Proje Yöneticisi Unvanınızı Aştığınızda Ne Yapmalısınız?

Galen Low: Birçoğumuz için proje yöneticisi olmak, "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" sorusuna verdiğimiz ilk cevap değildi. Yine de zamanla bu unvan kimliğimiz haline gelmeye başlıyor. Belki dönüp baktığınızda her zaman planlamacı, iyi bir iletişimci, süreç tutkunu ya da doğal bir lider olduğunuzu hatırlıyorsunuz. Bir şekilde anlamlandırıyoruz.

Etiket haline geliyoruz. Peki bu etiketi aşmaya başladığınızda ne yaparsınız? Artık kim olduğunuzu gerçekten tanımlamayan bir iş unvanında sıkışıp kaldığınızı hissettiğinizde ne yaparsınız? İş unvanınız artık aynı anlama gelmediğinde ve hatta varlığını sürdürmeyebileceğinde ne yaparsınız? Bunu ele almak için deneyimli bir iş analisti ve eski bir keşiş olan, kariyer dismorfisi konusunda uzmanlaşmış bir kariyer koçunu konuğumuz olarak davet ettim.

Birlikte kariyer dismorfisinin ne olduğunu ve sizi neden geride tutabileceğini, iş unvanınız tarafından kısıtlanmış hissettiğinizde ne yapabileceğinizi ve yapay zekâ kaynaklı dönüşümün amacınızı yeniden keşfetmek için neden harika bir fırsat olabileceğini konuşacağız. Hatta örnek olması için onun üzerimde küçük bir teşhis çalışması yapmasına izin verebilirim. Bölümü keyifle dinlemenizi umuyorum.

Yapay zekâ çağında teslimat liderlerinin daha akıllıca çalışmasına, daha sorunsuz teslimatlar yapmasına ve ekiplerini güvenle yönetmesine yardımcı olan Digital Project Manager Podcast'e hoş geldiniz. Ben Galen'im ve her hafta gerçek dünyadan stratejileri, yükselen trendleri, kanıtlanmış çerçeveleri ve proje cephelerinden zaman zaman yaşanmışlıkları ele alıyoruz.

İster büyük dönüşüm projelerini yönetiyor, ister yapay zekâ iş akışlarını düzenliyor, isterse yalnızca kaosu kontrol altında tutmaya çalışıyor olun, doğru yerdesiniz. Son zamanlarda bizden dinlediklerinizi beğeniyorsanız, bizi dinlediğiniz veya izlediğiniz platformda takip etmeyi ve belki bize bir değerlendirme bırakmayı düşünün. Şimdi başlayalım.

Bugün, bir proje profesyoneli olarak iş unvanınızı aşmaya başladığınızda ne yapmanız gerektiğini ve şirketler rolleri yeniden düzenleyip şekillendirirken bir iş unvanı krizine doğru ilerleyip ilerlemediğimizi konuşuyoruz. Harika proje liderlerinin kariyerlerinin ortasında neden durakladığını, bu sizin başınıza gelmeye başladığında ne yapabileceğinizi ve herkesin iş unvanının sınırlarının ötesinde profesyonel kimliğini nasıl yeniden keşfetmeye başlayabileceğini ele alacağız.

Bugünkü konuğum Limitless Leading'in kurucusu James Compton. James, kariyerinin yönünü değiştirmeden önce yirmi yılı aşkın süre proje teslimatı alanında çalıştı, iş analizi ekiplerine liderlik etti ve finansal hizmetler sektöründe proje yöneticileriyle birlikte görev yaptı. Daha sonra kimsenin yanıtlamak istemiyor gibi göründüğü şu soruya odaklandı: İnşa ettiğiniz kariyer, dönüştüğünüz kişiye artık uymadığında ne olur?

