freelancer.

Voor mij sluit dat aan bij veel aspecten van oriëntatielopen: je neemt een kaart, hebt een vooraf bepaald gebied en probeert controlepunten en sporen te vinden. Dat is grotendeels wat we volgens mij in projectmanagement doen: proberen de kaart en het terrein waarin we ons bevinden te begrijpen. Vervolgens proberen we de belangrijke controlepunten te vinden terwijl we door het proces gaan of terwijl het project zich ontwikkelt. Dat brengt me bij waar ik vandaag ben. Ik help met procesadvies, bedrijfsvoering, verkoop en natuurlijk account- en projectmanagement.

Michael Mordak: Mooi. Dat vind ik geweldig. Als iemand die onlangs bij een reddings- en zoekorganisatie is gegaan, spreekt oriëntatielopen me zeker aan. Het is iets wat we veel oefenen. Ik denk ook aan veel gesprekken die ik in onze community hoor, waarin mensen ideeën opdoen of gewoon in het algemeen praten over dat idee van oriëntatielopen.

Ik stel me voor hoe het zou zijn om aan een project te beginnen en erbij betrokken te raken, deze kaart aangereikt te krijgen en te moeten uitzoeken waar de grenzen liggen. En zoals je zei: alle controlepunten die je onderweg moet bereiken. Ik vind dat een heel mooie manier om het samen te vatten.

Maar goed, we gaan het vandaag hebben over de community en over hoe die jou en je loopbaan heeft beïnvloed. Ik zou graag willen weten bij welke andere communities je betrokken bent, of die nu met PM te maken hebben, oriëntatielopen betreffen of iets anders.

Matthew Fox: Ik ben beslist iemand die op communities is gericht. Bij het Bureau of Digital bestaat er, zoals je weet, een heel hechte band tussen die groep en DPM. Welke groep ik ook bedoel, we praten voortdurend over elkaar. Ik probeer andere professionele groepen te bedenken, maar er schieten me geen andere te binnen. Ik maak wel deel uit van een paar sociale groepen.

Een daarvan is een mannengroep van het Evolutionary Power Institute in Boulder, Colorado. Ik kom eens in de paar weken bij hen samen. Een andere is Archipelago hier in Denver. Dat vergat ik eigenlijk in de introductie te zeggen: ik woon in het zonnige Denver, Colorado. Archipelago is een fantastische welzijnsruimte waar geluidmeditatie en heling plaatsvinden. Ik denk dat een belangrijk onderdeel van een community is hoe je binnen die community kunt helen en voor jezelf kunt zorgen.

Daarnaast zijn oriëntatielopen en avontuurlijke races andere communities waar ik deel van uitmaak. Dit weekend ga ik bijvoorbeeld naar Wellington Lake in Colorado om een workshop over oriëntatielopen te geven en vervolgens drie races te ondersteunen die zondag plaatsvinden: een avontuurlijke race van 6, 8 en 12 uur. Waarschijnlijk is de belangrijkste les uit dit alles de vreugde die ik ervaar door communities met elkaar te verbinden. Professioneel of persoonlijk: ik probeer de kracht van alle mensen om me heen te benutten, zodat bij hoogtij alle schepen stijgen.

Michael Mordak: Dat is geweldig. Ik vind de mix met persoonlijke dingen ook leuk. Heb je zelf aan een avontuurlijke race meegedaan of help je vooral als vrijwilliger?

Matthew Fox: Ik ben in 2005 met pensioen gegaan, maar ik kom oorspronkelijk uit Chicagoland. Vanaf het begin van de jaren 2000 heb ik aan allerlei verschillende races meegedaan. De langste race die ik heb gedaan duurde 16 uur van begin tot eind. Daarna heb ik bij verschillende races als vrijwilliger geholpen; de langste race waarvoor ik vrijwilliger was, duurde volgens mij 10 dagen.

Michael Mordak: Dat is een ontzettend lange race.

Matthew Fox: Het is alsof je leven twee weken lang volledig in het teken daarvan staat. Ooit ging ik naar Utah. Dat was een productie van Don Mann, genaamd Primal Quest. Het jaar daarop waren we in Montana en ik ben ook in British Columbia geweest. Maria organiseerde Primal een tijdje, dus het was behoorlijk wild om alles mee te maken vanuit de rol van vrijwilliger en medewerker.

Michael Mordak: Geweldig.

Wat is volgens jou de belangrijkste reden om actief en regelmatig aan die communities deel te nemen?