Bu arayış onu, o zamandan beri 600'den fazla orta ve üst düzey proje profesyoneli tarafından tamamlanan bir teşhis aracı olan Kariyer Dismorfisi Dosyası'nı oluşturmaya yöneltti. Günümüzde James, kendi yapay zekâ destekli koçluk platformunu kullanarak iş analistlerine, proje yöneticilerine ve değişim profesyonellerine kimlik odaklı kariyerlerini yeniden tasarlama konusunda koçluk yapıyor.

James, burada olman harika.

James Compton: Çok teşekkürler Galen. Beni davet ettiğin için sağ ol. Güzel bir konu. Dinleyicilerin için de gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum. Kaos kelimesini seviyorum çünkü proje dünyasında yaşadığımız şey kesinlikle bu: kaotik ve düzensiz. Bu da tükenmişlik ve kendimize zor sorular sorma konusunda büyük bir zemin hazırlıyor: Ne yapıyorum ve bunu sürdürmeye devam edebilir miyim?

Bu konuyu seninle ele almayı sabırsızlıkla bekliyorum.

Galen Low: Ben de sabırsızlanıyorum. Kaosla ilgili söylediklerine sevindim çünkü projeler kaostur. Onları düzenli göstermeye çalışmaya ya da işin düzenli ve organize olmak, her şeyin kusursuz işlemesini sağlamak olduğuna alışığız. Oysa durum böyle değil.

Tahmin et ne oldu? Kariyerler de böyle, değil mi? Her kariyer, takip ettiğiniz, dümdüz ilerlediğiniz, merdiveni tırmandığınız ve başarılı olduğunuz bir yol gibi görünür. Oysa hazırlıklarımız sırasında bana söylediğin gibi, bu süreçte çok fazla kaos yaşanıyor.

İnsanların kariyerlerinde çok fazla belirsizlik ve muğlaklık var. Tüm bu kararları veriyoruz, kimlik krizleri yaşıyoruz ve bunlar her zaman hakkında konuştuğumuz şeyler değil. Bunu gelecek nesillere, "Evet, bir iş bul, her şey yoluna girer" diye aktarıyoruz.

Bu nedenle konuya dalacağım için gerçekten çok heyecanlıyım.

James Compton: İlerledikçe çözersin, değil mi? Mesele de bu.

Galen Low: Kesinlikle. Özellikle şu anda konu çok güncel. Bunu birkaç yıldır yaptığını biliyorum, ancak şu an insanların kariyerlerindeki varoluşsal krizin gerçekten yoğunlaştığı bir dönem.

Yapay zekâ kaynaklı dönüşüm var. Ekonomik dönüşüm var. Şu anda pek çok şey yaşanıyor. Kariyerlerinin ortasında olan ya da kariyerlerine yeni başlayan insanlar için ortam birkaç yıl öncesine kıyasla çok daha karmaşık. Bu nedenle dinleyicilerimde karşılık bulacak bir konu olduğunu düşünüyorum.

James Compton: Kuruluşlarla çalışırken baktığınızda, değişim olduğunda kimi işe alıyorlar? Biz işe alınıyoruz; değişimi hayata geçirmeye ve yaşanan kaosu anlamlandırmaya yardımcı oluyoruz. Ama bütün bunların sonunda kuruluş için büyüme ve fırsat yaratacak nihai bir sonuç ortaya koymamız bekleniyor.

Aynı şeyi kendimize uygulamamız gerekiyor. Etrafımızda yaşanan dönüşümü yorumlamalı ve "Benim için fırsat ne?" diye düşünmeliyiz. Fikri yeniden çerçevelemek için birlikte çalışmak istiyoruz. Çoğumuz becerilere ve sırada ne yapmamız gerektiğine odaklanıyoruz. Ben buna kariyerimizin uygulama katmanı diyorum.

Oysa bunun altında genellikle görmezden geldiğimiz iki katman daha var ve şu anda bunları daha ciddiye almamız gerekiyor.

Galen Low: Harika. Bizi konuşacağımız konuya dair güzel bir ipucuyla buluşturdun. Şimdi büyük bir soruyla başlayalım. Günümüzde yalnızca proje profesyonelleri değil, pek çok profesyonel bir kimlik krizi yaşıyor.

Yapay zekâ ve küresel ekonomideki dönüşüm nedeniyle insanların yaptıkları işin ve sağladıkları değerin ayaklarının altında değiştiğini görüyoruz. Bu yalnızca izledikleri yolun veya tırmandıkları merdivenin artık net olmaması anlamına gelmiyor; aynı zamanda şu gibi büyük varoluşsal soruları da gündeme getiriyor: "Ya yapmak istediğim iş üç ila beş yıl içinde var olmazsa?"

Sorum şu: İş unvanları serbest düşüşte mi? Öyleyse, iş unvanlarımızın bizi tanımlamasına izin vermeyi bırakmak için bu durum bir fırsat olabilir mi?

James Compton: Kesinlikle. Bana inovasyon ve büyümeden sorumlu başkan yardımcısı olduğunu söylemiştin. Güzel bir unvan. Unvanı seviyorum. Sonra bir sonraki cümlede bunun aslında hiçbir şey ifade etmediğini söyledin. Bu ilginç, değil mi? Unvanlar yaptığımız işi gerçekten tanımlamıyor. Özellikle proje yöneticisi ve iş analisti gibi rollerde bu durum çok belirgin. Birine "Ben proje yöneticisiyim" ya da "İş analistiyim" dediğinizde genellikle yalnızca "Tamam" cevabını alırsınız.

Bunlar, kuruluşun o anda kullanışlı bulduğu etiketlerdir. Elbette etiketleri tanımlamaları, belirli bir rol ve beraberinde gelen sorumlulukları ortaya koymaları gerekir. Sorun, bu etiketin biz olduğuna inanmaya başlamamızla ortaya çıkar. Kendimizi onunla özdeşleştiririz. Sonra etiket ortadan kalkmaya başladığında, sanki biz de onunla birlikte ortadan kalkıyormuşuz gibi hissederiz. Oysa gerçekten iyi olduğunuz hiçbir şey yalnızca o unvanın içinde yer almaz.

Ayrı bir şey vardır. Ben buna ambalaj ve ambalajın içindeki tatlı diyorum. Gerçek olan hangisi? İş ilanlarına baktığınızda da bunu görürsünüz. Bir ilan okursunuz ve üç işin tek bir işte birleştirildiğini görürsünüz. Sonra 500 kişi başvurur.

Bir dakika dersiniz. Ben ne zaman teknoloji uzmanı oldum da bütün bunları ve beş şey daha yapabilir hale geldim? Bir de yirmi beş şey daha? Bütün bunlara bakıp "Ben yalnızca bunlardan ibaret değilim" diye düşünürsünüz. Ancak kendinizi aslında uymadığınız bir iş tanımına göre ölçmeye başlarsınız. Kriz de buradan doğar.

Beklentilerde bir şişkinlik vardır. Ama çıkış yolu da budur. "Buna uyuyor muyum?" diye sormayı bırakıp "Aslında tam olarak ne yapabilirim ve ne yapmak istiyorum?" diye sormaya başladığınızda, sizi tanımlayan unvanın oluşturduğu kalıp sizi geride tutamaz.

Galen Low: Bunu gerçekten seviyorum. Etiket kelimesi çok anlamlı. Kimliğimizin o etiket haline geldiğini hissedebiliyoruz. Sonra ambalaj değiştiğinde, o işin bizim için hâlâ uygun olup olmadığını anlayamıyoruz.

Birçok iş ilanı çok fazla deneyim istiyor. Bu deneyimi sorumluluklar, nitelikler, sahip olmadığımız teknik beceriler veya yeterince güçlü hissetmediğimiz sunum becerileriyle birleştiriyoruz. Sonra da "Bunu yapacak kadar deneyimim yok" diyoruz.