Matthew Fox: Daar zijn verschillende redenen voor. Eén ding is dat ik ben waar ik nu ben doordat ik op de schouders van reuzen vóór mij sta. Er zijn zoveel mensen die mij, vrijwillig of zonder dat ik het wist, hebben geholpen om te komen waar ik nu ben, al heel vroeg in het racecircuit.

Ik maakte ooit deel uit van een triatlon. Ik deed mee aan de wedstrijd, maar kreeg vooral inzicht in de kant van de vrijwilligers en in hoeveel werk het kost om een race te organiseren. Ik heb als vrijwilliger geholpen bij de marathon van Chicago en bij enkele andere grote races. De community maakt al deze dingen in het leven mogelijk.

Er is bijvoorbeeld sprake geweest van een uiteenvallen van communities, en ik wil het vanuit een religieus perspectief beginnen en eindigen: communities zoals deze brengen veel waardevolle dingen. De keerzijde is dat velen van ons, in ieder geval hier in Amerika, daarvan zijn weggetrokken. Daarom is het belangrijk om betrokken te raken. Sinds ik eind 2015 op afstand werk, heb ik geen community om bij betrokken te zijn als ik me online niet bij verschillende communities aansluit.

Dat brengt me terug naar een professionele situatie. Hoe graag mijn kleine kinderlijke brein ook zou willen denken dat ik alles weet, uiteindelijk ben ik maar zo goed als de mensen met wie ik mezelf omring. Dat is voor mij nog een groot voordeel van communities: ik heb hier bij DPM meegeholpen een mastermindgroep op te richten. Daar zitten ongelooflijke mensen in die mijn sterke punten weerspiegelen en me helpen begrijpen waar mijn blinde vlekken liggen of wat ik misschien mis. Dat geldt volgens mij voor alle verschillende communities waar ik deel van uitmaak.

Michael Mordak: Ik heb vaak het gevoel dat je, zelfs als het een online community is, deze mensen soms in je eigen stad tegenkomt. Misschien zijn ze op bezoek, of ontdek je dat ze een paar straten verderop wonen. Veel mensen met wie je op die manier contact maakt, zou je anders misschien nooit zijn tegengekomen.

Als je er geen deel van had uitgemaakt, was je ze misschien nooit tegengekomen omdat je ze simpelweg niet op straat, in de winkel of waar dan ook zou hebben gezien. En dan blijkt dat jullie ontzettend veel gemeen hebben en regelmatig met elkaar afspreken.

Matthew Fox: Dat doet me denken aan iets wat afgelopen weekend gebeurde. Ik ben spreker geweest bij Ignite Denver. Ignite bestaat uit bliksempresentaties van vijf minuten, waarbij achter je 20 dia’s staan die automatisch elke 15 seconden wisselen. Ik had daar eerder gesproken en zag een paar organisatoren op een lokale plek. Toen ben ik daadwerkelijk naar hen op zoek gegaan.

Ignite is geweldig. Iets vergelijkbaars gebeurde met een andere groep die ik vergat te noemen en waar ik losjes deel van uitmaak: Ramit’s Brain Trust. Ik was vroeger veel actiever binnen die community, maar ik heb er werk en vriendschappen aan overgehouden. Een van de redenen dat ik nu in Denver zit, is iemand die ik in die community ontmoette. We ontwikkelden een heel hechte vriendschap en die persoon inspireerde me om naar de andere kant van het land te verhuizen.

Michael Mordak: Wauw, dat is echt mooi. Ben je daarheen verhuisd om dichter bij die persoon te wonen?

Matthew Fox: Ja en nee. Een deel van de reden was een verandering van levensstijl en er waren verschillende andere redenen, maar het was via de community dat ik een ingebouwd netwerk had. Ik weet — en ik stel me voor dat het bij DPM hetzelfde is — dat ik, waar ter wereld ik ook naartoe ga, een bericht in de community kan plaatsen met: Hé, ik ben in jullie stad op bezoek.

Dan komen mensen tevoorschijn en zeggen ze: we zouden je graag ontmoeten, of laat ons weten waar je zult zijn. Ik weet niet waar je een dergelijke ervaring anders kunt krijgen, tenzij je het geluk hebt een enorme familie te hebben.

Michael Mordak: Ja, dat zie ik helemaal. Het is bijna alsof je ervoor zorgt dat je, waar je ook naartoe gaat, mensen hebt die je kunt benaderen en met wie je tijd kunt doorbrengen.