Senin yaklaşımını seviyorum: Sadece bunu daha önce yapıp yapmadığınıza veya bunun geliştirdiğiniz bir beceri olup olmadığına bakmıyorsunuz. Kariyerinizde derinleştiyseniz ve kendi tanımınıza göre orta düzeyde bile başarılıysanız, ilandaki bazı şeyleri zaten yapabiliyorsunuz.

James Compton: Kesinlikle. Etiketi bir kenara bıraktığınızda ve onu savunmayı bıraktığınızda, önünüzde duran pek çok fırsatı görmeye başlarsınız.

Galen Low: Birkaç yıl önce bu benim de başıma geldi. "Ben kimim?" diye varoluşsal bir kriz yaşadım. Geçmişim proje yönetimi, iş geliştirme ve biraz da insan ve ekip liderliğiydi. LinkedIn'de proje teslimatı profesyoneli, proje yöneticisi ve yapımcı gibi unvanları arıyordum.

Sonra aramayı genişletmeye karar verdim. Dijital ve dijital dönüşüm alanlarında hangi işlerin olduğunu görmeye başladım. Daha önce hiç düşünmediğim bir unvan olsa bile ilana tıklayıp içeriğine bakıyor, bunları yapıp yapamayacağımı görüyordum. Kendimi içinde hissettiğim kavanozdan çıkarmaya çalışıyordum.

Çünkü proje yöneticiliği veya teslimat direktörlüğü rolünü istemediğimi fark etmiştim. Kanatlarımı biraz açmak istiyordum. Kariyer dismorfisinden söz ettiğini biliyorum. Bu ifade, açıklamasını duymadan bile bende karşılık buldu. Dinleyicilerimize kariyer dismorfisinin ne olduğunu ve neden proje profesyonellerine bu mercekten bakmaya başladığını anlatabilir misin?

James Compton: Kariyer dismorfisi, kişinin kariyerindeki kendisine ilişkin çarpıtılmış bakışını ve kariyerinin gerçekte nasıl olduğu ile kişi tarafından nasıl hissedildiği arasındaki kopukluğu özetleyen bir terim. Kişinin kariyeriyle ilgili hissi baskın hale geliyor ve yaptığı gerçek işler arka planda kalıyor.

Bir müşterim, bir projede insan kaynakları ekibiyle birlikte bir odada oturuyordu. On iki kişilik bir ekibe, yani iş analistleri ekibine liderlik ediyordu. Ürün ekibi geldi ve "Ekibinizin yaptığı tüm işleri biz devralıyoruz" dedi. Müşterim de direndi: "Biz iş analistiyiz. Yaptığımız iş bu. Bu adil değil; bu işler bizden alınıyor."

Dikkat ederseniz "Çok iyi işler yapıyoruz" demedi. İş unvanını, kimliğini savunuyordu. Kişinin kendi adını savunması gibiydi.

Ambalaj, tatlının kendisi haline gelmişti; kostüm, derinin kendisi olmuştu. Kariyer dismorfisi de buna benzer. Aynaya baktığınızda gerçekte orada olanı, gerçek güzelliğinizi göremezsiniz. Kariyerinizde de nasıl göründüğünüz ve kendiniz hakkında nasıl hissettiğiniz çarpıtılmış olabilir.

Dışarıdan insanlar "Galen harika, yaptığı işte çok iyi ve çok düzenli" diyebilir. Ancak içeride tamamen farklı hissedebilirsiniz.

2021'de proje danışmanlığı yaptığım yirminci yılımı tamamlamıştım. Dışarıdan bakıldığında iyi bir gelir, araba, aile ve güzel bir hayatım vardı. Her şey harika görünüyordu. Fakat içimde yoğun kaygı ve hayal kırıklığı hissediyordum. Bir müşterim bunu şöyle ifade etmişti: "Çıkamadığım bir kutunun içinde yaşıyor gibiyim."

Kariyer dismorfisi buydu. Proje uzmanları olarak başkalarının yönünü uygulamak üzere eğitiliyoruz, ancak kendi yönümüzü nasıl oluşturacağımız çoğu zaman bize gösterilmiyor. Başkasının belirlediği hedef doğrultusunda teslimat yapıyoruz.

Teşhis aracını dolduran kişilerin en sık düştüğü arketip stratejik kör nokta. Taktik açıdan çok iyiler, yaptıkları işte gerçekten başarılılar, fakat stratejik olarak kaybolmuş durumdalar: "Bütün bunlar neyin hizmetinde? Nereye gittiğimi bilmiyorum. Herkesin sorununu çözebiliyorum ama kendi yönümü belirleyemiyorum."

Galen Low: Bu çok canlı bir görüntü. Mesleki ve kariyer açısından aynaya bakıp kendinizi tanımamak veya gördüğünüz şeyi sevmemek gibi. İş analistinin bir iş unvanını tutkuyla savunması da bunun iyi bir örneği.

Bize verilen etiketlerle kendimizi tanımlamaya öylesine alışıyoruz ki ötesini göremiyoruz. Özellikle yaptığınız işte gerçekten iyiyseniz insanlar sizden daha fazlasını istemeye devam ediyor. İyi olduğunuz işi yapmak, rahatsız edici ve henüz nasıl yapılacağını bilmediğiniz bir şeyi yapmaktan daha kolay.

James Compton: Teşhis aracı 17 sorudan oluşuyor ve yaklaşık yedi dakika sürüyor. Yayına aldığım şubat ayının sonundan bu yana 600'den fazla kişi tamamladı. Katılımcıların yaklaşık onda sekizi on yıldan fazla deneyime sahip; yani çoğu orta ve üst düzey profesyonel.

Araç, kariyer dismorfisinin ne kadar kronik olduğunu gösteren bir şiddet puanı ve içinde bulunduğunuz arketipi sunuyor. En yüksek puanı alan arketip stratejik kör nokta. İkinci yaygın örüntü ise güvenilir kişi arketipi.

Kariyerlerinin kâğıt üzerinde nasıl göründüğünü ve pratikte nasıl hissettirdiğini sordum. Beş kişiden yaklaşık dördünün kariyeri kâğıt üzerinde etkileyici veya güçlü görünüyordu. Ancak yine bu kişilerin beşte dördü kariyerlerinin tüketici veya durağan hissettirdiğini söyledi. Tam bir karşıtlık vardı.

Zaman içinde bu durum uykunuza, enerjinize, sağlığınıza, ilişkilerinize ve işiniz dışındaki kimliğinize yayılabiliyor. Teşhisi dolduran on kişiden dokuzu sorunu daha önce çözmeye çalışmıştı. Yarısı ise denedikleri şeyin çok az yardımcı olduğunu veya durumu daha da kötüleştirdiğini söyledi.

Galen Low: Ekrandaki grafikte arketipler stratejik kör nokta, sürekli performans gösteren kişi, görünmez uzman, güvenilir kişi, insanları memnun etmeye çalışan kişi ve altın kelepçeler olarak sıralanıyor.

James Compton: Altın kelepçeler, iyi ücret aldığınız için bulunduğunuz yerde sıkışıp kalmanızdır. Genellikle birincil arketip değil, ikincil bir etkidir. İnsanlar maaş kesintisi yapmaları gerekeceğini düşündükleri için bir sonraki adıma geçemezler.

Güvenilir kişi ise her zaman ulaşılabilir, projede vazgeçilmez ve herkesin başvurduğu kişi olmak ister. Sürekli performans gösterenler her zaman aktiftir, bu nedenle daha hızlı tükenir ve bağlam değiştirmekte zorlanır. Görünmez uzmanlar ise çok şey yapar ama kimse onların katkısını fark etmez.