Dat is ook een enorm voordeel, want als je een nieuwe plek verkent, heb je iemand die er misschien lokaal woont en je kan rondleiden en leuke plekken kan laten zien. En je weet al dat jullie gemeenschappelijke interesses hebben. Je hoeft dus niet ongemakkelijk contact te zoeken met een willekeurig persoon die misschien niets met je gemeen heeft. Je weet al dat er een gedeelde basis is, en dat is heel bijzonder.

Ik ben benieuwd: je noemde al een paar dingen, maar ik wil het graag rechtstreeks van jou horen. Zijn er belangrijke loopbaanstappen of kansen die je via een community bent tegengekomen en die je anders misschien niet zelf had kunnen vinden?

Matthew Fox: Honderd procent. Dat begon waarschijnlijk veel organischer te gebeuren in 2015, toen ik bij een bedrijf was vertrokken en op dat moment met een loopbaancoach werkte. Hij raadde me aan naar een bepaalde coworkingruimte te gaan. Daar ontmoette ik iemand voor wie ik vandaag de dag nog steeds werk. Dat was zeven jaar geleden.

Daarna was er IWT, wat staat voor I Will Teach You To Be Rich, de community van Ramit Sethi. Ik ging naar een tienjarig jubileum van een van zijn evenementen en ging uiteindelijk nauw samenwerken met iemand uit die groep. Ik heb nog steeds contact met iemand anders die ik daar ontmoette. We hebben nog steeds één-op-ééngesprekken en die persoon is een mentor van mij.

Er is ook een andere groep buiten DPM die mij in DPM had zien posten. Ik mocht spreken voor een klas die zij organiseerden. Vervolgens hebben ze me in de loop van de tijd aan verschillende functies geholpen. Ik ben dus afgestapt van LinkedIn, Indeed en al die andere plekken waar mensen vacatures plaatsen, omdat ik in die communities naamloos en gezichtsloos ben. Binnen DPM, het Bureau of Digital en andere omgevingen heb ik daarentegen een reputatie opgebouwd en ben ik een hulpbron geworden waar mensen graag naartoe gaan. Daardoor zijn er enorm veel kansen en deuren geopend die ik niet had verwacht of zelfs niet had voorzien.

Als je me 20 of 30 jaar geleden had verteld dat ik nu op dit punt in mijn loopbaan zou zijn, zou ik hebben gezegd: nee, waarom zou iemand dat doen? Dat slaat nergens op. Zo krijgen mensen geen baan. Je moet een cv schrijven en solliciteren. Ik zou zeggen dat communities de waarde versterken van het verborgen netwerk van de banenwereld, waar volgens mij veel mensen geen gebruik van maken.

Michael Mordak: Ja, dat is enorm belangrijk. Ik heb me onlangs wat verdiept in werving en selectie en was erg verbaasd over het aantal plaatsen en bronnen die vergelijkbare cijfers vermeldden. Zo’n 80% van de vacatures wordt ingevuld voordat ze ergens worden geplaatst, alleen al via netwerken.

Een groot deel daarvan komt uit communities: mensen horen over een vacature en plaatsen die in een community waar ze deel van uitmaken voordat de vacature überhaupt openbaar wordt. Vervolgens wordt de functie via die connectie ingevuld. Dat is een enorme kans. Natuurlijk zijn communities veel meer dan alleen een manier om een baan te vinden of iemand aan te nemen, maar het is wel een groot voordeel.

Matthew Fox: Ik wil daaraan toevoegen dat er iets heel interessants is wat mensen op midden- of seniorniveau in hun loopbaan volgens mij niet beseffen: het gaat niet om met wie je praat, maar om wie kijkt naar wat je in de community doet. Want als je hoort over een geweldige baan en denkt: wauw, dat klinkt fantastisch, hoe heb je die gekregen?

Dan is het antwoord vaak: ik heb ergens een reputatie opgebouwd door iets te doen waar ik gepassioneerd over ben en waarbij ik betrokken was. Soms gebeurt dat binnen een community. Mensen leggen achter de schermen contact met elkaar. Je kunt met deze mensen bedrijven opbouwen, vriendschappen sluiten en mentorschap ontwikkelen.

Het draait allemaal om professionele netwerken. Wat er ook in de wereld gebeurt: het zijn de mensen die je kent en de manier waarop jullie elkaar kunnen steunen die je door moeilijke tijden heen helpen.

Michael Mordak: Dat is inderdaad een enorm belangrijk punt. Denk je dat het verschil maakt dat sommige van de communities waarover je spreekt betaald zijn, in plaats van gratis communities zoals LinkedIn?