Üç temel sütun vardır: kapasite, görünürlük ve yön. Kariyer dismorfisini çözmek için nereye gittiğinizi, bir sonraki adımı atacak kapasiteye sahip olup olmadığınızı ve yaptıklarınızı dünyaya nasıl göstereceğinizi anlamanız gerekir.

Galen Low: Sertifikalara ve beceri geliştirmeye yeniden dönmek istiyorum. Bunlar yanlış şeyler değil, ancak çoğu zaman yaptığınız işin daha fazlasını yapmanızı sağlıyor. Sizi yukarı taşıyabilirler ama mutlaka farklı bir yöne genişletmezler.

James Compton: Kesinlikle. Örneğin bir uzay ajansında roketler inşa eden bir müşterim vardı. Kendini görünmez uzman olarak tanımladı ve çözümün daha fazla beceri kazanmak olduğunu düşündü. Oysa zaten sahip olduğu beceriler hayranlık vericiydi. Onu mentorluk ve koçluk yapmaya yönlendirdim. Uzmanlığını başkalarına aktararak görünür hale getirebilirdi.

Kariyerinizi genişletmek için kurum içinde yatay veya dikey geçişler yapabilir, profesyonel ağınıza açılabilir ve değişen trendleri izleyebilirsiniz. Arketip, yalnızca faturaları ödemek ve güvenliği sağlamak için hayatta kalma modundan çıkmanıza yardımcı olur. Aynı zamanda zihninizi genişletmek için maceracı, yaratıcı ve deneysel bir yol izlemeniz gerekir.

Galen Low: Kuruluşların ödül sistemleri farkında olmadan sürekli performans gösteren ve güvenilir kişileri yaratıyor olabilir. İyi işler yapmaya devam ettikçe takdir görüyor ve değerli hissediyorsunuz. Bunun dışına çıktığınızda ödül ortadan kalkıyor çünkü sonuçlar daha uzun vadede ortaya çıkıyor.

James Compton: Evet. Kapasiteyi tüketen beş sızıntı belirledim: İçinde bulunmamanız gereken toplantılarda kalmak, takviminizi kontrol etmeden evet demek, sizin sorumluluğunuz olmayan kurtarma işlerini üstlenmek, kendinizi kanıtlama döngülerine girmek ve hafta sonlarını toparlanmak yerine yetişmeyen işleri tamamlamakla geçirmek.

Bunlar gücünüzü başkasına verdiğinizin işaretleridir. Kariyerinizin sürücü koltuğunda olmanız gerekir. Pazartesi günkü halinizle cumartesi günkü haliniz aynı kişi gibi hissettirmiyorsa, bir kimlik bölünmesi oluşmuş olabilir.

Galen Low: Peki kişi bunların hepsini kendinde fark ederse ilk olarak ne yapmalı?

James Compton: İlk adım bir kesinti yaratmaktır. Her gün aynı şeyi otomatik olarak tekrarlamayı bırakın. Kutunun dışına çıkın ve duruma başka bir açıdan bakın. Bir dakikalığına programı durdurun ve düşünmek için kendinize zaman verin.

Kendinize şu soruyu sorun: Para ve zaman sınırlayıcı olmasaydı, kariyerinizde sizi gerçekten enerjik hissettirecek ne yapmak isterdiniz?

Sonra zihninizde ortaya çıkan küçük seslere dikkat edin. "Bu bir iş değil", "Bunu zaten çok kişi yapıyor" veya "Bu gerçekçi değil" diyen ses hemen kapıyı kapatır. Oysa keşfetmeden önce bir şeyi imkânsız ilan etmemelisiniz.

Galen Low: Benim cevabım muhtemelen insanlarla konuşmak olurdu. Podcast sunuyorum ve insanları ilginç buluyorum.

James Compton: Bu doğru ya da yanlış bir cevap değil. Bu sizin ifadeniz. Belki podcast fikri, geliştirilebilecek ve ticari olarak sürdürülebilir hale gelebilecek bir fikrin tohumudur. Bunu hemen göz ardı eden ses, gerçeği kontrol etmez; yalnızca karar verir.

Kendimizle ilgili tanımlar oluşturuyoruz. Kişilik testlerinden, iş unvanlarından veya geçmiş başarılarımızdan hareketle kim olduğumuzu kesinleştiriyoruz. Oysa bunlar zaman içinde değişebilir. Önemli olan, özünüzde neyi yapmak için burada olduğunuzu keşfetmektir.

Galen Low: Çocukken yapmak istediğimiz şeylere geri dönmemiz ne kadar sık görülüyor?

James Compton: İnsanların geçmişteki ilgilerini ve değerlerini kariyerlerine yeniden taşıdığını sıkça görüyorum. Bir müşterim çocukken öğretmen olmak istediğini hatırladı. Proje çalışmalarında öğretme ve mentorluk unsurlarını kullanabileceğini fark etti.

Ben de bir dönem görünmez uzmandım. Bir proje sponsorundan geri bildirim istediğimde bana daha görünür olmam ve arka planda kalmayı bırakmam gerektiğini söyledi. Bu beni korkuttu, fakat geçmişime baktığımda aslında doğal bir lider olduğumu fark ettim. Bir meslek kuruluşunda liderlik görevine aday oldum ve seçildim. Sorumluluk almak beni tüketmedi; aksine geliştirdi.

Direndiğimiz şeyler çoğu zaman yapmamız gereken şeyin ipuçlarını taşır. Alt benlik, konfor alanımızdır. Tanıdık olanı seçer çünkü öngörülebilirdir. Bilinmeyen şeyden korkarız. Oysa sihir çoğu zaman bilinmeyenin diğer tarafında ortaya çıkar.

Galen Low: Günümüzde birçok kişi kariyerinin ortasında hayatta kalma modunda hissediyor. Ekonomi, yapay zekâ ve genç kuşakların gelişi nedeniyle mevcut rollerinde yaşlandıklarını düşünüyorlar. Alt benlik onlara risk almamalarını ve yolu korumalarını söylüyor.

James Compton: Ancak geçmişteki dönüşümlere baktığımızda insanların uyum sağladığını görüyoruz. Dorothy Vaughan bunun güzel bir örneği. NASA'da hesaplama yapan kadınların iş unvanı "bilgisayar"dı. IBM makineleri geldiğinde bu işler gereksiz hale geldi. Dorothy Vaughan Fortran öğrenip tüm ekibine öğretti ve NASA'nın ilk elektronik bilgisayar programcılarından oldular.

Değerleri yaptıkları hesaplamalarda değil, onların arkasındaki zekâda ve uyum sağlama becerisindeydi. Benzer şekilde elektronik tabloların ortaya çıkışı muhasebecilerin sonu olmadı; muhasebe mesleği büyümeye devam etti. Yeni teknoloji geldiğinde insanın düşünme, uyum sağlama ve teknolojiyi kullanarak yeni değer yaratma becerisi önemini korur.

İş kayıpları gerçektir ve bunu küçümsememek gerekir. Ancak dönüşüm aynı zamanda bir fırsat da yaratır. Geçmişte insanlar etiketlerine tutunmak yerine uyum sağladı, yaratıcı oldu ve değişimi fırsat olarak değerlendirdi.

Galen Low: Bu, etiketlere geri dönüyor. Bize verilen etiketi savunmak için savaşmamalıyız çünkü biz yalnızca o unvandan ibaret değiliz. Çevremizdeki şeyler de yalnızca etiketlerden ibaret değil. Büyük zihnimizi kullanarak nasıl değer katacağımızı ve amacımızın ne olduğunu keşfedebiliriz.