Matthew Fox: Daar denk ik eigenlijk wisselend over. Ik denk wel dat de drempel om toe te treden voor sommige mensen lastig kan zijn. Sommige mensen hebben financiële problemen of hebben misschien ondersteuning op dat vlak nodig. Aan de andere kant geldt: als je tijd of geld investeert, is er volgens mij een extra niveau van betrokkenheid. Je kunt zeggen: ik maak deel uit van een bepaalde politieke partij en doneer eraan.

Of ik maak deel uit van een andere groep die me even niet te binnen schiet, zoals Earth Hour, waar mensen aan doneren omdat het aantrekkelijk is om dat te doen. Maar voor nichegroepen zoals DPM betekent een kleine toetredingsdrempel voor mij dat mensen hier met een reden zijn. Je bent serieus over je deelname. Het is eigenlijk een soort voorafgaande kwalificatie: als ik iemand wil aannemen, of als ik een community van professionals en vakgenoten zoek die hun woorden in daden omzetten, dan wil ik een plek vinden waar mensen betalen om erbij te zijn.

Zelfs als een bedrijf ervoor betaalt, blijft dat gevoel bestaan. Het is niet zo dat iedereen zomaar een profiel op LinkedIn kan aanmaken. Ik denk dat het een andere manier is om ernaar te kijken. Hier moet je een bepaalde intentie hebben of vindt er een vorm van selectie plaats. Zo weet je dat je een bepaald niveau of een bepaalde kwaliteit van mensen krijgt.

Michael Mordak: Ja. Dat is in ieder geval het gevoel dat ik bij DPM krijg door mijn eigen ervaring. Ik merk dat de mensen die binnenkomen echt betrokken zijn en, zoals je zegt, een reden hebben om er te zijn. Ze hebben ervoor betaald, ze hebben er letterlijk in geïnvesteerd.

Het is niet zomaar een gratis bestand dat wordt rondgestuurd. Ik vind dat een heel interessant perspectief.

Dat was eigenlijk alles wat ik vandaag voor je had. We zijn wat dieper op sommige vragen ingegaan dan ik van tevoren had gepland, en dat is geweldig.

Ik wil niet je hele dag in beslag nemen, maar ik waardeer je tijd en het feit dat je deze vragen hebt beantwoord. Je deelde vooraf een boek met me dat ik zeker ga bekijken. Ik zal het hier ook met iedereen delen.

Het heet Belong. Je zei dat je delen ervan had gelezen, toch? Wil je er een korte samenvatting van geven?

Matthew Fox: Ja. Er is een groep genaamd Daybreaker, opgericht door Radha — haar achternaam weet ik niet meer uit mijn hoofd — maar deze geweldige persoon heeft een community gecreëerd rond gezondheid, welzijn, dans en verbinding. Volgens mij zijn dat enkele hoekstenen van een community: verbinding, een veilige en niet-veroordelende plek vinden waar mensen kunnen verschijnen zoals ze zijn en zich prettig voelen om vragen te stellen die ze normaal misschien niet zouden stellen.

In mijn loopbaan zijn er momenten geweest waarop ik naar de eigenaar van het bedrijf of een manager had kunnen gaan en iets had kunnen vragen wat ik als een domme vraag zou bestempelen, of iets waarvan ik vond dat ik het had moeten weten. Misschien zou ik die vraag anders niet hebben gesteld.

Dan mis je de kans, terwijl het vanuit het perspectief van een community juist gaat om een veilige plek waar je kunt zeggen: ik weet niet wat ik hier aan het doen ben. Dit is wat ik denk dat er gebeurt. Kan iemand dit beoordelen? Ik ben dus een groot fan van Daybreaker en van communities, en van Belong. Als je de kans krijgt om het boek te bekijken en je probeert een community op te bouwen, kan het een goed startpunt zijn.

Michael Mordak: Zeker. Geweldig. Bedankt voor de suggestie. Ik ga het zeker bekijken. Dit was erg leuk. Ik heb je alle merchandise al gestuurd, dus die is onderweg. Ik heb die een paar dagen geleden op de post gedaan, dus houd je brievenbus in de gaten. Ik kijk uit naar ons volgende gesprek en we houden contact in de DPM Slack.

Bedankt dat je hebt geluisterd naar onze Spotlight op een lid met Matthew Fox. Als je het gesprek wilt voortzetten of één-op-één verder met hem wilt praten, kom dan bij ons langs in het Slack-kanaal. Je kunt er meer over lezen op onze website, thedigitalprojectmanager.com/membership.

Tot de volgende keer!