James Compton: Kesinlikle. İnandığınız bir şey ve güçlü bir içsel kanaat olduğunda bir yol bulursunuz. Bu kanaat bir amaç duygusundan gelir. İnsan kararlılığından daha güçlü çok az şey vardır.

Galen Low: James, bunun için çok teşekkürler. Eğlence olsun diye sana bir soru sormama izin verir misin?

James Compton: Senin markan Digital Project Manager. Yaptığın iş bir iş unvanının adını taşıyor. Ancak bu unvanın bir süre sonra var olmayabileceğini söylemiştin. Peki ne yapacaksın?

Galen Low: Bizim de bir kimlik krizimiz var. Dijital proje yöneticisi unvanı bir dönem çok popülerdi, ancak değişiyor. Bence bu artık yalnızca bir iş unvanı değil; dijital düşüncenin DNA'mızdan geçtiği, hızlı hareket ettiğimiz, yinelediğimiz, cesaret gösterdiğimiz ve insanları bilinmeyene yönlendirdiğimiz bir miras ve kimlik haline geliyor.

Proje kısmı başlangıcı ve bitişi olan işleri ifade ediyor olabilir, ancak bu aynı zamanda bugün hepimizin çalışma biçimi olan iş birliğidir. Yönetici kısmı ise beni düşündürüyor. Çünkü rol giderek yönetimden çok liderlikle ilgili hale geliyor. Unvan değişebilir, fakat bu uzmanlık kategorisi ortadan kalkmayacak.

James Compton: Kesinlikle. Birilerinin işleri koordine etmesi, ekipleri yönetmesi ve değişimi kısa ve yoğun bir zaman diliminde hayata geçirmesi gerekecek. Bu evrensel bir ilkedir. Yapay zekâ olsun ya da olmasın, kapsam, çalışma özeti, ekip ve iletişim gereklidir. Bunlar ortadan kalkmayacak.

Galen Low: James, bugün zaman ayırdığın için çok teşekkürler. Seni ve çalışmalarını daha yakından tanımak isteyenler nereye gidebilir?

James Compton: Benimle LinkedIn üzerinden James Compton adıyla bağlantı kurabilirsiniz. Web sitem jamescompton.me adresinde. Kariyer dismorfisi teşhisini tamamlayarak kendi raporunuzu alabilirsiniz. Ayrıca araştırma panosunu ve arkasındaki araştırma makalesini de inceleyebilirsiniz. Son olarak Etki, Nüfuz ve Liderliğin 100 Yolu çalışma kitabını da deneyebilirsiniz.

Galen Low: Bunların hepsini dinleyicilerimiz için bölüm notlarına ekleyeceğim. James, tekrar teşekkürler.

James Compton: Beni ağırladığın için teşekkürler. Kariyerimiz hayatımızın ayrı bir bölmesi değildir. Kim olduğumuzun ve dünyada ne yaptığımızın bir ifadesidir. Uyanık olduğumuz saatlerin yüzde 60'ından fazlasını işimizde geçiriyoruz. Bu nedenle yönümüzü başkasının belirlemesini beklememeliyiz.

Bir şirketi yöneten hiçbir genel müdür bunu başkasına bırakmaz. Kariyerinizde yönünüzü ve amacınızı belirlediğinizde nereye gittiğinizi bilirsiniz, enerjik kalırsınız ve sizi geride tutan şeylere uyum sağlamak için kendinizi küçültmezsiniz.

Galen Low: Digital Project Manager Podcast'in bugünkü bölümü bu kadar. Bu sohbeti beğendiyseniz dinlediğiniz platformda abone olmayı unutmayın. Daha fazla pratik içgörü, örnek olay ve çalışma planı için thedigitalprojectmanager.com adresinden ücretsiz bir hesap oluşturabilirsiniz.

Bir sonraki bölüme kadar dinlediğiniz için teşekkürler.